null Beeld

Le Havre

Een bekentenis: de voorbije jaren hadden we het een beetje gehad met Aki Kaurismäki. ‘Juha’, ‘Lights in the Dusk’, ‘The Man Without a Past’: het was nog altijd erg fijn toeven op planeet Aki, maar het nieuwe, het wonderlijke was er vanaf.

undefined

Maar zie: met het magnifieke ‘Le Havre’ vindt de Finse cineast onverhoopt iets van zijn toverkracht terug – we zouden zelfs van een comeback durven gewagen.

We maken kennis met Marcel Marx (André Wilms), een oude schoenpoetser die samen met zijn zieke vrouw Arletty (Kaurismäki’s lievelingsactrice Kati Outinen) en zijn goelijke hond Laika in een klein volkshuisje in Le Havre woont.

‘Er zijn betere beroepen,’ zo omschrijft Marcel zijn broodwinning, ‘maar wij staan het dichtst bij de mensen, en bovendien zijn wij de enigen die de Bergrede respecteren’ (aan u om die laatste zinsnede te interpreteren).

Aan de kaaien ontmoet hij Idrissa, een jonge Afrikaan die uit een door de politie onderschepte scheepscontainer is geglipt, en met een vanzelfsprekendheid die ons allemaal tot voorbeeld zou moeten stellen, besluit hij de voortvluchtige asielzoeker te helpen.

Toegegeven, op het eerste oog lijkt er weinig veranderd in het universum van Kaurismäki. De acteurs gedragen zich een beetje als levende doden, de soundtrack is als vanouds samengesteld uit smartlappen en rock-’n-rollnummers uit de jaren vijftig, en veel scènes spelen zich af op café, waar de stamgasten klagen dat ze hard moeten werken voor hun pensioen en om half vier moeten opstaan.

Ook de typische kurkdroge humor (Marcels reactie nadat een klant werd neergekogeld: ‘Gelukkig had hij al betaald’), de zorgvuldig gecomponeerde beeldkaders, en het mooi gesatureerde kleurenpalet kennen we nog van vroeger.

En tóch voelt ‘Le Havre’ aan als een soort herbronning: net zoals Woody Allen enkele jaren geleden in London zijn tweede adem vond, zo lijkt Kaurismäki, die normaliter uitsluitend in Helsinki draait, in de Franse havenstad een nieuw elan te hebben gevonden, een frisse drijfkracht.

Er zit, heel onkarakteristiek voor Kaurismäki, zelfs behoorlijk wat vaart in de plot: dat is toch even slikken! Wat ons evenwel nog het meeste trof, is de ontroerende urgentie waarmee Aki, die ouwe drinkebroer, de ramen van zijn poëtische universum openzet voor een brandend actuele problematiek.

De cineast heeft natuurlijk altijd al een grote sympathie gehad voor loners, misdeelden en outcasts, maar in ‘Le Havre’ laait die bekommernis feller op dan ooit.

Klaar voor een kleffe uitsmijter? ‘Le Havre’ is een hartverheffend feelgoodsprookje dat ook door uw kinderen mag worden gezien.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234