'Een leven zonder seks lijkt me een prettige gedachte. Het vervelende is dat geen enkele man zo'n vrouw wil ''

LEVEN ZONDER SEKS

Leven zonder seks (1): 'In mijn hoofd is de penis van mijn vriend een foltertuig geworden'

Op televisie, in de krant, straks aan de toog en daarna in uw bed: seks is overal – of zo lijkt het toch – en we praten, stoefen en lullen er openlijk over. Maar wat met de Vlamingen die de liefde níét tegen een gemiddeld tempo van één à twee keer per week consumeren? Zelden hoor je hen bekennen dat het nu toch wel héél lang geleden is dat ze nog hebben gevreeën – áls ze het al ooit hebben gedaan. Leven zonder seks is misschien wel het laatste taboe. ‘Op mijn 34ste voel ik me op het vlak van seks een kwispelende puppy.’


Anneliese (24): ‘Botox is laatste redmiddel’

Jong, blond, knap: je zou denken dat de wereld aan Annelieses voeten ligt. Ze heeft nu zes jaar een relatie met haar vriend, maar van enig seksueel contact is er al jaren geen sprake meer. Anneliese lijdt aan vulvodynie, wat seks voor haar een pijnlijke zaak maakt.

Anneliese «Ik was net geen 18 toen mijn vriend en ik het voor het eerst deden. De eerste keer deed het pijn, maar ik dacht dat het erbij hoorde. Het eerste jaar vond ik de seks zelfs best prettig, maar van de ene dag op de andere lukte het niet meer: het deed pijn en het brandde. Ik hechtte er niet veel belang aan – ik dacht dat het kwam omdat ik niet ontspannen genoeg was – maar de pijnlijke steken bleven. Het voelt alsof mijn vagina te smal is voor de penis van mijn vriend. Dat kan niet. Niet dat ik al zoveel penissen heb gezien, maar mijn vriend is niet overdreven groot geschapen. Het zijn mijn spieren die niet kunnen ontspannen.

»Het heeft een jaar geduurd voor ik ermee naar een gynaecologe durfde. Het was mijn eerste bezoek aan een gynaecologe – op dat vlak ben ik nogal preuts – dus ik moest sowieso een drempel over. Het onderzoek deed vreselijk veel pijn, maar na afloop zei ze doodleuk: ‘Er is niks mis met je.’ Stond ik daar mooi! Ik was wel opgelucht – ik vreesde al dat er van alles fout zat, dat ik nooit kinderen zou kunnen krijgen – maar tegelijk was het frustrerend: de seks lukte gewoon niet, punt.

»Toen ik het thuis aan mijn vriend vertelde, was dat voor hem dé bevestiging: ‘Het zit tussen je oren.’ Dat dacht iedereen. Nu, zes jaar later, is het probleem ook wel tussen mijn oren gaan zitten, maar toen was het nog puur fysiek.»

Humo Hoe ging het na die eerste diagnose?

Anneliese «Mijn vriend en ik zijn het blijven proberen. Ik wilde altijd doorbijten en het volhouden tot het eind, maar dat vond hij niet leuk: hij wilde dan liever stoppen. Van mij mocht hij niet, al was elke minuut er voor mij eentje te veel. Het maakte niet uit welk standje we probeerden, alles was even pijnlijk. Ook een condoom maakte geen verschil, al doe ik het liever mét – zonder vind ik een beetje vies. Zo hebben we het een jaar of twee volgehouden: één vrijpartij per week, maar voor mij was het eerder een foltersessie.

»Twee jaar geleden ben ik in het UZ Gent beland, bij een professor die me meteen een diagnose gaf: ‘Wat jij hebt, heet vulvodynie.’ Heeft dat nu zo lang moeten duren, dacht ik. Met een wattenstaaf raakte hij verschillende plekken in mijn vagina aan, terwijl ik pijnscores van 1 tot 10 moest geven. Het leek wel alsof ik op elke plek een 10 scoorde. Eerst stuurde hij me naar de kinesist, maar die oefeningen waren zo pijnlijk dat ik ermee gestopt ben. Daarna kreeg ik zalfjes, waarmee ik mijn vagina moest insmeren, maar ook dat heb ik niet lang volgehouden: ik vond het heel onprettig om dat bij mezelf aan te brengen. Ik kreeg ook antidepressiva voorgeschreven – die zouden me helpen om mijn spieren te ontspannen. Ze hielpen niet; ik werd er alleen 20 kilo dikker van. Ook gesprekken met drie seksuologen haalden niks uit. Een paar keer zijn mijn vriend en ik samen gegaan. Dan kregen we oefeningen mee naar huis: ‘Raak zijn penis aan.’ Maar daar zijn we zelfs nooit aan begonnen: ik voelde me er niet klaar voor. Die seksuologe drukte ons ook op het hart dat we niet mochten doorgaan met vrijen als het pijn deed. Nu vind ik dat de slechtste raad die ze ons had kunnen geven: daardoor hebben we het nu al twee jaar niet meer gedaan, en zijn de drempel en de afkeer alleen maar groter geworden.»

HUMO Heb je alleen pijn tijdens de seks?

Anneliese «Andere vrouwen met vulvodynie hebben ook pijn als ze op de fiets zitten, maar daar heb ik nooit last van. Tampons gebruik ik niet. Eigenlijk heb ik dat nooit geprobeerd – ik vind dat wat vies. Van masturberen ben ik ook nooit gek geweest.»

HUMO Maar klaarkomen lukt wel?

Anneliese «Ja. Ik kan opgewonden raken, maar dat geeft me geen zin in seks. Vanonder geeft mijn lichaam wel een teken als ik opgewonden ben, alleen wil mijn hoofd niet mee.

»Soms, als de vrienden van mijn lief weer eens zitten te klagen dat ze maar één keer per week vrijen, dan kruisen onze blikken elkaar. Maar hardop zeggen dat wij het nooit doen? Nee. Ze zouden het niet begrijpen. Welke man blijft nu zes jaar bij zijn vriendin, als de seks niet lukt? Misschien gebeurt dat wel op latere leeftijd, maar toch niet bij twintigers? De meeste mannen hadden hun vriendin al lang laten zitten, denk ik. Ik weet niet hoe lang mijn vriend het nog volhoudt.»

HUMO Seks is een belangrijk deel van een relatie, maar toch niet alles?

Anneliese «Klopt, maar van intimiteit is er bij ons ook geen sprake meer. ‘Als ik hem affectie toon,’ zo redeneer ik, ‘dan krijgt hij zin in seks en dat wil ik niet.’ Dus blok ik alles af. Hooguit kussen en knuffelen we een keer.

»Ik heb nooit een orgasme gekregen als mijn vriend me alleen maar penetreerde, maar vroeger kon hij me wel op andere manieren doen klaarkomen. Ook dat doen we allang niet meer. ‘Blijf daar maar af,’ zeg ik hem dan. Ik zou hém kunnen plezieren, maar ook dat wil ik niet meer – vroeger deed ik dat wel, al heb ik het nooit echt prettig gevonden. Dan heb ik nog liever gewone seks mét pijn. Ik ben het allemaal vies gaan vinden. Niet zozeer zijn lichaam, maar wel zijn penis. Die penis doet me pijn. In mijn hoofd is het een foltertuig geworden.»

HUMO Ben je ook vies van je eigen geslachtsdelen?

Anneliese «Het is nooit mijn favoriete lichaamsdeel geweest. Dat komt door het gebrek aan seksuele opvoeding, denk ik. Ik herinner me nog dat de juf in het vijfde leraar een hartje in twee stukken knipte: de ene helft stelde de man voor, de andere de vrouw. Ze stak beide stukken omhoog, duwde ze tegen elkaar en maakte wat kusgeluidjes: ‘En dan komt er een kindje.’ Ik wist niet waar ze het over had! Thuis heb ik aan mijn ouders gevraagd wat seks nu eigenlijk was. Ik was gechoqueerd door hun uitleg – misschien was ik als kind nogal naïef. Omdat ik er zo negatief op reageerde – ‘Eikes, vies!’ – lieten mijn ouders het maar zo. Ook op de middelbare school kregen we geen echte seksuele opvoeding. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een prentje van een penis heb gezien.

»Eigenlijk heb ik seks nooit prettig gevonden. Ik wist er ook gewoon niks over. Als ik nu Goedele Liekens hoor, dan denk ik: ‘Amai, dat had ik vroeger moeten weten!’ Ze praat over seks alsof ze het over een kopje koffie heeft.

»De voorbije twee jaar heeft mijn gynaecoloog mijn vagina vaker gezien dan mijn lief. Een tijdje geleden heb ik me zelfs laten opereren: de gynaecoloog heeft een paar geïrriteerde, rode zones weggesneden uit mijn vagina. Na de operatie kon ik drie weken niet zitten. Het pijnlijkste moment was toen de draadjes eruit moesten. Verschrikkelijk!»

Humo Is de pijn nu verdwenen?

Anneliese «Nee. De operatie is wel gelukt, maar de pijnzone heeft zich naar binnen verplaatst. Sinds de operatie hebben we het al één keer geprobeerd, maar ik voelde meteen: de pijn is er nog steeds. ‘Het voelt alsof je me daar beneden hebt dichtgenaaid,’ heb ik mijn gynaecoloog gezegd. Hij zag dat als een bewijs dat ik mijn spieren nog altijd te veel opspan.

»De enige behandeling die nu nog rest, is botox. Ik heb mijn eerste inspuiting vier weken geleden gekregen – in het beste geval krijg ik er drie of vier. Mijn vriend en ik hebben voorlopig nog niks geprobeerd.

»Die botox is het laatste redmiddel. Daarna geef ik het op. Mijn vriend heeft nog hoop, maar zelf durf ik niet al te ver in de toekomst kijken. Ik voel me schuldig. Ik vind het gek dat hij al zo lang is gebleven en dat hij me nog niet heeft bedrogen. Ik heb al vaak gedacht: wat als hij me straks voorstelt om te blijven, maar voor de seks elders gaat? Ik zou het wel begrijpen, maar toch zou ik er niet mee kunnen leven. Het idee dat hij het met iemand anders doet, vind ik nog viezer dan dat hij het met mij doet.»

HUMO Je bent pas 24. Kan je je een heel leven zonder seks voorstellen?

Anneliese «Ja. Voor mij hoeft het niet meer. Geen seks meer is zelfs een prettige gedachte. Het vervelende is alleen dat ik dan ook geen relatie kan hebben. Geen enkele man wil samen zijn met een vrouw die geen seks wil. Kan je je voorstellen dat je dat op Tinder zet? Ik zou weinig reacties krijgen.

»Seks lijkt tegenwoordig overal en iedereen heeft het er altijd over. Zelfs als we iets drinken met vrienden en klinken met ons glas, gaat het over seks: ‘In elkaars ogen kijken als je klinkt, anders heb je zeven jaar slechte seks.’ Toen het onlangs weer gebeurde, heb ik geantwoord: ‘Dan hebben we al vijf jaar achter de rug.’ Iedereen keek raar, maar niemand zei iets. Terwijl: het lucht op om er af en toe een mop over te maken. Wat moet je anders?»


Frederick (34): ‘Ik sta al negen jaar droog’

Gemiddeld gebouwd, vriendelijk voorkomen, vlotte babbel: het zou het profiel van Frederick kunnen zijn op een datingsite. Niets doet vermoeden dat hij al jaren worstelt met zijn seksleven. Door zijn hoge libido raakte hij telkens weer in nesten in zijn relaties, waardoor hij seks compleet van het menu heeft geschrapt.

Frederick «Ik ben altijd heel onzeker geweest. Dat heeft met een paar nare ervaringen uit mijn jeugd te maken. Ik was al heel jong seksueel actief. Dat zeg ik niet om mezelf op de borst te kloppen: ik wist gewoon niet waarmee ik bezig was. Ik was amper 12 de eerste keer dat ik het deed, met een meisje dat ik had leren kennen op taalkamp. Al spelend hadden we ontdekt dat er ‘bepaalde zaken’ in werking traden. Toen ik een keer bij haar thuis was, zijn we zonder kleren in bed beland. Plots stond haar mama in de kamer: of we geen glas limonade wilden. Ik heb toen serieus onder mijn voeten gekregen van haar ouders.»

HUMO En van de jouwe?

Frederick «Nee, thuis wordt er alleen lachend gesproken over seks. Eigenlijk zou ik er graag eens een goed gesprek over hebben met mijn vader (lacht).

»Voor mij voelde dat geëxperimenteer niet als iets slechts. Mijn hormonen zeiden vooral: ‘Wauw, dit is leuk! Maar door die bolwassing ben ik geschrokken. Ook met mijn volgende vriendinnetje liep het niet goed af. Toen ik haar liet merken dat ik wat meer wilde dan kussen, zei ze vlakaf: ‘Nee.’ Natuurlijk respecteerde ik dat – ik ben geen sexual predator – maar ik dacht opnieuw: ‘Oei, wat ik wil, is kennelijk iets heel erg fouts.’

»Intussen zat ik op een streng katholiek college, waar we seksuele opvoeding kregen van een pater. Naast de fameuze houten stok met het condoom was het enige wat hij ons vertelde: ‘Als je seks hebt voor je huwelijk, ben je slecht bezig.’ Dat kwam nogal binnen. ‘Wat heb ik gedaan?’ dacht ik. In mijn jonge tienerjaren kreeg ik zo de ene na de andere waarschuwing: ‘Seks mag niet.’»

HUMO Terwijl je het zo graag wilde.

Frederick «Ik had een groot verlangen, ja. Als ik iets leuk vind, heb ik de neiging om het in overvloed te doen. Ik heb niet per se alcohol nodig, maar áls ik drink, dan drink ik zonder remmingen.

»Tegen mijn 16de noemden mijn vrienden en familie me lachend ‘de 7 milliseconden-man’: ik was zo erg bezig met seks dat ik er niet om de 7 seconden maar om de 7 milliseconden aan dacht. Om de één of andere reden gingen mijn ouders ervan uit dat alle meisjes aan mijn voeten lagen. Ik hád wel veel vriendinnen, maar die zagen in mij meer een vertrouwenspersoon dan een potentiële partner.»

HUMO Je was in de friend zone beland?

Frederick (knikt) «Ik had het woord net zo goed op mijn voorhoofd kunnen tatoeëren. Vriendinnen vertelden mij al hun geheimen, zelfs die over hun vriendjes. En als ze lingerie gingen kopen, namen ze mij mee.»

Humo Je zou voor minder goesting krijgen.

Frederick «Precies. ‘Hallo, ik heb ook hormonen!’ Maar vrouwen zagen dat kennelijk niet in mij.

»Het was elke keer weer hetzelfde: had ik een vriendinnetje en liet ik blijken dat ik meer wilde, dan maakte ze het uit. Wilde ik te snel te veel? Ik weet het niet.

»Rond mijn 20ste kreeg ik een relatie met het meisje met wie ik altijd al had willen zijn. We kenden elkaar al heel lang, dus ging ik ervan uit dat we de stap naar seks snel zouden zetten. Ik heb me toen – alwéér – vergaloppeerd. ‘Ik had dat niet in je gezien,’ zei ze. Zij heeft me pas écht het gevoel gegeven dat wat ik wilde, verkeerd was. Voor mij was dat een trauma.

»Na die relatie had ik zoveel schrik gekregen van mezelf, dat ik negen jaar lang bewust de boot compleet heb afgehouden. In al die jaren heb ik hooguit een paar keer in dronken toestand met iemand gekust. Ik wilde de buitenwereld beschermen voor mijn vreemde, ongewenste gedrag. Ik durfde er met niemand over te praten.

»Als twintiger was ik voor iedereen de eeuwige vrijgezel, de gast die nooit een relatie had. Niemand keek er nog van op. Tot ik een jaar of 30 werd: toen kreeg ik plots een vriendin. Op het vlak van seks nam zij het voortouw. Wauw, dacht ik, zou het kunnen dat vrouwen óók seks willen? Voor mij was dat een openbaring. Na al die jaren besefte ik opeens: ik ben toch geen freak. Ik heb me letterlijk in die relatie – en op haar – gestórt. Na drie maanden hebben we samen een appartement gekocht en zijn we gaan samenwonen.

»Zij kwam uit een andere relatie en had ervaring met seks, maar ik beschouwde mezelf – op die ene keer na – nog als maagd. Ik heb mijn schade toen snel ingehaald. In het begin deden we het elke dag. Na een tijd schakelden we over naar een lager ritme. Voor haar was dat normaal, maar ik dacht alleen: ‘Wat gebeurt er?’ Ze begon me ook steeds vaker af te wijzen. Als ik weer eens goesting had en zij niet, zei ze zelfs: ‘Ga jij maar een koude douche nemen en masturberen.’ Toen floepte er bij mij weer een rood licht aan: opnieuw had ik het gevoel dat ik opgescheept zat met een libido dat niet in mijn leven paste. Ik herinner me dat ik op een avond naar een serie zat te kijken, terwijl zij in een boekje zat te bladeren. Opeens was er een passionele scène, waardoor mijn euhm... innerlijke vuur werd aangewakkerd. ‘Ben ik even goed als die gast op tv?’ vroeg ik haar. Zonder op te kijken zei ze: ‘Jij hebt echt een probleem. Je moet naar een seksuoloog.’»

Humo Was je erg onzeker over je bedprestaties?

Frederick «Ik heb altijd het gevoel dat ik tekortschiet in bed – of te snél schiet, zeg maar (lacht). Dat komt waarschijnlijk ook door alle porno die ik als jonge gast heb gezien. Omdat ik zo’n groot libido had en niks durfde te ondernemen, keek ik erg veel porno. Nu weet ik ook wel dat die seks niet realistisch is – ‘Oh my, you’re so big!’ (lacht) – maar als tiener had ik dat niet in de gaten. Ik zat daar ’s nachts voor mijn computer naar porno te surfen, met zo’n vreselijk lawaaierige modem waarmee je nog moest inbellen. Dat lawaai was te horen tot in de slaapkamer van mijn ouders – ik weet zeker dat ze wisten wat ik aan het doen was – maar ze hebben me er nooit naar gevraagd (lacht).

'Iedereen zegt: 'Kussen en seks leer je vanzelf.' Maar komt zoiets nog vanzelf als je al 30 bent?’

»Ik doe het nog altijd heel vaak solo, soms zelfs meerdere keren per dag. Is dat verkeerd? In mijn ogen niet. Wat Bart De Pauw heeft gedaan, dát was verkeerd. Zoiets zou ik nooit doen, maar op een gegeven moment hebben vrouwen – zelfs mijn eigen vriendin – me wél dat gevoel gegeven. Omdat ze me elke keer weer op mijn plaats zetten, ging ik ervan uit dat ik zwaar over de schreef was gegaan. Dat is door mijn hoofd gaan spoken en daar draag ik nu de gevolgen van. Op mijn 34ste voel ik me op het vlak van seks een onervaren puber, een kwispelende puppy. Het is alsof ik een fase heb gemist tijdens het opgroeien, de fase waarin je volop experimenteert en dingen uitprobeert. Dat been je niet zomaar bij.»

HUMO Hoe openlijk praat je over je seksleven – of het gebrek eraan – met vrienden?

Frederick «Vroeger verbloemde ik alles. Ik hing de stoerste verhalen op, over triootjes en zo. Ik héb een keer met drie vrouwen in bed gelegen, maar dat was alleen omdat ze die nacht geen andere slaapplaats hadden. Achteraf schepte ik erover op: ‘De beste nacht van mijn leven!’

»Ik heb die stoerdoenerij over mijn bedprestaties zo lang volgehouden, dat het een mechanisme is geworden. Dat draai je natuurlijk niet zomaar terug. Nu weet bijna niemand hoe hard ik ermee worstel.

»Ooit heb ik weleens aan mijn huisdokter gevraagd of er iets te doen was aan mijn drang naar seks. Bijna elke vrouw die ik zag, deed me aan seks denken. Ze antwoordde dat dat vrij normaal was. Had iemand me dat wat vroeger gezegd, dan had mijn probleem nooit zulke proporties aangenomen. Nu pas besef ik hoezeer ik er zélf een probleem van heb gemaakt. Maar ik ben eerst naar een psycholoog moeten stappen voor ik dat doorhad.»

Humo Je had tijdens die experimenteerfase je hoge libido ook kunnen botvieren bij een prostituee.

Frederick «Ik heb met het idee gespeeld, maar het leek me te gevaarlijk: als ik een prostituee zou vinden met wie ik het prettig vind, dan zou die me handenvol geld kosten. Eigenlijk ben ik ook niet geïnteresseerd in consumptieseks. Ik wil het graag binnen een relatie.»

HUMO Ben je op zoek?

Frederick «Net wanneer ik me, na de breuk met mijn ex, klaar voelde om op zoek te gaan naar een nieuwe relatie, heb ik een zwaar ongeval gehad. Door de lange revalidatie heeft mijn zoektocht een paar jaar stilgelegen. Tot ik begon te denken: ‘En nu?’ Ik ben geen 20 meer, ik zie mezelf echt geen meisjes meer versieren op café. Op aanraden van een paar vrienden heb ik me dan maar ingeschreven in een relatiebureau – zaterdag heb ik mijn eerste date. Voordien had ik het ook geprobeerd via Tinder, maar daar kreeg ik geen enkele match. Dat was moordend voor mijn zelfbeeld. Ik had tegelijk met een vriendin die net vrijgezel was geworden een profiel aangemaakt: zij wist in een paar maanden twintig of dertig Tinder-dates te versieren. Ik nul.»

HUMO Wat als je dates bij het relatiebureau nergens op uitdraaien en je die relatie niet vindt?

Frederick «Ik ben het nu zo gewoon om te leven zonder seks, dat het me niet meer stoort. Na een droge periode van negen jaar weet ik dat ik zonder kan. Voor de toekomst zie ik twee opties: ofwel leer ik omgaan met mijn libido en krijg ik het binnen een relatie gepast – een beetje zoals een puber die door een leerproces moet. Ofwel zal ik ermee moeten leven dat seks niet is weggelegd voor mij. Maar stilletjes hoop ik dat er vrouwen zijn die een kwispelende puppy in bed wel leuk vinden.»


Natasja (30): ‘Ik vind mezelf afzichtelijk’

Door haar frêle voorkomen oogt Natasja iets jonger dan haar 30 jaar. ‘Ik schaam me rot,’ is het eerste wat ze zegt, ‘omdat ik nog nooit seks heb gehad.’ Een eetstoornis heeft haar zelfbeeld zoveel schade berokkend, dat ze zich simpelweg niet kan voorstellen dat iemand haar of haar lichaam graag zou kunnen zien.

Natasja «Romantische films op tv? Nee, dan zap ik meteen weg. Op Ketnet had je ‘De dokter Bea show’, waarin seks op een plezante manier wordt uitgelegd aan kinderen. ‘Straks weten die kinderen er meer van dan ik,’ denk ik dan. ‘En ik ben al 30!’»

Humo Jij had als tiener je handen vol met andere zaken: een eetstoornis.

Natasja «Zolang ik me kan herinneren, werd ik gepest op school. ‘Natasja moet dood!’ hadden de pesters een keer op het bord geschreven. De leerkracht veegde het gewoon weg, zonder er ook maar één woord aan vuil te maken. Hoe moet je als kind dan weten dat dat niet klopt? Ik zag het niet eens als pesten, ik ging er gewoon van uit dat het klopte wat daar stond: ‘Ik ben stom. Daar kunnen de anderen niks aan doen.’

»Rond mijn 15de heb ik een eetstoornis gekregen en sindsdien verblijf ik af en aan in psychiatrische afdelingen. Terwijl de meisjes van mijn leeftijd zich druk maakten over vriendjes en tongzoenen, was ik daar totaal niet mee bezig. Heel eerlijk? Ik was als tiener alleen maar bezig met mezelf zo snel mogelijk kapot te krijgen. Ik hongerde mezelf uit en gaf over na elke maaltijd. Ik sneed mezelf ook. Pas later ging ik beseffen dat ik mezelf al lang pijnigde: als jong kind ging ik naar de knutselhoek in de klas, nam ik de hamer en, als niemand keek, sloeg ik mezelf. Op mijn 18 ben ik uit een raam gesprongen. Ik wilde dood. Liefde en seks waren wel het laatste van mijn zorgen.

»Ik vind mezelf zo afzichtelijk dat ik me niet kan inbeelden dat iemand me graag zou zien. Ik maak altijd de vergelijking: iedereen heeft wel een aartsvijand, iemand die hij echt niet kan uitstaan. In mijn geval ben ik dat zelf: 24/7 zit ik opgescheept met mijn aartsvijand. Elke avond overloop ik wat ik die dag fout heb gedaan, fout heb gezegd, fout heb gegeten. Ik slaag er niet in om lief te zijn voor mezelf.»

HUMO Dan heb je het broodnodig dat een ander lief is voor jou. Zou een liefhebbende partner een pleister op die wonde kunnen zijn?

Natasja «Op school is er wel een keer een jongen verliefd op me geweest, maar dat zag ik niet zitten. Ik word bang als mensen te dichtbij komen. Maakt iemand avances, dan blok ik die af.

»Voor de buitenwereld draag ik een masker: ik speel de vrolijke en lach mijn problemen weg. Iedereen denkt dat ik optimistisch ben, maar dat is maar schijn. Ik verdoezel ook dingen. Dan zeg ik dat ik per ongeluk uit dat raam ben gevallen, in plaats van gesprongen. Sinds die val zou ik eigenlijk een rolstoel moeten gebruiken als ik voor mijn vrijwilligerswerk ver moet stappen, maar ik vertik het. Ik slik nog liever tien pijnstillers. Maar daarmee maak ik het mezelf niet gemakkelijk: als ik ooit iemand leer kennen, zal ik snel door de mand vallen. Tegelijk zie ik ook geen andere optie dan dat masker op te zetten: de realiteit zou mensen alleen maar afschrikken en zo leer ik nooit iemand kennen.»

HUMO Jonge mensen die om de één of andere reden in de psychiatrie verzeilen, krijgen het extra moeilijk om daarna weer aan te haken bij het dagelijkse leven.

Natasja «Precies. En het wordt alleen maar moeilijker naarmate je ouder wordt. Door al mijn opnames heb ik mijn middelbare school niet kunnen afmaken, terwijl school net dé omgeving is waar je iemand kan leren kennen. Ik deed volleybal en zat op de circusschool, maar door mijn ziekte ben ik moeten stoppen. In het begin kreeg ik nog vaak bezoek in het ziekenhuis, maar op den duur gaat iedereen verder met zijn leven en hoor je er niet meer bij.

»Er zijn patiënten die een relatie beginnen met iemand die ze tijdens een opname leren kennen. Echt geen goed idee. Je bent daar om met je problemen bezig te zijn. Hoe kan je er dan nog de zorgen van een ander bijnemen? In het slechtste geval sleur je elkaar nog verder de dieperik in. Ik heb juist iemand nodig die wat steviger in z’n schoenen staat.»

HUMO Wat stel jij je voor bij kussen en seks?

Natasja «Eigenlijk vind ik het maar een vieze gedachte. Ze zeggen altijd: ‘Kussen en seks leer je vanzelf.’ Maar komt zoiets nog vanzelf als je al 30 bent? Ik weet het niet. En toch hoop ik er stilletjes nog op. Het zou me normaal maken en dat wil ik zo graag. Zoveel mensen doen het, dus zal het wel leuk zijn, zeker?

»Een tijdje geleden ben ik weer gaan studeren – ik wil als verpleegster aan de slag. Ik keek er enorm naar uit. Even ging het beter met me, maar die studie bleek toch te zwaar. Ik ben ermee moeten stoppen. In mijn klas zat wel één leuke jongen. Hij had me bijles gegeven en ik vond hem sympathiek. Maar helaas: bleek dat hij homo was (lachje).

»Op mijn vrijwilligerswerk heb ik ook een man leren kennen die zei dat hij verliefd op me was. Hij zei zelfs dat hij kinderen met me wilde. Hij was veel ouder dan ik en kwam uit een relatie, terwijl ik nul ervaring heb. Wat heb ik zo iemand te bieden?»

HUMO Maar voelde je wel iets kriebelen? Was je verliefd?

Natasja «Ik voelde me goed bij hem, maar of dat nu verliefdheid was... Ik zou niet weten hoe dat voelt, vlinders in je buik. Soms vragen mensen me of ik misschien lesbisch ben. Dan zeg ik eerlijk: ‘Ik weet het niet.’ Ik denk dat ik op mannen val, maar zeker ben ik niet.»

HUMO Van libido is er bij jou geen sprake?

Natasja «Niet echt. Waarschijnlijk heb je dat alleen als je jezelf goed voelt. Plus: ik neem heel veel medicatie. Op elke bijsluiter staat dat die pillen alle gevoelens afvlakken. Niet moeilijk dat ik niks voel kriebelen.

»Ik zei daarnet dat seks en relaties wel het minste van mijn zorgen zijn, maar toch ervaar ik het als een groot gemis. Ik ben er altijd van uitgegaan dat ik later een huis, een gezin en kindjes zou hebben. Ik zou niks liever willen dan mama zijn. Nu ben ik al 30 en voel ik mijn biologische klok tikken. Ik heb een grote familie met veel neven en nichten. Rondom mij wordt er volop getrouwd en aan kindjes begonnen, maar zelf begin ik stilaan te beseffen: ‘Misschien gaat me dat niet lukken.’ Ik voel me niet stabiel genoeg voor kinderen, dus dat wil ik niemand aandoen. Dat is heel confronterend. Ik kan alleen maar denken: ‘Verdorie, waarom lukt mij dat niet?’»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234