null Beeld

Les Nuits Botanique: Ghostpoet (Botanique)

De vraag die opduikt tijdens een zaterdag naar Ghostpoets drie platen luisteren is een vraag die me verder doet nadenken in de trein onderweg naar een concert waar ik veel van verwacht. Het is een vraag die zelfs blijft zeuren als ik met de eerste festivalbeker van 2015 in de hand op de trappen zit van de meest grootstedelijke kruidtuin van het land: 'Zal Ghostpoets bariton ook schitteren zonder al die wondermooie tweede stemmen op 'Shedding skin', 's mans jongste kind?

Zullen al die topsongs vanavond met andere woorden blijven blinken zonder de vocalen van Melanie De Biasio, een alles behalve luie Walin die ons dichter bij Nina Simone brengt dan we in deze regio ooit zijn geweest? Zonder die van Nadine Shah, die op plaat ergens lieflijk om Ghostpoet heen kronkelt, en elders een goeie Martina-Topley Bird neerzet naast Ghosts Tricky stem?

Opener 'Better not butter' geeft nog geen antwoord, want de toetseniste mag nog niet zingen. Obaro Ejimiwe komt piepen als een blackman in black leather. Ik herinner me van lang geleden Tricky die een tijdlang het duister van zijn eigen hoofd verkoos boven de spots. Een concert van deze eeuw schiet me ook te binnen, dat van de vorig jaar overleden Stephen Samuel Gordon alias The Spaceape, die zich in die mate verstopte in de krakpiepknor van Kode9 dat hij een onzichtbaarheidsmantel leek te dragen.

[FOTOSPECIAL_32575]

In Ejimiwes hoofd lijkt vandaag minder slecht weer op til: twéé biertjes in de hand bij het opkomen, daarna onmiddellijk leunend op zijn microfoonstatief alsof hij op een maat wacht aan de toog. De drummer is een beetje een jazzdrummer, de bas duikt iets dieper, gitaar en toetsen praten er beleefd doorheen. En dat zal cru gesteld een vrij kabbelend concert lang zo blijven. Dat Ejimiwe de hele eerste helft aanwijzingen moet geven om het geluid perfect te krijgen helpt de zaken niet vooruit. De stem van de toetseniste kan ermee door in 'X marks the spot', het zal tot de machtige single 'Off peak dreams' duren vooraleer ze het onnodig verknalt.

In 'Be right back, moving house' wordt de plaatstem van Paul Smith van Maxïmo Park wel keurig vervangen door die van de gitarist. Het is veelbetekend dat de oude songs, die meer op elekronica leunen, minder routineus aandoen dan die van de nieuwe gitaarplaat. 'Survive it' staat bijvoorbeeld beeldig in een nieuwe jas, het gedrum boven het Afrikaanse gitaartje van 'Plastic bag brain' is zonder meer het hoogtepunt van de avond, en zelfs dat liedje over dim sun en noedels eten komt vlot aan op plekken waar het het gros van het nieuwe werk minder elegant geraakt.

Kijk, Ghostpoet laat ergens een Spotifyspoor achter. In zijn playlist Howlin' Wolf, Yeah Yeah Yeahs en goeie Zweedse hardrock die ik niet kende. Het toont dat de man niet het zwarte equivalent wil zijn van een blanke groep die plots Kanye West heeft ontdekt en daarna wat hiphop wil inlassen tussen de gitaren. Maar tussen gitaardroom en podiumdaad ligt voorlopig een en ander in de weg. Ik zou de songs kunnen rangschikken in pieken en dalen, maar dit was voornamelijk een concert uit de vallei.

Er waren een paar songs bij uit de categorie Mijn Leven, en veel uit de rayon Een Leven. Ik was voor Een Leven gekomen, voor de Londense kronieken from the right distance van een rasverteller, maar 't is pas bij het in de eindsprint opduikende oudje 'Liines' dat ik de noodzaak echt hoor, in een song die overduidelijk een Mijn Levenlied is, en zelfs een blik gunt in Ghostpoets liederen, en in het schrijven ervan: 'I keep on writing, writing / But them folk ain't biting, biting / Maybe the bait ain't juicy enough'. Het aasvoer niet sappig genoeg? Misschien wel. Maar genoeg over hengelsport.

'Un peu chiant quand-même', zegt een maat me achteraf, in de taal van Molière en Dutroux. 't Is iemand met veel Manu Chaoplaten in huis. Hij komt bij triphop meets new wave uit, en dat is me te kort door de bocht. 'Ik had gewoon meer verwacht van de beste drum'n'bass'n'bariton die ik dit jaar al heb gehoord', denk ik terug in de taal van Vondel en Van Themsche. En daarna wisselen we kinderfoto's uit, het ene scherm al groter dan het andere: het soort gewoon dat daar en dan perfect op z'n plaats is, maar dat ik in de Orangerie van de Botanique ook een keer te veel van het podium heb voelen komen.


Het moment

In afsluiter 'Us against whatever ever' valt halfweg het geluid doodleuk uit. Zanger en groep blijven er rustig onder, en na wat gereset klinkt de tweede poging zeer goedgemutst, en sta ik mee te hupsen op een van die halfondergrondse bijna-hits uit Ghosts debuut. Bassist John Calvert, mijn favoriet op 'Shedding skin', is zelfs even geen bassist meer. Ain't that enough?!


Het publiek

Zit helemaal in het kabbelritme van het concert en strekt af en toe beleefd de benen.


Quote

Ghostpoet, die in het verleden hooguit een verplicht thank you uit zijn strot kreeg, is veel van zijn podiumangst kwijt. We krijgen tot twee maal toe 'Are you with me Brussels?', wat zorgt voor eerst 25 en daarna 45 paar handen-in-de-lucht. Echt raar wordt het als de man meldt dat zijn grap-van-de-dagmoment eraan komt, en hij uiteindelijk alleen 'it's a real pleasure to be here' in de aanbieding heeft. Natuurlijk moet Ghostpoet in de bindteksten geen stand up-masker aantrekken, maar waarom er dan over beginnen zonder ooit zelfs maar in een moppenboek te hebben zitten bladeren?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234