'Liefde voor muziek' op VTM: 'Verrassingsaanval voor het gemoed'

Alle botox ter wereld kon de zenuwrimpels niet verbergen in het gezicht van Bart Kaëll, in de eerste aflevering van het nieuwe seizoen van ‘Liefde Voor Muziek’. Kaëll was duidelijk nerveus over wat gitaarmensen als Jan Leyers en Stef Kamil Carlens van z’n songs en vooral van hem zouden denken.

Ook de Nederlandse Ilse DeLange, samen met Laura Tesoro de vrouwelijke vertegenwoordiging in deze reeks, gaf toe dat ze altijd heel zenuwachtig was als ze Stef Kamil vroeger tegenkwam in Nederlandse coulissen. DeLange vond Stef Kamil heel ‘excentriek’, terwijl ze zelf toch maar ‘zo’n boerinnetje’ was. ‘Ach Ils, gewoon ook zo’n donkere zonnebril opzetten,’ hoorde ik mezelf denken.

Ondertussen vroeg de modale Vlaamse kijker zich af: zal het Stef Kamil zijn die ‘De Marie-Louise’ op en neer laat gaan? Nee, die eer bleek voor Jan Leyers. ‘Liefde Voor Muziek’ moet bewijzen dat er geen goeie of slechte genres bestaan, alleen goeie of slechte songs, en Jan Leyers is slim: wie galoppeert er maar al te graag in het schemergebied tussen alternatief en kitsch? Lee Hazlewood. Jan serveerde dus een barokke, naar cowboy Lee lonkende, Engelstalige cover van ‘De Marie-Louise’, compleet met blazers (‘Calexico!’ riep iemand van Kommil Foo) en dreigende oogopslag. Goed gedaan, maar het gemoed bleef ongemoeid, mede door die dreigende oogopslag.

Stef Kamil voerde ons écht naar de wereld van zinderend asfalt en ratelslangen, met z’n eveneens Engelstalige countrycover van ‘La Mamadora’, compleet met twangy, ‘Paris, Texas’-achtig sfeertje en die van verlangen en treurnis vervulde vocale uithalen zoals alleen Stef Kamil ze uit zijn strot kan toveren. Gevloerd, en nog geen halve aflevering ver. Carlens was erna ook niet meer de afstandelijke mystery man en vroeg zichtbaar benieuwd wat Kaëll ervan vond. Die kon niks uitbrengen, had enkel tranen in de ogen. Ook Ilse DeLange zorgde voor emoties, met het fraai gezongen, spaarzaam begeleid ‘Het Regent in Mijn Hart’. ‘Ik wil geen verdriet / Ik wil jou beminnen’, de tekst was van Johan Verminnen, de tranen courtesy of DeLange. ‘Als je dat nu in het Engels zou brengen, dan is dat pure country,’ zei Jan Leyers. Aan de vertroebeling van mijn zicht te oordelen was het ook gewoon country in het Nederlands, Jan.

Na Willy Sommers op Pukkelpop zou je je kunnen afvragen: wat is nog de shockfactor van het samen zetten van schlagerzangers en alternativici? Wel, dit soort verrassingsaanvallen op het gemoed dus. Al moet ook gezegd: de rest van de covers (Milow, Tesoro, Kommil Foo) waren even snel vergeten als gespeeld. Qua opleukerij kregen we clips uit Kaëlls glorietijd te zien, die vroege jaren negentig van ‘Tien Om Te Zien’ en ‘De Soundmixshow’, die ons er vooral aan herinnerden dat de ware fashion crimes uit de begindagen van VTM – gelkuiven, wijde broeken en nog wijdere schoudervullingen – toch nog altijd leuker zijn dat de persiflages ervan in ‘Studio Tarara’.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234