null Beeld

Lee 'Scratch' Perry met Mad Professor en Pura Vida (Vooruit (Balzaal))

Eén ding is zeker: Lee 'Scratch' Perry – maker van songs als ‘Super Ape’, ‘Panic in a Babylon’, ‘Secret Laboratory’, ‘Ape-ology’, ‘Bionic Rats’, ‘Free up the Prisoners’, ‘Free up the Weed’, ‘I am a psychiatrist’ en ‘I am a Madman’ - is geen nagemaakte gek. Integendeel, de ondertussen 81-jarige rastaman is for real.

Gert Van Nieuwenhove

Gent, 15 juni 2017. Buiten is het al Hotter Than July. Lee Scratch Perry heeft vanuit de coulissen van de balzaal van de Vooruit al een paar boodschappen voor ons. ’t Gaat over de donkerte tegenhouden. ‘From the universe, I’m yours’, horen we ook. Perry's uit de duizenden herkenbare stem wordt van achter de mengtafel vervormd door Mad Professor, een professor zo legendarisch dat hij volgens sommigen binnenkort de rectorverkiezingen van de reggae gaat winnen. Het Belgische Pura Vida is vanavond de zevenkoppige begeleidingsgroep: voorman Bregt De Boever heeft amper tijd om The Master aan ons voor te stellen, want daar begint Scratch - omhangen met glitter uit de sjiekenbak - al over het openen van handen, armen, hoofden, deur, brein en geest.

Maar wachtwachtwacht, we spoelen even terug naar het moment waarop Perry – twintig jaar geleden – een eerste keer echt onze volle aandacht had. Het was toen de driedubbele ‘Arkology’-verzamelaar uitkwam. Op die platen is het enorm hete punt te horen waaruit het heelal genaamd dubreggae big banggewijs is ontstaan. Het is Lee Perry en niemand anders die ons dat universum geschonken heeft. Het gebeurde in een studio genaamd The Black Ark. In Jamaica, een eiland in de zon.

Hoe Perry eerst kleine woorden weggomde, en er dan nóg een lettergreep uithaalde: ‘Onward, forward, don’t step backward… Onward forward… On… O… Yeah…’. Ook in de muziek zitten witvlakken. Het geluid wordt uitgerekt. De original wordt een kaal landschap met hogere pieken en diepere dalen. Beats worden naar hun verdwijnpunt aan de horizon geleid. Elke nieuwe track is er één tussen vele andere. Een song is nooit af, een song is eindeloos te boetseren en te deconstrueren. Perry had vier sporen klank ter beschikking, maar wat een toverbollen kwamen eruit, zeg.

Dat was toen. Onlangs vielen we weer bijna van onze bureaustoel, toen we vernamen dat (jub) in opdracht van Humo Lee Perry had ontmoet in het Oost-Vlaamse Maria-Aalter, waar de blanke rastaman Bregt De Boever een Lost Ark-studio had gebouwd naar het evenbeeld van Perry’s Black Ark in Kingston. Nog straffer: De Boevers groep bleek in die Lost Ark in Maria-Aalter platen te hebben opgenomen met nog levende legenden die ooit kind aan huis waren in de Black Ark: Max Romeo, Congo Ashanti Roy én Lee Perry zelf.


Lees ook: Op zoek naar Lee Scratch Perry

We zijn daarna op Youtube aan een concertopname van Lee Perry en Pura Vida in Bredene blijven plakken: een prachtig uitgebalanceerd concert met een begeleidende groep die eerst bijna een uur lang moest proefdraaien alvorens de legende kwam meespelen. Het optreden in Gent begint heel anders. Perry komt heel snel - met nabij zijn midcrofoon wierook én joint aangestoken - het podium op, en hij wordt niet ontvangen door een rustig skankende everything’s gonna be alright-groep, maar wel door een nogal snijdende en aanvankelijk vrij warrige Mad Professor-mix.

Perry haalt meteen een kind van een jaar of acht uit het publiek, maar de jongen zet een pruillip op en krijgt te horen dat hij zijn traantjes moet afvegen. Scratch heeft het over liefde, lust, jaloezie, vampieren en shadows in the room. Hij krijgt van iemand een aansteker die hij nog veel gaat gebruiken: om spliffs en zijn microfoon(!) aan te steken. ‘Dread Lion’ heeft een mooie melodica, maar Scratch doet in de song vooral zijn eigen zin. Zijn varianten op 'Ik wil die handen zien' zijn ‘Push Up' en 'Fly up'. Hij neemt zijn pet met spiegeltjes en pins af, is trots op zijn kortgeknipte haren en zegt: 'I’m rougher than dreads’. Hij laat een vrouw in een rolstoel het podium op trekken en begint over Jezus Christus, een soulman met een gitaar. ‘Zion Blood’ is even een herkenbaar punt op de stafkaart. Perry is omhangen met allerlei blinkende dingen: er is een Ankh-kruis bij (dat voor de oude Egyptenaren een teken van onsterfelijkheid was) en ook een tien centimeter kleine saxofoon waar hij later geluid uit zal krijgen. Als hij nog een spliff wil, zegt Perry gewoon ‘I need a spliff’.

Scratch heeft ooit gezegd dat hij altijd kind is gebleven, en dat blijkt te kloppen. Want wat doet een artiest als tijdens een concert een ballon op hem afkomt? Die wegslaan, en zich verder op de muziek concentreren. Perry niet: hij wordt volledig in beslag genomen door de ballon, en probeert die keer op keer en koste wat het kost te raken.

‘Come Along’ is – met z’n ‘Set the children free’-mantra - een mooi ding uit de oude, authentieke doos, en toont het goed geöliede reggae-machien Pura Vida in al haar glorie. Maar ook hier vraagt Perry aan de even afwezige Mad Professor om dub: ‘Wake up, professor. I’m listening’.

Perry – die vanavond door De Boever wordt voorgesteld als The Mighty Lee Perry, The Super-Ape en The General – brengt met een glas rode wijn in de hand een toast uit op happy earth day. ‘Secret Laboratory’ is niet de enige song die the general moeilijk herkent: De Boever moet meer dan eens via stukken tekst cues geven, en meestal worden die genegeerd. Van de tekst van ‘Soul Fire’ maakt Scratch bijvoorbeeld een tirade tegen sigaretten en nicotine.

‘Sun Is Shining’ komt in de bissen to he rescue: een heerlijk rommeltje vol magie is het. Afsluiter ‘Disco Devil’ lijkt dan weer nergens op. De reggaekoning krabt aan zijn rug en aan zijn jongeheer, en jumpt en turnt: de man is enigszins crazy, maar alles behalve lazy. Perry vraagt nog om een slaapmutsje wijn en dankt ons met de roze ballon van daarnet in de hand. Hij zegt iets tegen de muzikanten. Als die ‘m niet verstaan, zegt hij tegen De Boever, die het patois wel spreekt: ‘Vertel jij het hen maar’. Perry rolt zijn onafscheidelijke koffertje de backstage in. Hij heeft de koffer altijd bij zich, naar verluidt zit-ie vol magische stenen en pluchen apen, en vandaag is-ie omhangen met een glitterketting die een fan hem heeft geschonken.

Ook Pura Vida stapt blij en voldaan het podium af: ze hebben gewoon hun uiterste best gedaan om het ongeleide projectiel Perry de juiste kant op te gidsen, en uiteraard is dat amper gelukt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234