LCD Soundsystem - American Dream

Eerst even langs de afdeling Wat Voorafging. In 2011, toen James Murphy de stekker uit LCD Soundsystem trok, zei hij: ‘Het is op. Ik heb mijn verhalen verteld.’ Als we hem geloven (het mag, maar het is riskant), had hij voor zijn pensioen vijf mogelijke routes uitgestippeld. Romanschrijver, soundtrackcomponist, winkeluitbater, horlogemaker of – ‘Ik ben snel én flexibel’ – kooivechter: één van die jobs zou het worden. Hij heeft ook zijn eigen koffie gemaakt, weet ik, maar die was blijkbaar snel afgekoeld. Want: vorig jaar stond LCD Soundsystem alweer op Pukkelpop, en nu ligt ze op onze platenspeler.

Naar het schijnt heeft Murphy overwogen om ‘American Dream’ uit te brengen als James Murphy And The Murphtones. Als toegeving aan de fans die het niet leuk vonden dat hun held geen man van zijn woord (‘LCD Soundsystem komt echt nooit meer terug, hoor!’) bleek.

De titelsong is thematisch de bloedzuiverste erfgenaam van ‘Losing My Edge’ (2002), ‘All My Friends’ (2007) en ‘I Can Change’ (2010), Murphy’s verrückte trilogie over niet kunnen omgaan met verandering en ouder worden. Het is een rare Weense wals – vertraagd, scheefgetrokken en schijnbaar doelloos – maar past ook kwalitatief in het vernoemde rijtje van drie.

Wanneer ‘Call the Police’ komt aanbellen, zijn we zeven minuten van onze melk: topsong! Om de even geldige reactie van Father John Misty te citeren: ‘Wow wow wow, holy hell! This shit is miraculous.’ Ook een goede repliek op al wie zegt dat LCD moeilijke muziek maakt: ‘Call the Police’ kunnen we na drie keer op onze tenen meefluiten. Ook ‘Emotional Haircut’ is goud. Murphy klinkt alsof hij een springveer heeft ingeslikt, en de rest van de song is een uitstekende mierenhoop van klanken.

‘I Used To’ is een sinistere wanhoopskreet die ons een halve minuut aan ‘Cold’ van The Cure doet denken en daarna andere ijskasten opzoekt. ‘How Do You Sleep?’ begint spannend met een soort jungledrum, daarna wordt het mistig en traag en een eerbetoon aan David Bowie, en meer bepaald aan diens ‘Station to Station’. Mooie song, maar tevens de track die we het minst in eternal repeat zullen zetten.

De titel ‘American Dream’ is van een weinig subtiele ironie. Bedoeld is een update van ‘How did I get here?’ van Talking Heads. Na twee decennia ontwaken uit een coma en meteen terug willen slapen. Wellicht ook daarom is het de donkerste plaat van LCD geworden. Openingssong ‘Oh Baby’ (ook al goed) springt nog redelijk op en neer, maar daarna zakt Murphy steeds dieper in zijn moordkuil af. Ter hoogte van slotsong ‘Black Screen’ bevindt hij zich ergens op de bodem van de vaart, bakstenen in de broekzakken.

‘American Dream’ is een mooie misfit van een plaat: ambitieus, curieus en onzeker. Er stijgt een penetrante anything goes-walm uit op. ‘American Dream’ is een comebackplaat, maar géén bisronde. Right on!

Ze misstaat in onze kast nauwelijks naast ‘Sound of Silver’, het magnum opus van LCD Soundsystem, en zoveel goed nieuws hadden we in 2017 niet meer verwacht.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234