null Beeld Saskia Vanderstichele
Beeld Saskia Vanderstichele

De 7 Hoofdzonden

Lidewij Nuitten: ‘Ik kan me geen enkel leuk moment met mijn broers voor de geest halen’

VRT-reporter Lidewij Nuitten (30) dacht dat ze voor haar nieuwe documentairereeks ‘We Are Family’ op zoek ging naar haar stamboom, tot ze zich realiseerde dat ze liever contact zocht met twee uit het oog verloren takken: haar broers, met wie ze een jeugd lang littekens heeft verzameld. En of ze daar stilaan niet iets aan wilde doen. Rijkelijk laat, maar goed: traagheid is nu eenmaal één van de 7 Hoofdzonden. ‘Had je mij vroeger gevraagd of ik nooit meer seks wilde of nooit meer frieten, dan stond hier nu een kleintje met mammoetsaus.’

Vincent Van Peer

Lidewij – nomen est omen: haar naam betekent ‘mensenvriend’ – is een met haar camera vergroeide pelgrim. In ‘Mijn straat’ leerde ze haar Brusselse buren kennen, in ‘Mijn naam is Lidewij’ puurde ze portretten uit gesprekken met vreemden, en in ‘Waar is Mark?’ zocht ze een jeugdliefde die nog altijd een vlammetje brandend hield. Weinig documentairemakers geven zoveel van zichzelf prijs in hun pogingen om iets van de mensheid te vatten.

HUMO ‘Mijn naam is Lidewij’ opent met beelden uit je kindertijd waarin je het onzevader opzegt. Schuilt in jou een traditioneel katholiek meisje?

LIDEWIJ NUITTEN «In niet geringe mate (lacht). Met het risico dat ik meteen vervaarlijk tjeverig klink: de normen en waarden die ik heb meegekregen, zijn ontegensprekelijk katholiek. Dat zijn mijn roots. Ik probeer ze wel los te koppelen van het idee van een God als almachtige vader, een opperwezen met een lange baard, maar ik schrik ervan hoe moeilijk ik zelfs dat vind. Misschien is het goddelijke een betere omschrijving van waar ik in geloof: het universum, de mens, de natuur, het geheel van alles. Want als werkelijk álles met elkaar in verbinding staat, dan kun je toch niet anders dan gewagen van iets... goddelijks?

»Ik heb begrip voor atheïsten, maar ik kan me niet voorstellen dat ik nergens in zou geloven. Wat is dan de zin van het bestaan? Dan hoeft het toch allemaal niet meer?»

LEES OOK:

Mama's uit ‘Zorgen voor mama’ getuigen: ‘De openbare verkoop van onze inboedel heeft 310 euro opgebracht. Voor alles wat we hadden’

Kan Adriaan Van den Hoof zijn tv-carrière nog redden? ‘Bekende mensen vinden het vaak moeilijk om ‘sorry’ te zeggen’

HUMO Laat het deze atheïst maar weten.

NUITTEN (lacht) «Ik ben niet zo hard bezig met vorige en volgende levens, maar ik geloof wel dat dit niet mijn enige leven is.»

HUMO Je hebt eens verteld dat je ziel zo oud is dat hij teruggaat tot in de middeleeuwen.

NUITTEN «O, Lidewij! (lacht) Dat klinkt nu alsof ik uit de psychiatrie kom, maar ik heb één keer een rebirthing-sessie bijgewoond. Dat valt nog het best te omschrijven als trippen zonder iets te slikken. Ik zag... vroeger. Maar wat ik daar heb gezien, hou ik liever voor mezelf.

»Weet je wat ik geloof? Dat tijd en ruimte eigenlijk niet bestaan in die hoedanigheid: het zijn vooral steunpilaren voor ons menselijke brein, dat ongeschikt is om de werkelijkheid zoals ze écht is naar behoren te vatten, net zoals het brein van een regenworm ongeschikt is voor hogere wiskunde. Als ik op de juiste golflengte zit, voel ik die eenheid, die ultieme verbondenheid van alle dingen. Ik vind dat mooi.»

HUMO Vind je dat goddelijke ook in het alledaagse, pakweg in deze nu ook weer niet zo heel sexy VRT-kantoren?

NUITTEN «Jawel. Op de tiende of elfde verdieping, bij de personeelsdienst, heb je een uitzicht over Brussel. Soms sta ik om 4 uur op om daar naar de zonsopgang te kijken. Als ik de zon zie opkomen – en nu klink ik helemaal gaga – dan zie ik God.»

HOOGMOED

HUMO Je was vroeger een onzekere tv-maker, bang dat je vroeg of laat door de mand zou vallen. En nu?

NUITTEN «De laatste tijd heb ik me dat vaak afgevraagd: ben ik nog zo onzeker? En ik moet zeggen: amper. Ik voel dat ik een metier in de vingers heb.

»Tegenwoordig loopt het soms in de andere richting de spuigaten uit (lacht). Dan voel ik me opeens de beste monteur van de wereld. Ik heb mezelf altijd voorgehouden dat ik nooit naast m’n schoenen mag lopen, en ik heb ook niet het gevoel dat ik dat nu doe, maar ik schrik wel van wat positieve aandacht met je ego doet.»

HUMO Moet je jezelf dan op de vingers tikken?

NUITTEN «Het meeste doe ik alleen: filmen, regisseren, monteren, interviewen… Ik heb over alles de controle en het moet er exact uitzien zoals ik het in mijn hoofd heb. Als andere mensen iets van mij overnemen in dat creatieve proces, heb ik het daar soms heel moeilijk mee. Ik heb vaak te weinig vertrouwen in de aanpak van anderen en dan kan ik weleens in een monstertje veranderen.»

HUMO Ik heb bij jou altijd een fundamenteel vertrouwen in eigen kunnen vermoed. Tv is een rigide medium, terwijl jouw programma’s vrolijk freewheelen: jij vertrekt vanuit een idee en tegen aflevering drie is het iets helemaal anders geworden. Dat doe je niet zonder zelfvertrouwen.

NUITTEN «Ik heb er gewoon erg veel vertrouwen in dat het wel goed komt. Loslaten is moeilijk, maar ik word er steeds beter in. In mijn eerste jaar als tv-maker wilde ik alle touwtjes in handen houden. Ik wist wat ik wilde dat de mensen voor de camera zouden zeggen. Maar dan raak je verkrampt. Bij ‘Mijn straat’ is het omgeslagen. En nu voel ik: hoe meer ik het loslaat, hoe beter het wordt. Je zult het altijd zien: als je de dingen op hun beloop laat, kom je uit bij een scenario dat beter is dan wat je zelf had kunnen schrijven. Als een steen rolt, zal hij altijd in de juiste richting rollen, je moet hem gewoon filmen (lachje)

HUMO Kom je graag op tv?

NUITTEN «Ik zou liegen als ik zeg dat ik geen ego heb. Elke tv-maker die met zijn kop op tv komt, doet dat omdat hij zijn kop graag op tv zíét.»

HUMO Ben je tevreden met wat de natuur je heeft geschonken?

NUITTEN «Ja, maar ik ben niet ijdel. Ik gebruik hoogstens één keer per jaar lippenstift of mascara. Ik ben al blij als ik elke morgen mijn tanden gepoetst krijg – wat me overigens wél lukt (lacht). Misschien is dat óók ijdelheid: ik gebruik geen schmink, omdat ik tevreden ben.»

HUMO Heeft die 3 in je leeftijd je parten gespeeld?

NUITTEN «Nee, ik heb vooral het gevoel dat alles in mijn leven nu samenkomt. Ik heb een appartement gekocht, ik probeer de band met mijn broers te herstellen... Ik beleef de ene omwenteling na de andere. Dertig is maar een getal, maar misschien helpt het mij wel om oude hoofdstukken af te sluiten en nieuwe te starten.

»Ik heb goesting in mijn leven als dertiger, maar ik zie me niet snel het huisje-boompje-beestjeleven van sommige van mijn vrienden leiden, misschien zelfs nooit. Het enige waar ik misschien bang van ben, is dat ik dan een outsider zou worden.»

‘Ik zeg niet dat ik een alcoholicus ben, maar het is uitkijken geblazen. Zo was ik eens na twee uur van de wereld op mijn eigen feestje. Gênant.’ Beeld Saskia Vanderstichele
‘Ik zeg niet dat ik een alcoholicus ben, maar het is uitkijken geblazen. Zo was ik eens na twee uur van de wereld op mijn eigen feestje. Gênant.’Beeld Saskia Vanderstichele

WOEDE

HUMO Je was al een outsider in je jeugd. Zeker met je broers ging het zo moeilijk dat jullie in je volwassen leven weinig contact hebben gehad, tot in ‘We Are Family’. Je had het ooit over opgroeien in een ‘sfeer van agressie, haat en geweld’.

NUITTEN «Ik heb spijt van die uitspraak. Dat gaf de indruk dat ik zwaar mishandeld ben, en dat is niet zo. Maar wij hadden wel élke dag ambras, tot vechtens toe, en ik kan me geen enkel leuk moment met mijn broers voor de geest halen. (Zwijgt) Wil dat zeggen dat er geen waren? Dat weet ik niet. Ik kan alleen maar door mijn eigen bril op die tijd terugkijken. Mijn broers zagen door hun bril ongetwijfeld andere dingen. Ook daar gaat ‘We Are Family’ over.

»Het gaat er niet om wie precies wat heeft gedaan. Ik voelde me altijd zwaar verongelijkt: ‘Dat was fout, hier is mij onrecht aangedaan!’ Heel mijn kindertijd lang, heel mijn puberteit, werd ik verteerd door woede. Daar kom je natuurlijk geen stap mee vooruit. Weet je wat nog het schrijnendste is? Dat het niemand z’n schuld was. Het was niet makkelijk, en daarom zijn we uit elkaar gegroeid.»

HUMO Steekt de woede soms nog de kop op?

NUITTEN «Ik heb dingen in een potje gestopt, en soms gebeurt er plots iets onnozels waardoor het dekseltje er opeens af vliegt. Dan schrik ik ervan hoeveel woede er nog in mij zit. Ik vind het héél griezelig dat ik opeens in een razende mens kan veranderen.»

HUMO Ik kan het me moeilijk voorstellen, een razende Lidewij.

NUITTEN «Dat is het voordeel van alles zelf doen: ik monteer de beste versie van mezelf (lacht). Nee, ik ben zelden kwaad. Het past inderdaad niet bij me, en net daarom is het zo confronterend als het toch gebeurt. Vorige zomer stond ik met mijn ouders in een weide in Noord-Frankrijk. We waren gezellig aan het wandelen, tot er iets werd gezegd dat een zenuw bij mij raakte. Ik werd opeens weer een gepijnigd kind: ik heb daar staan roepen, roepen, roepen tegen mijn ouders. Over iets futiels van twintig jaar geleden! Maar daar gaat het natuurlijk niet over, wel over het feit dat ik met sommige zaken nog niet klaar ben. Die probeer ik in ‘We Are Family’ in de ogen te kijken. Het klinkt cliché, maar eigenlijk is het één en al zelftherapie. Geen enkele psycholoog zou me zo kunnen helpen als dit programma.»

HUMO Laat mij even voor psycholoog spelen: je hebt je woede lang naar buiten gericht, maar nu kijk je meer naar jezelf.

NUITTEN «Ja (lachje). Ik kan dat nu pas. Ik zat iets te comfortabel in die positie van slachtoffer. Nu pas, op mijn 30ste, kan ik zeggen dat ik soms ook dader was. (Denkt na) Maar 30 is jong, hè? Er zijn meer dan genoeg mensen die dat soort bagage hun hele leven met zich meezeulen, en er op het einde mee begraven worden.»

HUMO Is de situatie in je gezin veranderd sinds ‘We Are Family’?

NUITTEN «Dat proces is nog volop aan de gang. Het kindje van mijn broer wordt vandaag geboren. (Kijkt naar haar telefoon) Ik kan elk moment een berichtje krijgen. Maar ik weet nog niet waar het programma naartoe gaat: het is nog niet af.

»Wat nu gebeurt, was hard nodig. Ik voel dat ik aan het genezen ben. Ik heb vooral veel tijd verspild met alles kapot te relativeren: ‘Zo erg was het niet, er zijn ergere dingen in het leven...’ Als mensen me naar mijn broers vroegen, zei ik altijd dat ik er totaal geen probleem mee had dat we geen contact hadden. Dat maakte ik mezelf wijs. Tot ik het plots wél erg vond.

»Mensen vragen me ook: ‘Is het niet pervers om een familiaal genezingsproces te filmen? Los je dat niet beter privé op?’ Maar ik heb de camera nodig om het te durven. Die geeft mij moed. Anders had ik ook nooit het lef gehad om bij iedereen in mijn straat aan te bellen voor een babbel. Het is toch mooi: hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze een betere persoon worden door hun werk?»

TRAAGHEID

HUMO Raar genoeg vind je jezelf niet zo heel empathisch: ‘Als iemand sterft, voel ik soms helemaal niets,’ zei je eens. Dat staat haaks op de spirit van wat je maakt.

NUITTEN «Ik ben ook maar een mens, hè (lachje). In sommige situaties heb ik veel empathie en in andere heel weinig. Ik ben soms jaloers op mensen die helemaal géén empathie hebben. Zij kunnen tenminste naar ‘Het journaal’ kijken zonder dat hun dag vergald is. Vroeger vond ik dat ik bijna verplicht was om overal iets bij te voelen. En nu nog altijd. Maar is het niet beter als je die dingen minder hard laat binnenkomen? Een gebrek aan empathie is niets meer dan een zachte beschermlaag (lachje).

»Ik vraag me soms ook af: is mijn empathie altijd oprecht? Ben ik empathisch omdat ik zo ben, of omdat ik daardoor mooie tv verkrijg? Ik vind het gezond om die vraag te stellen, en om mezelf ter discussie te stellen tout court.»

HUMO Lui ben je nooit.

NUITTEN «Als het moet, werk ik dag en nacht, zeventig, tachtig uur per week. Soms kom ik na een drukke draaidag thuis en krijg ik een idee. Dan begin ik eraan en merk ik om twee uur ’s nachts dat ik nog altijd in mijn jas achter het scherm zit (lachje).

»In andere aspecten van mijn leven daarentegen... Als er een berg was in mijn slaapkamer ligt, kan ik daar twee weken lang vakkundig overheen stappen. En als in een groep de handen in elkaar moeten worden geslagen, ga ik al snel op zoek naar een aangename stoel, moet ik tot mijn schande bekennen.»

HUMO Traagheid is een mooier woord dan luiheid. Die moet je hebben als je de wereld goed wilt kunnen observeren. Vroeger ging je soms op een bankje aan het Brusselse Noordstation zitten, om rond te kijken.

NUITTEN «Soms moet ik mezelf die traagheid opleggen, want ik hol mezelf voorbij.»

HUMO Kom jij ooit tot rust?

NUITTEN «Zelden. Ik ben verslaafd aan mijn smartphone. Vier jaar geleden heb ik een sabbatjaar genomen om ‘Mijn naam is Lidewij’ te maken. In die periode werd mijn gsm gestolen en in plaats daarvan had ik een tijdje zo’n baksteen. Eigenlijk was ik toen heel gelukkig. ‘Haal die dan weer uit de kast!’ kun je nu zeggen. Maar ja, dat doet een mens niet, hè?»

HEBZUCHT

HUMO Schuift dat goed, een job als reportagemaakster?

NUITTEN «Vorig jaar ben ik erachter gekomen dat ik, hoewel ik al negen jaar bij de VRT werkte, nog altijd evenveel verdiende als in het begin. Intussen verzorg ik nochtans mijn eigen programma’s: ik doe zelf de regie, de montage en de research... In één van de weinige gesprekken die ik ooit met mijn jongere broer heb gehad, zei hij kurkdroog: ‘Heb je al eens opslag gevraagd?’ Nee dus. Ik had daar zelfs nooit over nagedacht. Tot ik besefte dat het niet meer klopte, toen ben ik wel opslag gaan vragen. En ik heb gekregen waar ik recht op had: een loonsverhoging van 10 procent.»

HUMO Jouw loon doet Tom Waes vast eens smakelijk lachen.

NUITTEN «Misschien, maar ik ben allang blij dat ik me een appartementje kan permitteren, en dat ik hier bij de openbare omroep van veiligheid en zekerheid kan genieten. Ik krijg hier veel vrijheid en ik ben hier graag.»

JALOEZIE

HUMO Vroeger maakte je muziek. Ben je jaloers op de grote popsterren?

NUITTEN «Nee, en al helemáál niet op hun roem. Tot mijn tienerjaren was het mijn grootste droom om beroemd te zijn, tot in Amerika toe. Als ik een camera zag, dan sprong ik ervoor: voor ‘We Are Family’ heb ik videocassettes van vroeger teruggevonden, beelden die ik al twintig jaar niet meer had gezien. Daarop zie je hoe ik als 6-jarig meisje de camera vang met mijn blik. Ik snap dat persoontje niet meer: nu wil ik alleen nog maar in the picture komen als het over mijn werk gaat. Er zit iets aandachtsgeils in mij, maar ik kan het gelukkig hoe langer hoe meer loslaten.»

HUMO Ik weet dat je de film ‘Le fabuleux destin d’Amélie Poulain’ bewondert. Wil je ooit ook een fictiefilm maken?

NUITTEN «Er hangt alleszins iets magisch rond fictie. Neem nu de film ‘C’mon, C’mon’ met Joaquin Phoenix: de eerste helft vond ik al knap, en opeens was er een moment – iemand begon een gedicht voor te lezen – dat ik zo prachtig vond dat ik spontaan begon te huilen. Ik ben blijven snikken tot het einde. Ik ben geen bleitsmoel, maar als iets in een film mij raakt, ben ik niet meer te stoppen (lacht)

‘Ik vraag me soms ook af: is mijn empathie altijd oprecht? Ben ik empathisch omdat ik zo ben, of omdat ik daardoor mooie tv verkrijg?' Beeld © VRT
‘Ik vraag me soms ook af: is mijn empathie altijd oprecht? Ben ik empathisch omdat ik zo ben, of omdat ik daardoor mooie tv verkrijg?'Beeld © VRT

GULZIGHEID

NUITTEN «Wat gulzigheid betreft, ben ik de afgelopen jaren milder geworden. Als ik vroeger iets wilde, dan móést het meteen gebeuren. Nu ben ik kalmer, maar niet als het over eten gaat. Als er een zak chips wordt opengetrokken, stop ik niet voor die leeg is. Hetzelfde met wijn. En bier. (Denkt na) En alle soorten alcohol. Ik slaag er maar niet in om maat te houden.»

HUMO Toen je hoorde dat een vrouw een probleem heeft als ze meer dan zeven glazen alcohol per week drinkt, zei jij: ‘Ik kom aan meer dan zeven glazen per dág!’

NUITTEN «Ik ga niet zeggen dat ik een alcoholicus ben, maar het is uitkijken geblazen. In november en december heb ik veertig dagen zonder alcohol geleefd: ik vond dat een wereldprestatie, misschien wel een standbeeld waard: dat zegt toch veel. Mensen spreken mij daar nog altijd over aan, wellicht omdat ik het zo luid van de daken bleef schreeuwen.»

HUMO Wat moet ik me voorstellen bij een dronken Lidewij?

NUITTEN «Ik vind mezelf dan fantastisch grappig, maar het probleem is dat ik de enige ben die dat vindt. Ik heb ook het talent om dronken te worden terwijl iedereen nuchter blijft. Zo heb ik onlangs een feestje gegeven dat om vier uur ’s middags begon. Al die mensen waren met de auto gekomen, maar ik woon vlakbij. Om zes uur was ik al van de wereld. Op mijn eigen feestje. Gênant.

»Dat is ook de reden waarom ik van drugs afblijf: ik ben bang dat ik er te vatbaar voor zou zijn. En ik ben er, moet ik ruiterlijk toegeven, ook bang van: als ik mensen rondom mij de ene bol na de andere zie slikken, word ik paniekerig. Toen ik eens wiet smoorde, werd ik zo mottig als een krab.

»Ik probéér mezelf in te dijken. Soms verstop ik pakken chips voor mezelf in de kast: niet zo doeltreffend, want ik vind ze altijd terug (lacht)

HUMO En toch ben je minder gulzig, zeg je?

NUITTEN «Ik wil niet meer alles tegelijk. Gulzigheid is voor mij: willen wat er nog niet is. Ik slaag er al beter in om in het nu te leven. Wat over drie of vier jaar komt, zien we dan wel.»

HUMO Je had achter de schermen kunnen blijven werken bij ‘Iedereen beroemd’. Maar dat is niet genoeg voor jou.

NUITTEN «Ik ben iemand van extremen. Ik wil het uiterste. De lat torenhoog leggen. Ook dat is gulzigheid.

»Ik vind leven gewoon superboeiend. Ik leef gráág. Ik probeer het te begrijpen, en mezelf nog het meest van al. Ik kan geen genoegen nemen met half werk. Stel dat dit het enige leven is dat we krijgen, dan moet ik toch all the way gaan? Woesj, die glijbaan af! Het is een cliché, maar je wilt op je sterfbed toch niet al je gemiste kansen oplijsten? Dan wil ik denken: goeie bal, Lidi: je hebt dat hier goed gefikst!»

‘Stel dat dit het enige leven is dat we krijgen, dan moet ik toch all the way gaan? Woesj, die glijbaan af! Het is een cliché, maar je wilt op je sterfbed toch niet al je gemiste kansen oplijsten?’ Beeld Saskia Vanderstichele
‘Stel dat dit het enige leven is dat we krijgen, dan moet ik toch all the way gaan? Woesj, die glijbaan af! Het is een cliché, maar je wilt op je sterfbed toch niet al je gemiste kansen oplijsten?’Beeld Saskia Vanderstichele

ONKUISHEID

NUITTEN «In deze rubriek lees ik altijd dat alles moet kunnen in de slaapkamer, van een voetenfetisj tot tepelklemmen. In theorie ben ik het daarmee eens, maar ik betrap mezelf erop dat ik héél rap gechoqueerd ben. Dat katholieke meisje, hè (lacht). Ik ben niet zo opgevoed, ik bén gewoon preuts. Als ik ‘anale seks’ hoor, gaat er in mijn hoofd al meteen een alarmbelletje af. Ik voel me dan niet op mijn gemak, en ik weet niet waarom.»

HUMO Je seksualiteit ontdekken is een hele reis geweest. Herinner je je nog wanneer de eerste gevoelens opborrelden?

NUITTEN «Voor alles wat met seks te maken heeft, loop ik makkelijk acht jaar achter. Pas op mijn 23ste, toen ik ‘Mijn straat’ maakte, had ik opeens door dat ik op meisjes viel. Héél veel signalen van in mijn kindertijd begreep ik plots op een ander niveau (lachje). Eerder had ik het écht niet door. Ondanks een zekere interesse was ik er stellig van overtuigd dat ik nooit verliefd zou kunnen worden op een meisje. Misschien zat ik in een ontkenningsfase. Ik wist niet wat dat was, verliefd zijn op meisjes. Ik was meer een overmatige bewonderaar. En toevallig bewonderde ik altijd vrouwen (lacht)

HUMO Wanneer overviel ze jou dan toch, de verliefdheid?

NUITTEN «Op mijn 23ste dus. Dat was een heel moeilijk jaar, want mijn overweldigende, op het randje van destabiliserende crush werd niet beantwoord. Daardoor dacht ik: zou er ooit een meisje in mij geïnteresseerd kunnen zijn? Als jij naast mij op café zit en je toont interesse, dan weet ik dat dat niet is omdat je dolgraag samen met mij postzegels wilt verzamelen. Maar meisjes willen 99 procent van de tijd gewoon vriendschap. Altijd en overal vroeg ik me af: zend jij een signaal uit? Ben jij ook gay? Héb ik een kans? Voor mij was dat een onoverkomelijke barrière. Pure horror. Iedereen gaf me advies: ‘Ga naar gayfeestjes! Ga op Tinder!’ Maar dat was voor mij ineens veel té. Als ik mezelf dat nu hoor vertellen, denk ik: allee, Lidewij, vooruit! Maar op dat moment kon ik het niet.»

HUMO Op dat vlak ben je dus minder zelfverzekerd.

NUITTEN «Ook omdat ik in het middelbaar vaak heb gedacht dat ik op een jongen verliefd was, maar die verliefdheid werd nooit beantwoord. De jongens vielen wel voor mijn knappe klasgenotes, maar ik bleef de tomboy die de haren van haar barbiepoppen knipte, de Bridget Jones van de bende. Of nee, wacht, Bridget Jones had touche bij Colin Firth en Hugh Grant

HUMO In ‘Waar is Mark?’ was je verrast dat je blijkbaar ook van een jongen vlinders kon krijgen.

NUITTEN «Ja, ik zat op dat moment op die meisjestrein... En ik heb ook vier jaar een relatie met een meisje gehad.

»Nu vind ik fluïde een mooi woord. De ene dag ben ik wat meer into meisjes, de andere dag wat meer into jongens. Er zijn fases in mijn leven dat ik denk dat ik alléén een jongen wil, tot ik vijf minuten later een bom voorbij zie wandelen die mij omverblaast (lacht)

HUMO Is er plaats voor een relatie in je leven?

NUITTEN (beslist) «Ik denk dat ik op mijn 32ste iemand zal tegenkomen, én dat het een man zal zijn.»

HUMO Handig om dat nu al te weten.

NUITTEN (lacht) «Ik heb gewoon dat gevoel. Maar nu ben ik beter alleen. Ik word zodanig opgeslorpt door mijn werk dat ik geen fantastisch relatiemateriaal ben, vrees ik. Daarop is het al eerder stukgelopen: zodra ik met een project bezig ben, is dát het belangrijkste in mijn leven. Als ik zeg dat ik een uurtje ga filmen, geloof ik dat zelf oprecht. Maar dan zie ik iets, en voor ik het weet, is het donker.»

HUMO Eén van de buren die je voor ‘Mijn straat’ hebt bezocht, was de oudere vrouw Blanca. Ze legde voor jou de plaat ‘Ma solitude’ van Georges Moustaki op, omdat ze liever als einzelgänger door het leven ging. Je zei toen dat je op haar leek.

NUITTEN «Zo zijn er nog vrouwen in mijn straat, happy singles op hoge leeftijd. Ik zie mezelf ook zo eindigen: ik kan mezelf gelukkig maken. Maar ik vermoed dat ik toch nog liever oud word mét iemand anders.»

HUMO Over jezelf gelukkig maken gesproken: voor seks moet je doorgaans wel met zijn tweeën zijn.

NUITTEN (mysterieus) «Daar ga ik niet te veel over zeggen, want het komt aan bod in één van mijn volgende tv-programma’s. Dat hou ik nog even geheim.»

HUMO Kun je van seks genieten?

NUITTEN (twijfelt) «Ik heb lang gedacht dat seks niet zo belangrijk was voor mij. Had je me vroeger laten kiezen tussen nooit meer seks of nooit meer frieten, dan stond hier nu een kleintje met mammoetsaus (lacht). Maar seks wordt nu wel belangrijker. Misschien is mijn libido toch niet zo laag. Ik zeg het: ik loop een jaar of acht achter, en ik heb nu pas door dat seks óók deel uitmaakt van mijn persoonlijke ontwikkeling.

»Ik kan vooral bevangen worden door opstoten van grote passie. Zet Angèle voor mijn neus: jawadde! Ik heb ook niet veel nodig: als er een knappe gast passeert op straat, kan ik in één seconde stapelverliefd worden en er blindelings van overtuigd zijn dat ik de man van mijn leven heb gevonden.»

HUMO Heb je zo’n roekeloze verliefdheid weleens weten om te zetten in een echte relatie?

NUITTEN «Meestal blijft het bij de mijmering. Soms denk ik: moet ik het lot niet helpen en er achteraan gaan? Maar ook: als het echt meant to be is, dan komen we elkaar wel weer tegen.»

HUMO Flauw excuus, Lidewij. Als je die hartstocht kent, wil je die toch delen met iemand? Of ben je vooral verliefd op het idee van verliefdheid?

NUITTEN «Dat is misschien wel wat me daar zo in aanspreekt: het niet-echte. Ik denk soms dat ik intens verliefd ben op iemand die ik één keer heb ontmoet: dan is die persoon de absolute perfectie en kan ik de hele nacht niet slapen. Maar ik ken die niet! Het is eerder een korte obsessie dan echte verliefdheid. Als ik de ware tegenkom, zal ik doodkalm zijn, denk ik.»

HUMO Ben je ooit al echt verliefd geweest?

NUITTEN «Ik weet dat eigenlijk niet. Maar ik denk wel dat er een gevoel bestaat dat mij nog moet overkomen.»

‘We Are Family’, Eén, 21.30 uur

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234