null Beeld

Leren leven met angst Phara de Aguirre: 'Het is de grootste angst die ik me kan inbeelden: een kind verliezen'

Ze had haar metekind beloofd in 2015 samen naar Parijs te gaan. Maar dat was voor Charlie Hebdo en voor 13 november. Of ze 't nog zag zitten, vroeg Phara De Aguirre haar in december. 'Natuurlijk,' antwoordde Elena (14). De VRT-journaliste brengt verslag uit van de trip, waar ook haar zoon Robbe (17) en zijn vriend Pieter meegingen.

'Het is de grootste angst die ik me kan inbeelden: een kind verliezen'

In het Gare du Nord wachten een tiental politieagenten de Thalys op. Twee mannen met een donkere huidskleur worden voor ons uit de rij gehaald en gecontroleerd. ‘Ethnic profiling’, zegt Pieter. Een woord dat ik niet kende toen ik jong was.

Als we het station uit zijn, voelt Parijs als een verre kennis die je terugziet. Je weet dat ze iets meegemaakt heeft, maar je kent haar niet goed genoeg om te weten hoe dat haar leven veranderd heeft, want op het eerste gezicht zie je niets. ‘Ik had verwacht dat mensen sneller zouden lopen en nergens zouden stilstaan,’ zegt Elena.

Bij de Notre Dame zien we de eerste gewapende militairen. ‘Twee,’ telt Elena, ‘moeten die al dat volk beschermen?’ Ze zal de rest van de dag blijven tellen. Drie militairen aan de synagoge, vier aan het Hotel de Ville, acht aan het Centre Pompidou, tien aan het Louvre. Hoe meer toeristen, hoe meer militairen.

Er zijn meer toeristen dan we verwacht hadden, of beter: er zijn langere wachtrijen dan we verwacht hadden. De rij aan het Centre Pompidou is zo lang dat mijn jonge volk het niet ziet zitten om aan te schuiven. Later zullen we begrijpen dat die lange wachtrijen het gevolg zijn van tijdrovende controles. In het hotel waar we logeren zijn 15 kamers geannuleerd voor oudjaar.

’s Avonds neem ik hen mee naar de rue Bichat. Op de ene hoek van de straat ligt verborgen achter een rolluik het restaurant Le Petit Cambodge, op de andere hoek het café Le Carillon. Op het raam staat wat voorbij is: ‘HAPPY HOURS, 18-20h’. Ze zijn stil, mijn jonge volk. Ze lezen de tekst die aan het raam hangt : ‘Er zijn duizenden redenen waarvoor ik bereid ben te sterven, maar geen enkele reden waarvoor ik bereid ben te doden.’ ‘En jezelf opblazen, dat snap ik helemaal niet,’ zegt Elena.

Bij de concertzaal Bataclan houden twee politieagenten de wacht. Het voetpad is vrijgemaakt, maar aan de overkant van de straat liggen nog duizenden bloemen, kaarsen, teksten, vlaggen. Ook het monument op de Place de la Republique is nog steeds omringd door aandenkens. De hoeveelheid blijft indrukwekkend, maar heel wat kaarsen zijn opgebrand, bloemen verwelkt, teksten natgeregend en dat maakt het ook wat triest.

Misschien is dat de tristesse die je ook elders in de stad voelt. Onze hoteluitbaatster vertelde dat ze vaker om zich heen kijkt, sneller haar boodschappen doet en als iemand zijn tas vergeet in de metro, meteen uitstapt. Angst schept wantrouwen.

Ik zie mijn jonge volk kijken naar foto’s van de slachtoffers. Jonge mensen die op een vrijdagavond op stap waren. Dat kennen ze, dat zouden zij kunnen zijn. En ik de moeder die thuis zit en wacht op nieuws. Het is de grootste angst die ik me kan inbeelden, de angst om een kind te verliezen. Maar hoe leer je een kind dat het niet op het verkeerde moment op de verkeerde plek mag zijn?

Ze zijn onder de indruk als we terugkeren naar ons hotel, maar bang zijn ze niet. Wel een beetje, geven ze toe, toen ze in een lange, lege metrogang voorbij enkele luidruchtige Afrikaanse mannen moesten. ‘Het waren er acht,’ zegt Robbe als we in de metro zitten. Ik heb er maar vier geteld. Angst is slecht voor de ogen.

Waar ze nog bang voor zijn, vraag ik hen de volgende dag. En ze sommen op. Uitgelachen worden op school, fietsen zonder licht en de politie tegenkomen, naar het toilet gaan in een trein, ’s nachts overvallen worden in Leuven, foute keuzes maken die je verdere leven beïnvloeden, depressief worden. ‘Da’s allemaal heel persoonlijk,’ zeg ik hen. ‘O ja,’ zegt Elena, ‘ik vind het ook akelig dat het zo warm is in december.’

Als we op de trein naar huis zitten, vertel ik hen dat het vuurwerk in Brussel geannuleerd is. ‘Daar had ik toch niet naartoe durven te gaan,’ zegt Elena. ‘Maar je durft wel naar Parijs,’ zeg ik haar. ‘Ja, daar hebben ze de aanslagen al gehad, in Brussel nog niet.’ Als we aankomen, staat haar moeder ons op te wachten. ‘Hoe was het?’ vraagt ze. ‘Fantastisch,’ zegt Elena.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234