Liefde achter de tralies: lonken in de les, betrapt op het toilet en een cel vol brieven

14 februari 2016, Valentijnsdag. De gedetineerden van de Gentse gevangenis de Nieuwewandeling mogen twee uurtjes samen met hun partner genieten van taart en koffie. Aan de rand van de zaal dient een laptop als jukebox. Frans Bauer en ‘Nothing Else Matters’ van Metallica, leert de playlist ons.

'Mijn seksleven is erop vooruitgegaan: in een brief kun je je fantasieën veel beter uitleggen'

De zorgvuldig gefabriceerde gezelligheid wordt helaas bruut verstoord. Een man geeft zijn vriendin een kopstoot: de hele zaal schrikt op. Bezoekster Lucy springt voor het meisje in de bres. De cipiers komen tussenbeide, maar het slachtoffer zegt huilend dat ze bij haar partner wil blijven. ‘Als zij ervoor kiest om bij hem te blijven zitten, kunnen we daar niets aan doen,’ zegt één van de cipiers. ‘Volgens mij durft ze niet bij hem weg te gaan. Ook al zit hij in de cel, hij heeft haar volledig in zijn macht.’

Aan de andere tafeltjes is er gelukkig meer liefde te bespeuren. Het meisje van daarnet snikt nog na, maar Frans Bauer zingt luid genoeg om het te dempen.

Lucy (39) zit nu aan een tafeltje met gedetineerde Alain (43), haar kersverse bruidegom. De twee zijn binnen de muren getrouwd.

HUMO Een huwelijk in de gevangenis? Hoe was dat?

Alain «Saaie boel.»

Lucy «Kom, kom, de gevangenis heeft er veel werk in gestoken. Het was een plechtigheid zoals in het gemeentehuis: we mochten elk acht mensen uitnodigen en de schepen heeft ons huwelijk ingezegend. Bij wijze van huwelijksnacht mochten we ons twee uur in een kamertje terugtrekken.»

HUMO Het was niet jullie eerste huwelijk: twintig jaar geleden zijn jullie al eens getrouwd. Oók in de gevangenis.

Lucy «Ja. Speciaal, hè? (lacht) Ik ben indertijd wel van Alain gescheiden omdat ik het niet zag zitten om twintig jaar op hem te wachten. Maar een tijdje geleden belde hij me opnieuw, en hier zijn we nu. Op 2 december 2015 zijn we hertrouwd.»

HUMO Hoe houden jullie je relatie overeind?

Lucy «We bellen elkaar alle dagen, en we hebben één keer per week ongestoord bezoek. Dat betekent twee uurtjes in een aparte kamer met een zetel en een bed, zonder toezicht van de bewakers. Vroeger zagen we elkaar ook op werkdagen, maar dat is nu moeilijker: ik heb een job, en je kunt maar tot zes uur ’s avonds op bezoek komen.»

HUMO Hoelang nog voor je vrij bent, Alain?

Alain «Ik moet wachten tot 2022.»

HUMO Hebben jullie al plannen?

Lucy «Samenwonen en een job zoeken voor hem. Samen oud worden. En elk weekend naar het voetbal gaan.»

Alain «Ja, wij zijn fervente Buffalosupporters.»

Alain neemt gretig nog een stuk taart.

Lucy «Lap, daar gaat zijn dieet. Normaal krijgen ze hier geen zoetigheid.»

Alain «Zij is baas in onze relatie (lacht). Ik heb dat nodig. Ik heb er nu al meer dan twintig jaar gevangenis op zitten omdat niemand ooit nee heeft durven te zeggen tegen mij, behalve zij. Zij is mijn rem.»

'Patrick heeft ooit een lippenstiftje meegebracht, maar de metaaldetector sloeg alarm. We mochten elkaar toen twee weken lang alleen maar achter glas zien'

HUMO Zou je zonder haar opnieuw in de criminaliteit belanden?

Alain «Ik zou weer de grote jan uithangen: dom doen, drugs gebruiken, dealen. Als je iemand hebt voor wie je braaf wilt zijn, doe je dat niet. Lucy is de enige die telt voor mij.»

De cipiers kondigen aan dat het feest is afgelopen. De koppeltjes geven elkaar nog een afscheidszoen. Ondanks het incident was het een geslaagde editie, zo vindt ook Sam Landuyt van het coördinatieteam dat onder meer de evenementen organiseert. Negen keer per jaar krijgen de gedetineerden de kans om feestdagen als Kerstmis, Vaderdag of Valentijnsdag twee uurtjes lang met hun geliefden te vieren.

Sam Landuyt «We doen dat in de eerste plaats voor de veiligheid: de weken vóór een evenement houden de gevangenen zich koest, zodat ze zeker mee mogen doen. Als je een gevangene alles afpakt, kun je hem niet meer straffen.»

HUMO Ook de relatie met de buitenwereld is belangrijk.

Landuyt «Zeker, anders kunnen de gevangenen moeilijk opnieuw integreren in de samenleving. Als ze later bij jou in de straat komen wonen, wil je niet dat het monsters zijn geworden die niets meer te verliezen hebben. We organiseren die activiteiten trouwens niet alleen voor hen, maar voor het welzijn van de hele familie: de kinderen, bijvoorbeeld. Niemand kiest voor een papa achter de tralies. Ook de partner heeft het recht om zijn of haar geliefde af en toe te zien.»

HUMO Ontstaan er soms relaties in de gevangenis zelf?

Landuyt «Dat gebeurt. Mannen en vrouwen zitten in aparte vleugels, maar in de cursussen of de erediensten zitten ze samen. Soms bloeit daar iets.»

Een romance achter de tralies is wel aan regels gebonden, zegt (de intussen gepensioneerde) gevangenisdirecteur Luc Stas.

Luc Stas «Eerst moet de directie de relatie vaststellen en erkennen. Ze moeten bijvoorbeeld al zes maanden exclusief brieven naar elkaar gestuurd hebben. Pas als we oordelen dat ze een stabiele relatie hebben, mogen ze bij elkaar op bezoek gaan. Intiem zijn kan één keer per week in een apart kamertje. Voor we hen dat gunnen, lichten we hen grondig door, zodat we zeker geen veiligheidsrisico nemen.»


Liefde in keramiek

Guido (54) heeft zijn partner in de gevangenis leren kennen. Zijn vriendin (67) is inmiddels drie jaar op vrije voeten, maar Guido is veroordeeld voor moord met voorbedachten rade op zijn tweede ex-vrouw, en hij moet nog zestien jaar brommen.

HUMO Hoe heb je jouw vriendin leren kennen?

Guido «Mannen en vrouwen zitten in een aparte vleugel, maar in de bezoekzaal hebben we naar elkaar gelonkt. We hebben daar afgesproken om elkaar te schrijven.»

HUMO Lezen de cipiers jouw brieven?

Guido «Officieel zeggen ze van niet, maar ik hou er rekening mee dat ze alles lezen wat ik schrijf. Niet dat het ons ooit heeft tegengehouden. Op den duur had ik zeker vijftig dozen in mijn cel staan, allemaal gevuld met brieven van haar. Ik had nog amper plaats om rond te lopen. De cipiers begonnen erover te klagen omdat ze de cel niet meer ordentelijk konden controleren. De meeste dozen staan nu bij mijn zus op zolder.»

HUMO De eerste zes maanden mochten jij en je vriendin niet bij elkaar op bezoek. Waren die brieven jullie enige contact?

Guido «Nee, gelukkig niet. We spraken af om ons zoveel mogelijk voor dezelfde lessen in te schrijven. De les keramiek, bijvoorbeeld. Dan kun je twee uurtjes praten terwijl je aan het boetseren bent.»

HUMO Zijn jullie die eerste zes maanden ook intiem geweest?

Guido «Nee, nooit. Sommigen proberen het toch, maar het is het risico niet waard. Een paar jaar geleden hebben ze een Russisch koppeltje betrapt in de toiletten, en ze werden elk naar een andere gevangenis overgeplaatst. Dan zie je elkaar nooit meer terug. In het beste geval krijg je een strikt regime: je wordt in een aparte cel opgesloten, je moet alleen gaan eten en wandelen... Je hele sociale leven valt weg.»

HUMO Maar als je partner zegt dat ze instemde met de seks?

Guido «Dat maakt niet uit. Ik begrijp die regel ook wel: het is hier geen bordeel.»

HUMO Heb je hier ook vrienden gemaakt?

Guido «Ik heb nooit veel vrienden gehad, en hier al helemaal niet. De gevangenis is daar niet de juiste plaats voor. Mijn vriendin is een uitzondering. Als je hier zit, heb je nood aan iemand die af en toe een lief woord voor je heeft.»

'Bezoekers mogen niets meebrengen in de gevangenis, maar Valentijnscadeautjes kunnen ze wel ter plaatse in de shop kopen.'

HUMO Hoe reageerde ze toen je haar vertelde over de moord die je hebt gepleegd?

Guido «In de gevangenis heeft niemand een ander iets te verwijten. Zij zat hier trouwens voor een soortgelijk feit. Ze werd gepest en ze had iemand gevraagd om de pester een pak rammel te geven, maar dat is verkeerd uitgedraaid.

»Iedereen is een potentiële moordenaar, hè. Als je lang genoeg wordt gepest, dan is het op een gegeven moment genoeg geweest.»

HUMO Je hebt ook een zoon uit een vroegere relatie. Praat je met hem over wat je gedaan hebt?

Guido «Hij weet waarom ik hier zit. Ik praat er ook over met mijn vriendin, maar voor de rest weet niemand het. Ook mijn kleinzoon niet, die is veel te jong.

»Ik worstel er zelf nog mee. De eerste jaren droomde ik er elke nacht van, en ik werd telkens wakker omdat mijn hart zeker tweehonderd slagen per minuut sloeg. (Stil) Hoe je het voor jezelf ook probeert te rechtvaardigen: er is geen enkel excuus om iemand van het leven te beroven.»

HUMO Hoe zie je de toekomst met je vriendin?

Guido «Stel dat ik morgen vrijkom, dan zou ik niet eens bij haar op bezoek kunnen gaan. Ik moet meteen Gent verlaten, om alle mogelijke contact met de familie van het slachtoffer te vermijden. Ik zal dat met mijn vriendin moeten bespreken, maar nu is het nog niet aan de orde: ik moet nog zestien jaar zitten.

»Ik fantaseer wel om ooit eens met haar op reis te gaan. Ik heb altijd al de Verenigde Staten willen zien, maar daar raak ik door mijn strafblad nooit meer binnen.»


Veel tweede kansen

Yorick (28) is één van de jongere gedetineerden in de Nieuwewandeling. Op zijn arm heeft hij een tatoeage met daarop de naam van één van zijn grootste liefdes: zijn dochtertje. Daarrond staan een resem minder professioneel aangebrachte letters en symbolen.

Yorick «De tatoeage van mijn dochter is de enige die ik buiten de gevangenis heb laten zetten. De andere heb ik zelf geplaatst, hier in de cel. Simpel: je knipt de vulling van je balpen open, je doet wat inkt op een bordje, je dopt je naald erin en dan prik je in je vel. Als je bloed ziet, is het gelukt. Op deze vinger hier heb ik ‘Fuck off’ geschreven. En op mijn knokkels staat ‘ACAB’, de afkorting van ‘All Cops Are Bastards’.»

HUMO Daaronder heb je ‘ASAP’ gezet. Waarom ‘As Soon As Possible’?

Yorick «Dat kan van alles zijn, hè. Toen ik dat tatoeëerde, stond ik stijf van de speed. Sorry als ik nog wat stoned ben, trouwens. Je ziet het misschien aan mijn ogen, ik heb net een jointje gerookt.»

HUMO Hoe ben je daaraan geraakt?

Yorick «We hebben hier alles wat we moeten hebben. Da’s in elke gevangenis zo.»

HUMO Je hebt ook een vriendin, Kelly. Hoe heb je haar leren kennen?

Yorick «Een jaar geleden had de gevangenis me overgeplaatst naar een afkickcentrum, maar ik ben daar opgestapt. Te veel stress. Ik ben toen in Gent blijven hangen, en op een dag ben ik haar tegengekomen in het Baudelopark.»

HUMO Wist je vriendin dat je gezocht werd?

Yorick «Eerst niet, nee. Ik durfde het niet te zeggen. Ik had toen al vierenhalf jaar in de gevangenis gezeten, zonder genegenheid of affectie. Ik was echt verliefd op haar. Pas toen het echt serieus werd tussen ons, heb ik het opgebiecht. Een maand later stond de politie aan mijn deur.»

HUMO Heeft zij jou aangegeven?

Yorick «Nee. Net na de Gentse Feesten ben ik met iemand op de vuist gegaan. De flikken hebben me toen gearresteerd, maar ze hebben me laten gaan. Pas toen ik terug thuis was, moet iemand in de databank gezien hebben dat ik geseind stond.»

HUMO Hoelang moet je nog in de gevangenis zitten?

Yorick «Na mijn vluchtpoging had ik nog veertien maanden te gaan, we hebben toen besproken of ze de relatie wou voortzetten. Gelukkig wel, ze bezoekt me elke dag. Jammer dat ze nu te depressief is om mee te doen aan het interview. Deze ochtend is mijn verzoek om voorwaardelijke invrijheidstelling geweigerd, en ze kan het niet verkroppen. Kelly zegt dat ik goed bezig ben en dat ik een tweede kans verdien. Maar ja, ik heb al veel tweede kansen gehad in mijn leven.»

HUMO Voor jou was het toch ook zwaar om te horen dat je niet vrijkomt?

Yorick «Ergens ben ik opgelucht: nu hoef ik er niet meer op te hopen. Ik hoop wel dat Kelly sterk genoeg is om me te blijven bezoeken.»

HUMO Zou jij hetzelfde doen voor haar?

Yorick «Ik zou daar ‘ja’ op kunnen zeggen, maar dat is makkelijk gezegd, hè? Ik bevind me niet in haar situatie, dus ik weet het niet. Het vraagt moed om hier elke dag opnieuw te staan, dat kun je van niemand eisen. Stel dat ze me laat zitten, dan zou ik het haar niet kwalijk nemen.»

'We proberen zoveel mogelijk uit onze vrije dag samen te halen. De vorige keer zijn we naar de bakker geweest en er stonden drie mensen voor ons te wachten: een ramp!'

HUMO Schrijft ze veel?

Yorick (knikt) «Kelly’s brieven zijn de beste: zij heeft me geleerd hoe sterk woorden kunnen zijn. Ik heb mezelf nooit eerder zo durven open te stellen in mijn liefdesbrieven als bij haar. Mijn seksleven is er ook op vooruitgegaan. In een brief kun je je fantasieën veel beter uitleggen dan wanneer je samen met een meisje in bed ligt. Als je tijdens de seks iemand vertelt wat jouw fantasie is, dan vraag je die persoon om iets met je te doen. Maar als je het vooraf bespreekt in een brief, dan heeft ze de tijd om te overwegen wat haar aanspreekt en wat niet. Ik durf nu ook dingen te vragen die ik vroeger nooit aan een meisje had durven voor te stellen.

»Nog een voordeel aan onze briefwisseling: als ik haar iets schrijf wat haar boos maakt, kan ze daar pas op reageren wanneer ze me ziet. Tegen dan is de woede wat gezakt.»

HUMO Maken jullie veel ruzie?

Yorick «Dat is onvermijdelijk, want we lijken hard op elkaar. Ze is even grofgebekt als ik, maar ook even lief. Hetzelfde kleine hartje, en dezelfde agressie. Ik heb er geen probleem mee om iemand een mep te verkopen, en zij evenmin. Ze is mijn soulmate.»

HUMO Heb je veel contact met je familie?

Yorick «Mijn moeder was een prostituee en mijn vader kon niet van de alcohol blijven. Toen ik 6 was, hebben ze me in een opvangtehuis gestoken. Mijn moeder heb ik tot mijn 18de niet meer gezien: ze had andere dingen te doen. Mijn vader bezocht me wel om de veertien dagen, maar daar had ik niet echt veel aan.»

HUMO Ondertussen heb je zelf kinderen, met een andere ex. Hoe is jullie band?

Yorick (zucht) «Ik was er zeker van dat ik het beter ging doen dan mijn ouders, maar het liep niet zoals gepland. Ik feestte en experimenteerde te graag met drugs. Op een dag kwam ik thuis en mijn vriendin was weg, samen met de kinderen. Toen zijn de stoppen doorgeslagen bij mij. Ik ben verslaafd geraakt aan coke en heroïne, en dat betaalde ik met allerlei... onnozele dingen. Nu ja, onnozel is niet het juiste woord. Diefstal, inbraak, afpersing, ... (Stil) Ik heb ook het hoederecht over mijn kinderen verloren.»

HUMO In september kom je vrij. Wat zijn je plannen?

Yorick «Ik weet dat ik met mijn vriendin een zeer moeilijke periode tegemoet ga. Vrijkomen is mooi, maar ik heb werk nodig, ik moet mijn papieren in orde brengen, ik moet mijn slachtoffers vergoeden... Ik start niet van nul, maar ónder nul. Maar het móét lukken.»

'Een toekomst samen met mijn vriendin is nog niet aan de orde: ik heb nog zestien jaar celstraf'


Met vijf naar bed

Een kwart van de gedetineerden in de Nieuwewandeling in Gent hoort er eigenlijk niet thuis: ze hebben psychologische opvang of psychiatrische begeleiding nodig, maar zitten er tussen gewone gevangenen. Al is de toestand wel verbeterd, zegt Luc Stas.

Stas «Vroeger moesten we ook asielzoekers, jongeren en daklozen opvangen wanneer die geen plaats vonden in een opvangcentrum. Dat is ondertussen gelukkig verboden, maar het probleem van de geïnterneerden blijft.

»Psychiatrische ziekenhuizen zijn wettelijk niet verplicht om geïnterneerden op te nemen. Als iemand daar toch opvang krijgt, dan is het banaalste incident genoeg om ze naar ons te sturen. Zo moeten mensen met mentale problemen maanden, soms jaren in de gevangenis zitten.»

Soms vinden psychiatrische patiënten troost bij elkaar: Sarah (40) en Patrick (53) hebben elkaar leren kennen in een psychiatrisch ziekenhuis. Patrick worstelde met een ernstige drugs- en alcoholverslaving en volgde een vrijwillige ontwenningskuur. Sarah had ook een alcoholprobleem, maar zij was geïnterneerd: haar opname was verplicht. Vandaag heeft Patrick zijn behandeling succesvol beëindigd, maar voor Sarah is er geen plaats meer in de psychiatrie. Zij wacht in de Nieuwewandeling tot ze een plek vindt om haar behandeling voort te zetten.

Sarah «Ik heb al meer dan twintig maanden in de psychiatrie gezeten. Hier in de gevangenis worden mijn psychologische problemen niet beter, maar gelukkig heb ik veel steun aan Patrick. Hij blijft me bezoeken.»

Patrick «Jij hoort hier helemaal niet, je bent geen crimineel.»

HUMO Waarom moest jij verplicht opgenomen worden?

Sarah «Ik heb de burgemeester van mijn dorp omvergereden. Met mijn fiets, hè, niet met de auto. Ik had hem echt niet gezien, ik was enorm gehaast want ik moest dringend naar de winkel om drank te kopen. Hij is gevallen en hij... Ik denk dat hij zijn heup gebroken heeft, maar ik weet het niet meer zo goed. We hebben elkaar overeind geholpen, maar ik moest er snel weer vandoor. Later heeft hij een klacht wegens onopzettelijke slagen en verwondingen met vluchtmisdrijf ingediend. Ik moest voor de rechter verschijnen en die heeft me geïnterneerd.»

HUMO Moet je als geïnterneerde sowieso niet naar een psychiatrisch ziekenhuis, in plaats van naar de gevangenis?

Sarah «Ja, maar in het ziekenhuis moest ik mij aan strenge voorwaarden houden. Ik mocht geen druppel alcohol meer drinken, en als ik het toch deed, vloog ik meteen naar de gevangenis. De eerste maanden ging het goed, maar tijdens een slapeloze nacht heb ik toch een slaapmutsje gedronken.»

Patrick «Een half glas wijn, het percentage alcohol in haar bloed was miniem.»

Sarah «De dokter was verplicht om het te melden en het ziekenhuis heeft me prompt uitgeschreven, zonder dat ik het wist.»

'Elkaar ontmoeten in de bezoekersruimte is lastig, maar je raakt eraan gewend. Niemand zit ons af te luisteren.'

HUMO Hoe was je eerste nacht hier?

Sarah «Ik moest op de grond slapen. In het begin werd ik ook geslagen door mijn celgenoten. Ze schopten, sloegen en bespuwden mij... Ik heb toen zo hard geroepen dat de cipiers me uit de cel kwamen halen en in een isoleercel stopten, om me tegen de anderen te beschermen.»

HUMO Waarom moest jij op de grond slapen?

Sarah «Er zijn niet genoeg bedden door de overbevolking. In een cel voor vier personen stoppen ze vijf gedetineerden, dus moet iemand op een matras op de grond slapen. Zelfs in de meeste eenpersoonscellen zit je bij een andere gevangene.»

HUMO Heb je binnen de muren ook vrienden kunnen maken?

Sarah «Als je 24 uur per dag bij elkaar zit, leer je automatisch wel mensen kennen. Maar dat worden niet allemaal vrienden, integendeel.»

HUMO Is de sfeer bij de vrouwen zo gespannen?

Sarah «Wat mij stoort, is de achterbaksheid. Ze roddelen tegen de sterren op. En anders lopen ze voortdurend alles schoon te maken, het lijkt wel een obsessie (lacht).»

HUMO Patrick, hoe reageerden jouw vrienden toen je hen vertelde dat Sarah in de gevangenis zit?

Patrick «Ik hou het stil.»

Sarah «Je vader weet het wel, omdat je hem advies hebt gevraagd om mij hieruit te krijgen.»

Patrick «Ja, maar hij is de enige. Mijn vrienden hebben Sarah weleens ontmoet toen ze nog vrij was, maar ik zeg hen liever niet dat ze nu in de cel zit.»

Sarah «Het is ook een ingewikkeld verhaal, hè. Ik ben geïnterneerd en voor de anderen hier ben ik ‘de zotte’. Gelukkig draaien ze wel bij zodra ze me beter leren kennen.»

HUMO Krijg je hier psychologische hulp?

Sarah «In het begin is een psychiater met mij komen praten, en hij heeft me niet-verslavende medicatie gegeven om makkelijker te kunnen slapen. Later heb ik een onafhankelijke psychiater gezien, en die zei dat ik misschien toch niet aan de ziekte van Korsakov zou lijden, zoals ze eerst dachten. Dat is een ziekte die je krijgt wanneer de alcohol je hersencellen aantast. Een soort dementie.»

Patrick «Ik heb zeker de ziekte van Korsakov. Maar ik vind dat Sarahs geheugen nog goed werkt. Zij heeft verstand in overvloed. Anders had ze ook geen rechten gestudeerd.»

HUMO Wat was jouw beroep?

Sarah «Ik was juriste bij de overheid. Niet dat ik het zo’n leuk werk vond: ik ben daar na een aantal jaren opgestapt. Achteraf gezien heb ik wel spijt van mijn studiekeuze. Ik had liever taalkunde gestudeerd, dan had ik journaliste kunnen worden, of tolk. Maar ja, op je 18de weet je niet goed wat je echt interesseert.»

HUMO Hoe zien jullie de toekomst?

Patrick «Geen idee. We kunnen geen plannen maken voor later, want we hebben geen flauw idee wanneer Sarah kan vrijkomen. We hebben allebei ook erg veel schulden, en ik heb geen werk. Nu is mijn geld echt op. Onlangs ben ik betrapt op winkeldiefstal – hopelijk steken ze mij ook niet in de gevangenis.»

'De vrouwen in de gevangenis roddelen tegen de sterren op. En anders lopen ze voortdurend alles schoon te maken, het lijkt wel een obsessie'

HUMO Heb jij een gerechtelijk verleden, Patrick?

Patrick «Ik heb in mijn jeugd eens een paar nachten in de cel gezeten. Ik was drugsverslaafd, en dan doe je om het even wat om je verslaving te betalen. Ik heb ook gedeald – geen pretje: je heb met ongure types te maken, en op den duur liep ik zélf met een wapen rond.»

HUMO Sarah, één keer per maand krijg je verlof: dan mag je de gevangenis een paar uur verlaten.

Sarah «Ja, maar je krijgt er meer stress van dan iets anders: je mag je ’s avonds echt geen minuut te laat aanmelden bij de balie. En we zijn zo bang om die paar uur tijd te verkwisten aan onbenullige dingen, dat je er uiteindelijk weinig aan hebt.»

Patrick «We hollen van hier naar daar om zoveel mogelijk uit onze dag te halen. De vorige keer zijn we naar de bakker geweest en er stonden drie mensen voor ons te wachten: een ramp!»

Sarah «De minuten die we daar in de rij kwijtspelen, kunnen we niet elders recupereren, hè.»

Patrick «We zouden graag eens de tijd krijgen om uitgebreid op restaurant te gaan. Sarah is dol op de oosterse keuken, en ik heb eens een afhaalschotel van een Thais restaurant mee naar de gevangenis gebracht, maar ik mocht er niet mee naar binnen.»

Sarah «Je mag níéts meebrengen. Geen kaartje, geen briefje, geen roos... Patrick had ooit eens een lippenstiftje mee, maar de metaaldetector sloeg alarm. We werden toen gestraft, en we mochten elkaar twee weken lang alleen maar achter glas zien in de bezoekkamer.»

HUMO Als je niet achter glas zit, kun je dan wel gezellig met elkaar praten, met al die mensen rond je?

Sarah «In het begin is het lastig, maar na een tijdje raak je eraan gewend. Niemand zit ons af te luisteren, hoor.»

HUMO Heeft de gevangenis jou veranderd, Sarah?

Patrick «Ik denk niet dat ze veranderd is. Ze blijft een optimist.»

Sarah «Nee, ik ben een realist geworden. Vroeger zag ik altijd het goede in de mensen. Nu kan ik dat veel moeilijker.»

Alle namen van gedetineerden zijn schuilnamen. Sommige details zijn gewijzigd om de anonimiteit van daders en slachtoffers te garanderen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234