null Beeld

Led Zeppelin - Celebration Day

Tweeëndertig jaar geleden, op 25 september 1980, overleed John Bonham, en het siert de overige groepsleden dat zij vonden dat daarmee een einde was gekomen aan Led Zeppelin, één van de beste en spannendste rockgroepen aller tijden. Bonham was één van de beste drummers aller tijden.

Decennia lang legde de groep elk aanbod voor een 3/4-reünie koel naast zich neer – Jimmy Page en Robert Plant tourden wel nog eens met z'n tweeën, er was iets op Live Aid met Phil Collins, en eind jaren tachtig speelden ze live een paar nummers met Jason, de zoon van John – maar met de dood van Ahmet Ertegun op 14 december 2006 kwam er emotioneel verandering in de zaak.

Ertegun was de baas van Atlantic Records (‘for years the most magnificent record company on the planet,’ aldus Plant) en het was al vele jaren zijn droom om zijn oude stalmaten nog eens een volledig concert te zien spelen. Op 10 december 2007 was het eindelijk zover, en stonden Page, Plant, John Paul Jones en Jason Bonham op de planken van de O2 Arena in Londen. Twintig miljoen mensen probeerden een ticket op de kop te tikken, slechts achttienduizend kregen er één. Ahmet Ertegun keek toe vanuit de grote ereloge in the sky.

Van dat concert is er nu een dvd: ‘Celebration Day’, dankzij twee bijgevoegde cd’s ook zonder beeld te bekijken.

‘Celebration Day’ in twee woorden? Fenomenaal fantastisch. Het is niet makkelijk om in de voetsporen van een geniale vader te treden, laat staan letterlijk op zijn stoel te gaan zitten - Jason is John niet, maar hoe meer het concert vordert, hoe minder hij daar zelf last van lijkt te hebben, en hoe meer het plezier toeslaat. En dan begint ook de rest zich te pletter te amuseren. Wát een groep was dat toch, zeg.

John Paul Jones, veelzijdig geniaal op de bas, het orgel, de piano en pretty much alles wat je hem in handen geeft. Jimmy Page, niemand die zijn sound, présence en magistrale gitaarorkestraties ooit geëvenaard heeft. Robert Plant: unieke zanger.

Ook de rest is er: het logo in dat unieke lettertype, de Zildjian-gong links van de drums, de Zoso-versterker in de rug van zijn baasje, de double neck in ‘Stairway to Heaven’, de strijkstok in ‘Dazed and Confused’, de theremin in ‘Whole Lotta Love’. Alleen Jimmy's beroemde beschilderde Telecaster ontbreekt: bij Ertegun in de loge, wellicht.

‘Misty Mountain Hop’, waarin Jason aan de backings mag, is op drie songs van het einde een absoluut hoogtepunt, en als je dan als fan ziet dat ‘Kashmir’ er vlak na komt, betekent dat klappen in de handjes en kirren van verwachting. Ook de manier waarop generaal Page met een zwaai van de arm aangeeft dat Jason de solo van ‘Whole Lotta Love’ op gang mag roffelen, is een hoogtepunt en van een zelden geziene filmische perfectie.

Alles aan dit pakket klopt, tot en met de door de afzonderlijke leden geleverde emotionele tekstjes in de hoes. ‘House lights down, no place to hide,’ zegt Plant. En Page: ‘We were ready.’ Led Zep, I salute you!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234