Leven na de dood van zijn vrouw Arlette: Paul Van Himst over voetbal en verlies

Hij volgt de play-offs vanuit de eretribune van Anderlecht, aan de zijde van zijn goede vriend Eddy Merckx. Of thuis voor de televisie, samen met één van zijn kleinzonen. Sinds zijn vrouw Arlette twee jaar geleden is overleden, is niets nog hetzelfde voor Paul Van Himst. ‘Gelukkig zijn er nog zoveel dingen die de moeite waard zijn.’

'Na de aanslagen stelde ik me in de plaats van de mensen die achterblijven, en je beseft het nog beter als je zelf net je vrouw hebt verloren'

Op de licht vergeelde foto in de keuken van zijn koffiebranderij staat een elftal van Anderlecht met legendarische spelers als Robbie Rensenbrink en de piepjonge Ludo Coeck. We spreken over het seizoen 1973-’74, het jaar waarin Paul Van Himst (72) zijn laatste landstitel als speler van Anderlecht zou vieren. Het zomerde volop in het Astridpark en ik zie enkel lachende gezichten op de foto. ‘Ze gaan het daar nog missen, als ze verhuizen naar hun nieuwe stadion,’ mijmert hij, als we er samen naar kijken. ‘De ambiance die er hangt, is uniek. En het ligt in een woonwijk, dicht bij de mensen, net als de stadions van Barcelona en Real Madrid.’ We drinken Brésor, zijn uitmuntende koffie, die gemaakt is van de beste Braziliaanse koffiebonen. Even verderop hangt Pelé, zijn zwarte evenknie. Het is de dag na AA Gent – Anderlecht, en door het gelijkspel staat paars-wit samen met Club Brugge aan de leiding.

Paul Van Himst «Ik ben tevreden, maar we hadden moeten winnen. We hadden Brugge achter ons kunnen laten, en dat was toch de bedoeling. Het was ook geen goede match. Als je naar het voetbal gaat voor een wedstrijd tussen twee topploegen, mag je toch meer verwachten. Nu doet Gent ook weer mee: ik verwacht een gevecht voor de titel tot de laatste speeldag. De sleutelmatch voor mij was Anderlecht - Club: als Brugge die had gewonnen, was het kampioenschap voorbij. Zij hadden ook nooit gedacht dat ze op Anderlecht zouden verliezen. Ze zullen toch een stevige mentale tik hebben gekregen na die twee nederlagen op rij.»

'De play-offs zijn wel plezant, maar echt eerlijk is het niet, hè'

HUMO Maakt Racing Genk nog kans op de titel?

Van Himst «Dit jaar niet, denk ik. Het is wel de ploeg in vorm, en Peter Maes heeft fantastisch werk geleverd. Als je de uitslag ziet (4-2, red.), zou je denken dat Brugge daar is weggespeeld, maar dat was niet het geval. Als Genk nog enkele goede transfers doet, zie ik ze volgend jaar wél meedoen.

»Ik moet zeggen dat ik het systeem van de play-offs wel plezant vind (lacht). Je moet niet nadenken over wat je ’s avonds op tv wil zien, er is altijd wel een boeiende match. Maar echt eerlijk is het niet, hè. De kampioen zou de ploeg moeten zijn die na 30 speeldagen eerste staat.»

HUMO Grinta lijkt nu het codewoord, terwijl ik dacht dat dat uit de koers kwam.

Van Himst «Ja, Club Brugge heeft grinta. Er móét karakter zijn, maar ook kwaliteit. Tegen Anderlecht speelden ze bij momenten agressief. De laatste jaren hebben ze nochtans veel moeite gedaan om mooi voetbal te brengen en technisch begaafde spelers aan te kopen. Het valt me nu vooral op dat ze moeilijk een doelpunt maken, ze hebben zelfs owngoals nodig om te winnen. Ze missen Refaelov, een ambetant menneke om tegen te spelen, en zeker Björn Engels. Hij is verdedigend de grote toekomst van België, en hij kan oprukken en een goal maken. Met het enthousiasme dat Club had teruggevonden, waren zij de gedoodverfde favoriet. Nu ligt het anders.»

HUMO De club staat onder hoogspanning.

Van Himst «Ja, dat voel je aan alles. Wat wil je, met de enorme inspanningen die Bart Verhaeghe en Vincent Mannaert hebben geleverd. En hoe lang is het al geleden dat ze kampioen hebben gespeeld? Nú moet het gebeuren, maar als het van moeten is, beginnen er andere zaken te spelen. Zenuwachtigheid en stress kunnen hen zeker de titel kosten. Als ik van Brugge was geweest, dan had ik dat programma, met drie uitmatchen bijna vlak na elkaar, nooit aanvaard. Je zou kunnen zeggen dat ze thuis alles kunnen goedmaken, maar dat klopt niet. Als Anderlecht als eerste in het klassement daar komt spelen, moet Brugge risico’s nemen om te winnen.»

'Als bondscoach, met Wilfried Van Moer als assistent. 'Ik overdreef niet met richtlijnen: ik liet mijn spelers voetballen.'

HUMO Er is veel te doen over het gedrag van Michel Preud’homme. Hoe kijkt u ernaar?

Van Himst «Ik ben dat niet gewoon van hem. Ik ken hem nochtans heel goed, als bondscoach heb ik vier jaar met hem samengewerkt. Maar ik heb hem nooit zo zot of nerveus weten doen. Ook niet op het WK in 1994 in de VS, waar hij de beste keeper van het toernooi was. Hij was meestal erg op zichzelf en bereidde zich op zijn manier voor op de matchen. Ik weet ook wel: als trainer sta je altijd alleen. En hij zet zichzelf enorm onder druk: hij wil absoluut kampioen spelen. Dan krijg je reacties die soms te ver gaan.»

HUMO Zoals op Anderlecht, waar hij in de tribune iets riep in de trant van ‘Je vous encule, bande de merde’, weliswaar nadat de supporters hem hadden uitgedaagd.

Van Himst «Je moet al sterk in je schoenen staan om niet te reageren als een heel stadion over jou staat te zingen. Daar kun je niet tegenop, en als je dan ontgoocheld bent, gebeuren zulke dingen. Ik heb er begrip voor, maar minder begrip heb ik voor zijn reacties tegen de scheidsrechters, zoals tegen Oostende. Hij is zeker niet de enige: er moet maar iets gebeuren op het veld, en iedereen vliegt meteen op de vierde scheidsrechter af. Op dat gebied mogen ze toch een voorbeeld nemen aan hun Engelse collega’s.

»Weet je, Michel is eigenlijk een heel vriendelijke en aimabele man. Ik zou hem er weleens over willen aanspreken: ‘Hou je een beetje in, je hebt als trainer ook een voorbeeldfunctie.’ Als trainer moet je kunnen incasseren. En op de training zal hij veel zachter en hoffelijker omgaan met zijn spelers, maar zijn gedrag tijdens de wedstrijden straalt toch op hen af. Neem Timmy Simons, ook zo’n toffe kerel. Zijn manier van spelen beviel me altijd, maar nu vind ik hem te hevig. Hij toont te véél grinta.»

'Ik herken mezelf in Praet en Tielemans: ik heb er plezier in als zij het goed doen'

HUMO Hoe verklaart u het moeilijke seizoen van Anderlecht?

Van Himst «Europees hebben ze goede matchen gespeeld, zoals tegen Tottenham en Monaco, maar in de competitie hebben veel spelers het bij momenten laten afweten. Dennis Praet, Steven Defour, Youri Tielemans: allemaal hebben ze het moeilijk gehad. Tegen Brugge speelden ze in hun beste opstelling, met Leander Dendoncker als verdedigende middenvelder. Dat hadden ze al langer moeten doen, dat heb ik Hasi ook al eens gezegd. Ik vind ook dat de flank niet de beste plaats is voor Dennis Praet. Het is misschien niet plezant voor een trainer om dat te horen, maar ik als Anderlechtenaar mag af en toe mijn mening geven, hè (lacht).»

HUMO Herkent u zichzelf in Tielemans en Praet?

Van Himst «Ja, toch wel. Ik heb er plezier in als zij het goed doen. Ze hebben hun opleiding bij Anderlecht gekregen, met de nadruk op techniek en goed voetbal. Als voetballer heb je dan een zeker cachet. Het ontbreekt vooral Youri wel aan regelmaat. Hoe dat komt? Ik vermoed een mentaal probleem. Maar daar moet hij tegen vechten, en de critici op het veld van antwoord dienen.

»Je moet ook dúrven te spelen. Veel spelers zijn bang om te verliezen of om een stomme fout te begaan. De Belgische competitie is niet gemakkelijk: alle ploegen spelen georganiseerd, vooral om niet te verliezen. Maar wil je de tegenstander pijn doen, dan moet je durf tonen. Alleen Stefano Okaka kent geen angst. Een sterke jongen, hij doet me soms aan Alex Czerniatynski denken.»

HUMO Czernia! Eén van uw chouchous.

Van Himst «Als trainer van Anderlecht had ik drie goede spitsen: Alex, Kenneth Brylle en Erwin Vandenbergh. We hadden een goede ploeg, met ook nog Juan Lozano en Enzo Scifo. We hebben twee jaar na elkaar de finale van de UEFA Cup gespeeld, en dat kun je niet met tien ezels.»

HUMO Had Hasi Anthony Vanden Borre terug in de ploeg moeten nemen?

Van Himst «We weten niet wat er allemaal gebeurd is, het is te moeilijk om er een oordeel over te vellen. Hasi lijkt me niet iemand die rancuneus is, hij zal het ook wel anders gewild hebben. En als je het allemaal leest, is Vanden Borre wel te ver gegaan. Het kan ook slecht vallen bij de andere spelers, als je hem er terug bij neemt.

»De job van trainer is niet eenvoudig, je zit met twintig verschillende karakters. Met diegenen die spelen heb je nooit problemen, wel met de spelers die op de bank zitten: na een tijdje komen er altijd conflicten.»

'Het grootste probleem van Marc Wilmots is dat hij zovéél goede spelers heeft'

HUMO U was te zacht voor het trainerschap, werd gezegd. Terwijl u de zoon van een veehandelaar bent, nochtans een ruw volkje.

Van Himst «Veehandelaars waren zeker toen speciale mensen. Kleurrijk, te kleurrijk soms (lacht). Ze gingen beesten kopen en dan drinken op café, en wat weet ik nog allemaal. Ze liepen altijd met hun zakken vol geld, ze verdienden goed hun boterham. Maar mijn vader kende niet altijd zijn limieten, ik zou niet hebben willen leven zoals hij. Qua karakter neig ik sowieso meer naar mijn moeder. Het was wel mijn droom om slager te worden, ik had twee ooms die als slachter in het slachthuis van Anderlecht werkten. Gelukkig was er broeder Luc, van het Sint-Niklaasinstituut in Anderlecht, waar ik naar school ging. Hij had mijn talent opgemerkt en vond dat ik voetballer moest worden.

»Maar te zacht, wat is dat? Ik heb me nooit laten doen, maar ik probeerde wel altijd eerst met de mensen te praten als er een conflict was. Ik zal nooit beginnen te roepen en te tieren. Als trainer en als speler heb ik me wel altijd verdedigd, daarom heb ik ook met Anderlecht in de clinch gelegen toen ik er in 1975 ben vertrokken. Maar ik vind dat je de zaken moet proberen op te lossen op een goede manier. Hier in de zaak is dat juist hetzelfde: als iemand niet wil betalen, probeer ik het eerst in der minne te regelen en er niet meteen een advocaat op af te sturen.»


Duivelse weelde

HUMO Denkt u dat België Europees kampioen zal worden?

Van Himst «We maken zeker kans, maar het zal niet eenvoudig zijn. Er zijn veel goede ploegen: Spanje, Duitsland, Frankrijk en zelfs Engeland, en in de eerste ronde treffen we al Italië. Ik vind een EK moeilijker dan een WK, daar heb je vooral Brazilië en Argentinië te vrezen. Maar we hebben wel de beste selectie. Courtois, Hazard en De Bruyne zijn intouchable voor mij. Zij zijn de sleutelspelers van de ploeg, samen met Kompany, op voorwaarde dat hij fit is. Ook in de spits hebben we genoeg klasbakken lopen. Soms maak ik zelf eens een opstelling met mijn favoriete spelers. Maar voor ik het weet, staan er al twaalf namen op mijn blad! Het grootste probleem voor Marc Wilmots is dat hij zovéél goede spelers heeft. Er zijn ook veel vragen: wat doe je met Fellaini, die toch ook zijn verdienste heeft? Ik kijk veel naar het Engelse voetbal op tv, en daar zie ik dat hij eigenlijk geen plaats heeft in een elftal: hij is een wandelaar, maar één met een grote gave: hij staat altijd waar hij nuttig is – héél zeldzaam. En wat met Dembélé? Die zou ik ook graag opstellen, en ik kan zo nog even doorgaan. Er zijn nu een heleboel spelers die gekwetst zijn of terugkomen uit blessure, maar dat kan geen kwaad. Integendeel, het is zelfs beter dat ze nu even rusten, zodat ze er in juni weer helemaal staan.»

HUMO Wilmots krijgt soms de kritiek dat hij tactisch niet onderlegd genoeg zou zijn. Als bondscoach overdreef u zelf ook niet met richtlijnen.

Van Himst «Nee, ik liet ze voetballen. Marc laat hen ook een zekere vrijheid, en je kunt toch niet zeggen dat zijn uitslagen slecht zijn. Hij verdient het vertrouwen. Spelers als Hazard en De Bruyne moet je ook niet volpompen met tactiek, hè. Je kunt ze vragen om de wedstrijd op een bepaalde manier aan te vatten, maar het kan net zo goed anders uitdraaien. Een bondscoach moet vooral de juiste spelers selecteren en de beste opstelling maken. Je kunt natuurlijk ook iedereen achteraan bij elkaar duwen, zoals Simeone van Atlético Madrid, en tegen de tegenstander zeggen: ‘Kom maar af.’ Maar ik ben geen voorstander van zijn stijl: dat is het catenaccio van Inter Milaan en Helenio Herrera: elke wedstijd eindigt dan op 0-0 of 1-0.»

HUMO Atlético Madrid is voor velen de norm geworden.

Van Himst «Geef mij maar Messi en Barcelona. Maar Atlético is wel een rotte ploeg om tegen te spelen: raak daar maar eens door, terwijl Simeone iedereen staat op te zwepen langs de lijn.»

HUMO Was u destijds trots dat u voor België mocht spelen?

Van Himst «Ja, ik vond het altijd een eer om te worden opgeroepen, het was een bewijs dat je bij de beste spelers van het land hoorde. En als de Brabançonne weerklonk, deed dat me iets. Als je een beetje Belg bent, ben je daar gevoelig voor.»

HUMO Zou de huidige generatie ook voor de eer spelen?

Van Himst «Ik denk van wel. Misschien is het naïef van mij, maar je merkt dat vooral aan de ontgoocheling van de jongens die niet zijn opgeroepen. Er is nu veel te doen over de hoge winstpremies die ze op het EK zullen krijgen, maar dat kun je hen niet kwalijk nemen: spelers proberen er altijd het maximum uit te halen. Ik heb meer problemen met de houding van de voetbalbond. Zij hebben het financieel moeilijk, ze moeten zelfs mensen ontslaan. Als je het je niet kunt permitteren, moet je hen toch niet zulke hoge premies beloven?»

'Dat ik in het ziekenhuis afscheid heb moeten nemen van Arlette, heeft me het meest pijn gedaan'


Oud en eenzaam

HUMO Hoe moeilijk is het leven na het overlijden van uw vrouw?

Van Himst «Het is niet makkelijk. Ik heb het grote geluk dat ik toffe kinderen en zes geweldige kleinkinderen heb. Sinds het overlijden van Arlette, twee jaar geleden, woont mijn oudste kleinzoon Youri bij mij. Hij kwam altijd al veel over de vloer bij ons, en mijn kinderen wilden niet dat ik alleen bleef. Gisteren is ook zijn broertje Amando blijven slapen, hij wilde per se met papy meegaan. En soms spreken ze bij mij af met hun neefjes. Dat vult het huis, en het maakt ook de leemte iets draaglijker. Het moeilijkste blijft alleen thuiszitten. Dan probeer ik zo snel mogelijk weg te zijn. ’s Avonds kan ik naar het oefencentrum van Anderlecht in Neerpede om enkele van mijn kleinkinderen te zien. Alle vijf kleinzonen voetballen, ja, en ik probeer zoveel mogelijk matchen te bekijken. Vanavond ga ik naar Jeremy kijken, die bij de beloften van Aalst speelt. Zelf sport ik weinig meer. Zondag ben ik nog eens gaan fietsen. Niet met Eddy, nee. Hij rijdt te veel en te snel. Al sukkelt hij nu met zijn heup.»

HUMO Merckx straalt als hij over u spreekt, en hij is altijd heel bezorgd.

Van Himst «Wij hebben elkaar als vrienden gevonden, al heel lang. Ook onze families zijn sterk verbonden, mijn dochters Claudia en Katia bellen geregeld met zijn vrouw Claudine. Toen ik in het ziekenhuis lag, is Eddy elke dag op bezoek geweest. Dan kwam hij soms gehaast binnen: ‘Sorry, Pol, vandaag heb ik niet veel tijd.’ Als ik dan zei dat hij niet élke dag hoefde langs te komen, zei hij: ‘Jawel, jawel!’ (lacht) Ik heb een maand in het ziekenhuis gelegen, ze hebben zelfs enkele dagen voor mijn leven gevreesd. Enfin, dat heb ik ook maar achteraf gehoord. Ik had een longontsteking, en ik had op een gegeven moment bijna geen witte bloedcellen meer. Nu voel ik dat het fysiek beter gaat: als ik een glas wijn drink, verteer ik het al gemakkelijker.

»Dat ik in het ziekenhuis afscheid heb moeten nemen van Arlette, heeft me het meest pijn gedaan. Ik had haar even tevoren nog aan de lijn gehad, en haar stem klonk goed: ze vroeg wanneer ik naar huis kwam. Daarna is haar gezondheid plots achteruitgegaan. Ze was al jaren in behandeling, maar het heeft allemaal niet mogen baten. Vrijdagavond is ze binnengegaan, woensdag is ze overleden. Ik lag enkele verdiepingen hoger, en ik kon haar wel bezoeken, maar kanker is een ziekte die op het einde echt onverbiddelijk is. Daar mag je toch niet te veel aan denken. (Zwijgt) Ik wilde niet meer in het ziekenhuis blijven, en de dokter heeft me toen naar huis laten gaan. Het gaat nu stilletjesaan beter. Het leven gaat verder, zeggen ze, maar het is toch nooit meer hetzelfde. Er zijn veel mensen die dat meemaken, alleen zij begrijpen wat het is. Ik heb het geluk dat ik kan terugvallen op mijn kinderen en kleinkinderen. Niet iedereen kan dat zeggen.»

HUMO In het Canvasprogramma ‘De kleedkamer’ zei Gille Van Binst: ‘Pol en ik zijn gedoemd om eenzaam te sterven.’

Van Himst «Nee, zo voel ik het niet aan. Ik heb mijn familie rond mij, ik vermoed dat Gille meer alleen is. Ik las in de krant dat zijn eerste vrouw Mimi nu het heft in handen heeft genomen en ervoor zorgt dat hij afspraken met dokters heeft om zijn ziekte (parkinson, red.) te behandelen. Ze heeft zelfs geregeld dat hij op een appartement kan gaan wonen. Dat deed me veel plezier, Gille mag niet ergens zitten wegkwijnen. Ik heb Mimi goed gekend, een tof meiske. Na de match kwamen ze samen met Jean Dockx en zijn echtgenote bij ons een coupke champagne drinken.»


Ketten onder elkaar

HUMO Zelf werkt u nog elke voormiddag in de branderij.

Van Himst «Ja, gelukkig. Mijn kleinkinderen, het voetbal, het werk: dat alles houdt me overeind. Mijn zoon Frank runt al jaren de zaak, en Claudia werkt hier enkele dagen per week. Ik kom nog veel mensen tegen, en ik verkoop hier en daar nog koffie of een nieuwe machine. We hebben veel cliënteel in Oost- en West-Vlaanderen, veel supporters van Club Brugge ook, allemaal heel fijne mensen (lacht). In Brussel zijn we ook goed vertegenwoordigd, maar de binnenstad ligt volledig plat door de aanslagen, ik heb het vorige week nog met eigen ogen gezien, en dat voelen we wel. De buitenlanders blijven weg, voor veel mensen in de horeca is dat een catastrofe. En sowieso blonk Brussel al niet uit in bereikbaarheid.»

'Als je de buitenlandse pers leest, word je op de Grote Markt haast afgeschoten door terroristen'

HUMO Hoe hebt u de aanslagen ervaren als rasechte Brusselaar?

Van Himst «Eerst en vooral: ik ben geen rasechte Brusselaar (lacht). Iedereen denkt dat en ik vind het zeker geen oneer, maar ik ben geboren in Sint-Pieters-Leeuw, in de Brusselse rand. Ik ben wel in Brussel opgegroeid en bij Anderlecht heb ik bij de jeugd met echte Brusselse ketten gevoetbald, jongens die uit het centrum kwamen. Veel gelachen ook, met Brusselaars kun je nog echt plezier maken. Als ik met Eddy samen ben, praten we ook als ketjes.

»De aanslagen vond ik erg, heel erg, en vooral het leed dat de terreur heeft veroorzaakt. Ik stelde me in de plaats van de mensen die achterblijven, en je beseft het nog beter als je zelf net je vrouw hebt verloren. Ik begrijp de families van sommige daders niet, als ze zeggen dat ook zij een zoon verloren hebben. Zonder hen waren die honderden slachtoffers toch niet gevallen?»

HUMO Welke ervaringen had u met Molenbeek?

Van Himst «Ik woon vlak aan de grens met Molenbeek, maar ik had nooit gedacht dat daar zoiets broeide, en met mij veel Brusselaars niet. Molenbeek was Molenbeek, niks speciaals. Akkoord, er wonen veel buitenlanders, maar ik voelde me nooit onveilig als ik er kwam. Als je de buitenlandse pers leest, word je op de Grote Markt haast afgeschoten door terroristen. Ik vind het knap hoe premier Michel ons land blijft verdedigen. En gelukkig leven wij hier toch nog ons eigen leven. Mijn roots liggen hier, ik zal Brussel altijd verdedigen.»

HUMO U hebt uw roots ook nooit verloochend.

Van Himst «Nee, ik kon als speler naar het buitenland, maar dat heb ik nooit gedaan. Ik ben vroeg getrouwd met een vrouw uit de duizend, en we hadden al snel drie kinderen. Het leek me niet evident om dan te verhuizen: ik heb altijd veel belang gehecht aan mijn gezin.»

HUMO Terwijl de hele wereld over u schreef en Real Madrid lonkte.

Van Himst «Ik ben verschillende keren in contact geweest met Real Madrid, maar als het moment daar is, moet je ook het karakter hebben om te durven vertrekken. Ik kon ook naar Frankrijk en Italië – in de Ballon d’Or, de verkiezing van de beste Europese voetballer, eindigde ik een paar keer bij de top vijf. Maar ik praat er niet graag over, opscheppen ligt niet in mijn aard. Trouwens, bij Anderlecht hadden we een uitstekende ploeg, met grote spelers als Pierre Hanon, Wilfried Puis, Jan Mulder en Jef Jurion. We overklasten iedereen, maar we misten ervaring om ook Europees uit te blinken. We hadden misschien een trainer nodig die ons leerde af en toe wat smeriger te zijn.»

HUMO Er wordt weleens gezegd dat u in uw carrière voor de makkelijkste weg hebt gekozen.

Van Himst «Tja, de makkelijkste weg… Na de periode van Di Stefano zijn er bij Real Madrid zeven spelers weggegaan, en toen had ik misschien mijn kans moeten grijpen. De schoonvader van Johan Cruijff, Cor Coster, wilde op een bepaald moment mijn manager worden. Hij had me waarschijnlijk wél naar een grote club geloodst. Als ik nu had gespeeld, was ik niet mijn hele carrière bij Anderlecht gebleven. Er gelden andere normen, zeker als je ziet wat ze voetballers tegenwoordig betalen. Maar ik heb nergens spijt van.

»We zitten nu hier in de koffiebranderij omdat Georges Denil, de ploegafgevaardigde van Anderlecht en de oprichter van Brésor, me op mijn 18de had gevraagd te komen werken. Koffie was toen nog een gat in de markt. In de voormiddag werkte ik hier in de verkoop en in de namiddag ging ik trainen. We verdienden geen grof geld met het voetbal, we waren niet eens voltijds prof.»

HUMO Johan Cruijff is onlangs overleden. Terwijl u bescheiden bleef en zelden op de voorgrond kwam, was hij het type van de flamboyante lefgozer. Was u daar nooit jaloers op?

Van Himst «Nee, iedereen heeft zijn stijl van leven. Nederlanders kunnen forser uit de hoek komen – je moet Aad de Mos soms eens bezig horen, of Jan Mulder. Zij hebben sowieso meer praatjes dan wij, ze zijn soms zelfs ronduit lawaaierig. Maar ze tonen ook karakter: het blijft niet bij woorden. Al worden de Belgen steeds mondiger. En in het voetbal moeten zij nu zwijgen en kunnen wij eindelijk eens lawaai maken (lacht).»

HUMO Hebt u Cruijff goed gekend?

Van Himst «Toen Jan Mulder van Anderlecht naar Ajax zou verhuizen, is hij geregeld komen kijken en hebben we elkaar beter leren kennen. En later met The Bid, toen we samen met Nederland het WK 2018 wilden organiseren. Johan was een echte babbelaar, herinner ik me. Een grote persoonlijkheid, op en naast het veld. We waren de kapiteins van onze nationale ploegen, en we hebben geregeld tegen elkaar gespeeld. Vanmorgen vond ik in mijn kast nog een foto van mij samen met Cruijff en Pelé, die moet ik misschien eens ophangen. Johan interesseerde zich niet voor wielrennen, voor hem telde enkel voetbal. Ik weet nog hoe hij tijdens een benefietwedstrijd aan Eddy vroeg hoe lang die koersen van hem waren. Toen die antwoordde dat een klassieker meestal 250 km lang was, vroeg Johan: ‘En hoeveel dagen doe je daarover? Een week?’ (lacht)»

HUMO Had u niet met deze generatie Rode Duivels op het veld willen staan?

Van Himst «Nee. Veel mensen zeggen me: ‘Stel dat je nu zou voetballen…’ Maar ik zit zo niet in elkaar. Voor mijn part mag Kompany 100 miljoen euro verdienen. Ik heb nergens spijt van, ik leid mijn leven en doe wat ik wil. De laatste jaren heb ik behoorlijk wat malchance gekend, maar ik hoop nog honderd jaar te kunnen leven (lacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234