null Beeld

cd-recensie★★★✩✩

Liam Gallagher - Why Me? Why Not.

Eén van de onverzettelijke wetten in de popmuziek luidt: als een groep split, is het níét de zanger die wegdeemstert. Tenzij iemand anders met de merknaam aan de haal gaat.

In het geval van Oasis blijft de merknaam tot nader order on hold en is het inderdaad Liam Gallagher die blijft bovendrijven, na een valse start met Beady Eye (een andere ijzeren popwet: vervang nooit een wereldmerk door een nieuw, minder goed bekkend merk). Oudere broer Noel schreef alle hits en klassiekers, maar het is Liam die nu volle zalen trekt, terwijl Noel per se, met wisselend succes, wil bewijzen dat hij niet teert op oude faam en ook vernieuwend werk kan afscheiden.

null Beeld

Liam Gallagher (en zijn gouden team achter de schermen) is instinctief pragmatisch. Hij opereert nog steeds met dat eeuwige air dat het hem allemaal overkomt en niets kan schelen, maar dat het hem wel toekomt (vandaar de perfecte titel van deze cd: ‘Why Me? Why Not.’, een mix van ongeloof en arrogantie). Liam houdt stand, met de bereidwilligheid om wél op oude faam te teren en tijdens tactisch geplande blitzoptredens zijn setlist te spekken met meer Oasisklassiekers dan Noel doet. Bovendien is het our kid (zoals Noel hem betuttelend blijft noemen) die op een paar ‘Don’t Look Back in Anger’s na klinkt zoals Oasis klonk.

Het is verleidelijk om Liam Gallaghers teksten te interpreteren als sneren aan het adres van z’n grote broer – ‘You’re a weasel (...), you’re gonna burn until you behave’. De helft van deze plaat is stampen, de andere is strelen, zoals in schaamteloze love songs als ‘Now That I’ve Found You’ en ‘Halo’. De zelfverklaarde je-m’en-foutist blijkt zelfs in staat tot nostalgie (‘It was easier to have fun back when we had nothing / Nothin’ much to damage / Back when we were damaged’). Soms neigen die songs naar glamrock uit de seventies (Slade, The Sweet), op andere momenten waant Liam zich het Mancunian equivalent van The Who of John Lennon (‘Once’ wordt met een Liverpools accent gezongen), maar dat is wat te hoog gegrepen. En de schaduw van The Beatles in hun psychedelische periode hangt zwaar over tracks als ‘Why Me? Why Not.’ en ‘The River’, die zeer behoorlijk klinken omdát je er Beatlesiaanse walrussen en aardbeienvelden in hoort.

Natuurlijk wordt Liams comeback in Engeland gezien als een meesterzet, en deze plaat als een half meesterwerk. Maar het is daar een stuk cooler om met Liam te dwepen dan met The Chief. Wij zijn iets nuchterder en luisteren met onze oren. Liams enige commentaar bij deze nieuwe cd is: ‘Let’s face it: it’s boring without me.’ Op 8 februari 2020 kan wie dat wil in Vorst Nationaal verifiëren in welke mate dat klopt. Wat deze plaat betreft, klopt het half: ‘Live Forever’ heeft wellicht het eeuwige leven, maar Liam Gallaghers songs hebben dat een stuk minder. Niettemin is deze plaat meer dan goed genoeg om hem gezichtsverlies te besparen en om Noel verbaasd en ongerust te doen opschrikken omdat hij voorbijgestoken dreigt te worden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234