Liesbeth (30), Astrid (27) en Justien (22), de dochters van minister Bart Tommelein. 'Ja, onze papa is echt een simpele duif'

‘Het belangrijkste,’ zei Open VLD-politicus Bart Tommelein ooit in Humo, ‘is je kinderen een goede opvoeding geven. En er zijn op de momenten dat je er moet zijn.’ De Vlaamse minister van Financiën, Begroting en Energie weet gelukkig hoe hij moet multitasken.

'Onze vader is echt een simpele duif. Hij geniet van de kleine dingen: het Zwarte Woud, André Hazes, stoemp'

Het is volop campagnetijd. Ooit volgde Tommelein Johan Vande Lanotte op als federaal staatssecretaris voor Bestrijding van de Sociale Fraude, Privacy en Noordzee, nu daagt hij de Keizer van Oostende uit als kandidaat-burgemeester van hun stad. Het veroveren van die sjerp en de politiek is thuis een prominent gespreksonderwerp. Dat is het eigenlijk altijd al geweest. Toen Camille (toen acht) op school een taaloefening kreeg waarbij ze correcte zinnetjes moest vormen met opgegeven woorden, kwam ze – bij het woord ‘stemmen’ – fluks op ‘Wij stemmen op Bart Tommelein.’

HUMO Moeten jullie vechten voor zijn aandacht?

Liesbeth Tommelein «Dat valt goed mee. Elke zondagavond komen we bijvoorbeeld samen met het hele gezin. Een heel fijne traditie. Dat is ook het enige moment van de week dat hij níét met politiek bezig wil zijn.

»Als we hem zien, is hij wel vaak in de weer met zijn gsm. Dan is hij selectief doof.»

Astrid Tommelein «Dat mag je niet zeggen. Hij heeft écht een gehoorprobleem.»

Justien Tommelein «Er gaan soms duizend-en-één dingen door zijn hoofd, dan zit hij in een andere wereld. Dat zijn goede momenten om hem dingen te laten beloven (lacht). Maar het kan ook gevaarlijk zijn. Vorige zomer is hij in een verstrooide bui van de trap gevallen: hiel verbrijzeld. Ik heb daarom niet graag dat hij nog met de auto rijdt. Als hij in gedachten is verzonken, is hij niet meer in staat om veilig door het verkeer te navigeren.»

HUMO Jullie vader is ook de meest actieve twitteraar van de Vlaamse regering. 19.000 tweets and counting, gemiddeld tien per dag.

Liesbeth «Papa is een communicatie- en mediaman, hè. Een ex-woordvoerder. Dat is volgens mij ook één van de redenen waarom hij het als minister zo goed doet: hij is open en klaar in zijn taal.»

Astrid «Nu hij burgemeester wil worden, wordt er meer over hem gebabbeld in Oostende. Ik ben zelfstandig kinesiste en van mijn patiënten hoor ik vaak dat dat zijn meest positieve kant is: hij spreekt de taal van het volk.»

HUMO Hij geeft de indruk ook echt een volksmens te zijn. Dat valt op in een partij die bevolkt wordt door De Croos en De Guchts.

Justien «Het is waar, onze papa is echt een simpele duif.»

Astrid «Hij geniet van de kleine dingen. Op reis moet het voor hem niet altijd het sjiekste hotel zijn. Verder dan het Zwarte Woud, de Ardennen of Frankrijk moet het toch al niet gaan. Hij is opgegroeid in een gewoon volks gezin met vier kinderen. Dat hij staat waar hij nu staat, heeft hij aan zichzelf en zijn wilskracht te danken. Geen vriendjespolitiek, geen rijke ouders. Hij heeft zich zélf opgewerkt tot minister. Superzot.

»Als kind zou hij trouwens gezegd hebben: ‘Ooit wil ik burgemeester worden.’ Nochtans stond het toen niet in de sterren geschreven.»

HUMO Waren jullie kinderdromen even ambitieus?

Liesbeth «Ik wou radiopresentatrice worden. Waarschijnlijk omdat opa vroeger zo’n radio met een recordertje had. Mijn nicht en ik interviewden daarmee iedereen van de familie.»

Astrid «Mijn kinderdroom was: dokter worden om de kindjes van Afrika te helpen.»

HUMO Is in de politiek stappen voor jullie ooit een optie geweest?

Liesbeth «Nee. Daarvoor heb ik het wereldje van te dichtbij meegemaakt.»

Astrid «Tegen mij heeft papa eens gezegd: ‘Van al mijn kinderen ben jij het minst geschikt voor de politiek.’ (lacht) Maar dat is gewoon omdat ik er geen bal van af weet.»

Justien «Ik studeer sociaal werk, en mijn stageopdracht heeft met jongerenwelzijn te maken. Ik heb in de praktijk dus al toestanden gezien die ik graag zou veranderen. Ik zou er niet vies van zijn om die zelf aan te kaarten, maar ik heb het er níét voor over om een uitvergrote foto van mijn kop op iedere straathoek te zien. En aan mensen die zonder reden ‘fuck you’ tegen mij komen zeggen – want dat gebéúrt – heb ik ook weinig behoefte. Ik wil niet in een hokje gestoken worden.»

HUMO In wat voor hokje zit jullie vader volgens jullie?

Justien «Op dit moment is het niet echt positief, hè.»

Astrid «Een politieker is een blaaskaak, een zakkenvuller, een luiaard, een profiteur...»

Liesbeth «Wij zíén hoe hard papa werkt. En hoe hij elke vrijdagavond naar drie verschillende plechtige openingen moet om een lintje door te knippen en handjes te schudden. Heel weinig mensen zouden zijn job nog willen als ze wisten wat die inhoudt.»

HUMO De meerderheid van Vlaanderen stemt níét voor Open VLD. Het ligt in de lijn der verwachting dat niet iedereen het eens is met zijn standpunten.

Justien «De mensen moeten hem niet aanbidden, ze moeten niet met alles akkoord zijn. Ik ben zelf niet akkoord met alles wat hij zegt. Liesbeth ook niet, maar dan op andere vlakken. En Astrid, die weet gewoon van niets (lacht). Maar tegenover ons mogen ze wel respect hebben voor het feit dat hij onze papa is. Op café word ik af en toe aangesproken door mensen die hun gedacht willen zeggen. Bijvoorbeeld over de uitgestelde pensioenleeftijd. ‘Zeg ne keer tegen uw pa dat hij dit-of-dat. Maar ja, híj zal later wel genoeg geld hebben voor zijn pensioentje, zeker?’

»Elke persoon die ooit iets slechts over hem zegt, onthoud ik voor de rest van mijn leven. Ook al is het een vriend, als hij een arrogante, rottige opmerking maakt, draai ik een knop om in mijn hoofd. Bye-bye, zwaai-zwaai.»

HUMO Hij heeft ook ooit een dreigbrief ontvangen.

Liesbeth «Dat herinner ik me nog... Maar hij krijgt wel vaker iets.»

Astrid «Wat? Ik wist daar helemaal niets van!»

Justien «Hij verzwijgt dat voor ons. Zeker voor Astrid, op dat vlak de gevoeligste.

»Vroeger kregen we per dag ook gemiddeld vijftien telefoons van vreemden. Ik was toen vaak thuis, dus ik nam altijd op. Dat ging van: ‘De politie heeft de brommer van mijn zoon in beslag genomen. Los jij dat op?’ tot ‘Die tramrails naast mijn appartement zorgen voor te veel lawaai. Laat jij dat toe?!’ Tot papa er genoeg van had, en hij onze huistelefoon liet afsluiten. Vanaf die dag kon ik weer op mijn gemak televisiekijken (lacht).

»Ik heb eens een vreemde man binnengelaten. Hij had een enveloppe mee die hij wou afgeven aan papa, maar hij wilde zijn naam niet zeggen. Papa stond net in de douche, dus ik zei tegen die man dat hij wel even aan onze keukentafel kon wachten. Ik wilde gewoon vriendelijk doen – ik heb hem nog een glaasje water gegeven – maar achteraf was papa razend op mij. Ik dacht dat hij zou ontploffen. En die man heeft hij trouwens buitengezet: ‘Als je je naam niet wilt zeggen, wil ik ook je enveloppe niet.’

»Ik heb mijn lesje geleerd: het is niet de bedoeling dat ik vreemde mannen in huis haal (lacht).»

HUMO Wie lijkt het meest op hem?

Liesbeth «Justien, duidelijk. Hetzelfde karakter, hetzelfde gevoel voor humor. Daardoor zijn ze ofwel de beste vrienden, ofwel zitten ze op elkaars kap.»

Justien «We geven elkaar vaak kleine steekjes onder water. ‘Hé, Justientje, ben jij vermagerd?’ – ‘Euh, ja.’ – ‘Ik zie het aan je oorlellen.’ We vernederen elkaar een beetje, en dat blijft net zolang grappig tot één van ons beiden zich écht vernederd voelt. Over geld hebben we ook soms discussies. Vorig jaar had hij me wat centjes geleend om naar Zuid-Afrika te reizen. In december stuurde ik hem vanuit Afrika een berichtje. ‘Zeg, de Sint is hier nog niet gepasseerd. Hoe zit dat, papa?’ Dat vond hij niet zo grappig: ‘De Sint hóéft helemaal niet meer te passeren. Dat ziet papa iedere maand aan zijn bankrekening!’ (lacht hard)»

HUMO Jullie hebben alle drie gevolleybald. Astrid en Liesbeth hebben daarin een hoog niveau gehaald.

Astrid «Onze ploeg heeft ooit nog kampioen gespeeld in de op één na hoogste reeks van het land. Maar ik was toen wel nog jeugdspeelster, en bankzitter. En sinds ik een jaar in Brazilië heb gewoond, ben ik in de tweede ploeg terechtgekomen.»

'Toen ik op mijn twaalfde eindelijk alleen naar school mocht, was ik superblij. Tot ik ontdekte dat mijn ouders stiekem achter me aan fietsten'

HUMO Weet je nog precies waarom je ooit voor volleybal koos en niet voor een andere sport?

Astrid «Voor mij begon het in het derde leerjaar, toen meester Roger een foldertje van de volleybalclub in mijn handen stopte. Ik was toen al iets groter en kloeker dan de doorsnee leerling, hij vond dat helemaal iets voor mij. Hij had gelijk, want twintig jaar later doe ik het nog steeds heel graag.

»Komiek dat je dat vraagt, want toevallig ben ik meester Roger vorige week nog eens tegengekomen. Hij had nog altijd dezelfde moustache (lacht). Ik heb hem gevraagd of hij eigenlijk wel wist dat hij daarmee destijds een groot deel van mijn leven bepaald heeft. Hij wist het nog. En dat het mijn leven bepaald heeft, is niet overdreven. Ik ben daar elke vrijdagavond en zaterdag mee bezig, hè. Je wordt ook op elke training verwacht. Toen ik nog nationaal meespeelde, was dat soms vier keer per week, telkens twee uur vollen bak. Het heeft al twintig jaar een grote invloed op mijn sociaal leven. Ik denk vaak: ‘Ik zou zo graag nog eens het weekend voor mezelf hebben,’ maar als ik dan op dat speelveld sta, ben ik dat meteen vergeten.»

HUMO Kun je niet eens een weekje overslaan?

Astrid «Mijn vriendinnen zeggen dat vaak, bijvoorbeeld als er een feestje is: ‘Ga eens een keer níét.’ Maar aan mensen die niet volleyballen, kun je dat niet uitleggen. Het is een gróépssport. Ofwel doe je mee aan alles, ofwel stop je ermee. Je kunt de anderen niet in de steek laten. Daarom ben ik ook al acht jaar niet meer op skireis geweest. Mijn zussen en ik, we zijn allemaal plichtsbewust. Dat zit in onze aard, denk ik.»

HUMO Op welke manier toont die aard zich nog?

Justien «‘Als je aan iets begint, maak je het ook af. En je maakt het góéd af.’ Dat is er destijds goed bij ons ingestampt.»

Liesbeth «Zo was dat ook met mijn studies. Ik had gekozen voor rechten, besefte vrijwel meteen dat ik het niet met overtuiging deed, maar heb toch doorgebeten. Dat is een studie van vijf jaar – zes in mijn geval – en daarna heb ik ook nog drie jaar in de advocatuur gewerkt. Niet echt met tegenzin, maar warm of enthousiast werd ik er ook niet van. Vorig jaar ben ik ermee gestopt, en nu doe ik het management van een beachclub: een héél andere richting.»

HUMO Hoe begripvol reageerde je omgeving daarop?

Liesbeth «Er waren twee kanten. Je had de mensen die zeiden ‘Wát?! Je laat een carrière als advocaat vallen voor iets bij een beachclub?’ Maar de meesten begrepen wel dat die job beter bij mij past. Papa zegt vaak: ‘Doe iets wat je graag doet, want je moet het elke dag doen.’»

'Na de scheiding was ik een beetje de steunpilaar van mijn vader. Met mij kon hij over zijn gevoelens praten' Liesbeth (tweede van rechts)


Noedels en stoemp

HUMO Twee jaar geleden nam hij deel aan ‘De slimste mens ter wereld’. Heeft hij...

Astrid «Oei, gevoelig onderwerp.»

HUMO Omdat hij al na één aflevering uitgeschakeld was?

Astrid «Ja. Maar vooral omdat hij daar niets aan kon doen. Zijn twee medekandidaten waren Antwerpenaren, en uitgerekend papa kreeg een fotoronde over het Echt Antwaarps Theater. Echt een belachelijke vraag, met allemaal obscure titels. Eerlijk: wat weet een West-Vlaming daar nu van?

»Nu ja, papa vond dat allemaal niet zo erg, maar ik ben daar nog altijd kwaad over.»

Justien «Papa is superslim, maar we moeten eerlijk zijn: hij was niet goed genoeg in dat spelletje. Hij had in die fotoronde sneller moeten stoppen.»

Liesbeth «Dan vond ik zijn aanwezigheid in ‘De ideale wereld’ onlangs véél toffer. Achteraf heeft hij zelfs nog Chalarmaisesaus mee naar huis gekregen (de ‘zelfgemaakte’ saus die door ‘De ideale wereld’ voor Music for Life werd verkocht, red.). Geen potje, maar een hele doos. Dat past wel bij hem: alles in grote hoeveelheden. Papa en diëten, dat gaat niet samen.»

HUMO Hij heeft een column geschreven in één van de gezonde kookboeken van Sandra Bekkari. Hij is er dus wel mee bezig.

Liesbeth «Hij onderneemt talloze pogingen, maar houdt het nooit lang vol.

» Ik maak me daar bezorgd over, en af en toe ook kwaad. Hij is niet fit, hè. Hij zou echt beter op zijn gezondheid moeten letten. Hij heeft een druk en gestresseerd leven. Zijn beide ouders hebben hartproblemen gehad, en zelf heeft hij onlangs nog een waarschuwing gekregen van de dokter. Ik zou hem graag nog lang in mijn leven hebben.»

Astrid «Zet maar in je artikel dat zijn oudste dochter het gezegd heeft. Dan zal hij wel luisteren (lacht).»

Liesbeth «Maar ik heb hem dat al vaak gezegd. Hij lacht dat gewoon weg.»

'Wij zíén hoe hard papa werkt. Heel weinig mensen zouden zijn job nog willen als ze wisten wat die inhoudt'

HUMO Jullie ouders zijn uit elkaar gegaan in 2002. Jullie waren toen 15, 13 en 7. Hoe hebben jullie dat beleefd?

Liesbeth «Dat klinkt nu raar, maar in die tijd was ik een beetje zijn steunpilaar. Met mij kon hij over zijn gevoelens praten. Hij moest het érgens kwijt.»

Justien «Ik herinner me nog toen ze het me hebben verteld. We zaten in de auto. ‘Mama en papa hebben lang gepraat, en we hebben iets beslist...’ Ik wist niet goed wat ik ervan moest denken. Ook al omdat ik vroeger in alles eerst naar de reactie van Liesbeth keek: als ik zag dat zij iets erg vond, dan ik ook.

»Zo ging het wel vaker. Ik had eens een grote zak snoep van opa gekregen, en precies dat moment koos zij eruit om mij een liedje over ‘samen delen’ te leren (lacht). Als Liesbeth wou dat we deelden, deden we dat, anders niet.»

HUMO ‘Ik was alle houvast kwijt,’ zei jullie vader over die periode.

Liesbeth (knikt) «Hij had de scheiding echt niet zien aankomen.»

Astrid «De regeling was: we wonen een week bij mama en een week bij papa. Nú is dat de mode, maar in die tijd was het veel gebruikelijker dat kinderen van gescheiden ouders slechts één op de twee weekends bij hun vader doorbrachten.»

Justien «Ik herinner me uit die tijd vooral de Open VLD-barbecues. Ik was toen nog te jong om zonder toezicht alleen thuis te blijven, dus nam hij me overal mee naartoe. Ik heb mijn halve jeugd op die barbecues gesleten (lacht). Hij vond altijd wel iets om mij bezig te houden. Meestal mocht ik de lotjes voor de tombola verkopen.»

HUMO Nu bekvecht hij vaak met Jean-Marie Dedecker, maar vroeger waren ze vrienden. Na de scheiding hebben jullie een tijdje bij hem gelogeerd.

Liesbeth «We hebben daar inderdaad een paar weken gewoond.»

Justien «Een paar weken?! Een jaar.»

Astrid «Op zijn minst enkele maanden. Het leek in elk geval heel lang.»

Liesbeth «Voor de duidelijkheid: dat was niet in het echte huis van Jean-Marie, hè, maar in zijn buitenverblijf. Een woning die nogal afgelegen lag. Er was daar niets in de buurt, zelfs geen bakker. Ik herinner me dat ik daar toen om de tijd te doden heel vaak SingStar gespeeld heb (populair karaoke-videospel, red.).»

HUMO Toonde Jean-Marie zich een plezante nonkel?

Liesbeth «We hebben hem nauwelijks gezien.»

Astrid «Ik denk niet dat hij mij nu nog zou herkennen.»

Justien (ernstig) «Wel een supergastvrije mens, die Jean-Marie.»

Astrid «Justien, sukkel (lacht). Dat is nu wel de láátste over wie we iets positiefs moeten zeggen. Hij schrijft alleen nog maar slechte dingen over papa. Als Jean-Marie hem kan neerhalen, zal hij het nooit laten.»

Justien «Dat is gewoon zijn karakter, zijn manier om zich te profileren. Klagen en aanvallen: dat is gewoon wat hij móét doen, vindt hij van zichzelf. Toch?»

HUMO Jullie vader was vroeger vaak afwezig. In de tijd van de Fortiscommissie is hij zes weken lang niet thuis geweest, zei hij eens. Na de scheiding moest hij hoe dan ook voor jullie leren te zorgen, én voor zichzelf. Kan hij koken?

Liesbeth «Wat hij kookte was niet slecht, maar het was altijd hetzelfde. Als hij spaghetti maakte, dan meteen genoeg voor honderd man. De rest stopte hij in de diepvries en daar aten we dan nog drie maanden van.»

Astrid «Aïki-noedels aten we ook vaak. En stoemp! Wij eten dat alle drie niet zo graag, maar hij kon héél enthousiast doen over stoemp. Hij had zelfs een kookboek met alleen stoemprecepten. Soms aten we een week niets anders.»


Zangstonde

HUMO Waarin schuilt de aantrekkingskracht van de zee? Na jullie studies zijn jullie allemaal terug naar Oostende gekomen. Of, in het geval van Liesbeth, naar Bredene, net over de gemeentegrens.

Justien «Ik heb dat gemerkt bij vriendinnen: je bent Oostende-minded of niet.»

Liesbeth «Je kunt dat niet uitleggen. Toen we jong waren, hadden wij een strandcabine in Mariakerke. In de zomer brachten wij daar tachtig of negentig procent van onze tijd door. Níét overdreven. Dan gingen we elke dag putten graven, bloemetjes verkopen, om vier uur een ijsje eten... Het was heerlijk. In de winter denk ik nu heel soms: misschien had ik liever in Gent gewoond. Daar valt iets meer te beleven. Maar in de zomer kan ik mij daar niets meer bij voorstellen. Ik zou de zee niet kunnen missen.»

Justien «Oostende is een prachtige stad. Ze is ook aan het groeien. Je voelt dat aan alles»

Astrid «De kerstmarkt die ze er nu georganiseerd hebben, heeft veel toerisme en jeugd aangetrokken. Er is veel vergrijzing in Oostende, maar ik heb de indruk dat het aan het keren is.»

HUMO Delen jullie de muzieksmaak van jullie ouders? In interviews heeft jullie vader het vaak en meestal ongevraagd over zijn voorliefde voor schlagers.

Liesbeth «Dat is zijn guilty pleasure. Hij is fan van André Hazes en van ambianceliedjes als ‘Het is moeilijk bescheiden te blijven’, maar vooral omdat dat nummers zijn die hij gemakkelijk kan meezingen. De familie van papa is heel muzikaal aangelegd. Elk familiefeest eindigt in een gezamenlijke zangstonde. Opa begint dan altijd, daarna volgen zijn kinderen. Bij de kleinkinderen vindt de één het al wat toffer dan de ander (lacht).

»Astrid was vroeger ontzettend fan van Dana Winner

Astrid (giert het uit) «Liesbeth, gij trutte! Ik was tien jaar! Dana Winner had toen een liedje met een kinderkoortje, en ik vond het zo mooi dat ze samenzong met al die kindjes. Net zoals ik fan was van Andrea Bocelli omdat ik het zielig vond dat hij blind is. Ik was gewoon een gevoelig kindje (lacht).»

Justien «Maar mama en papa luisteren ook graag naar de Bee Gees, Barry White, Soulsister, Cat Stevens en zo, en dat hoor ik allemaal graag.»

HUMO Astrid, op Instagram gebruik je soms de hashtag #myfamilyisbetterthanyours.

Astrid «Zég, ik heb dat één keer gebruikt! En dat was om te lachen, niet opschepperig bedoeld. (Blaast) Astrid ging ook eens een hashtag gebruiken, hoor.

»Het is wel waar dat de familie van papa heel erg aan elkaar hangt. We zien elkaar heel veel. Bij de minste aanleiding is er feest. Als we vroeger goede punten hadden, belde tante Hilde ons altijd op, wenend van blijdschap. Toen mama en papa uit elkaar gingen, hebben onze tantes ons ook opgevangen. Ik zie hen echt als mijn tweede mama’s. Eén tante woont hier trouwens bij mij in de straat, en ik ben meter van het kindje van mijn nicht. Een hartverwarmende familie, en ik zie in mijn omgeving dat dat lang niet vanzelfsprekend is.»

Liesbeth «Ook één van de factoren waarom papa zo kapot was van zijn echtscheiding: z’n familie en gezin zijn heilig. Natuurlijk doet het pijn als je dat ineens voor je ogen uit elkaar ziet vallen.»

'De familie van papa hangt heel erg aan elkaar. Bij de minste aanleiding is er feest' Astrid (achteraan)


Papa aan het ziekbed

HUMO Astrid en Liesbeth, heeft hij op jullie trouwfeest gespeecht?

Liesbeth «Mijn trouwfeest was net in de tijd dat hij de ziekte van Bell had. De linkerhelft van zijn gezicht was verlamd.»

Astrid «De ziekte van Bell is een mysterieuze aandoening. Ze komt bij veel mensen voor, maar niemand weet precies wat de oorzaak ervan is.»

Liesbeth «Hij heeft het gemerkt toen hij zijn tanden poetste. Hij dronk water om door te spoelen, maar het liep gewoon langs zijn kin naar beneden. Paniek, want we dachten eerst dat het een beroerte was.

»Nu ja, door die scheve mond kon hij dus niet zo goed praten. Op mijn feest heeft hij één woord gezegd, daarna begon hij te wenen.»

Justien «Dat zag er zo zielig uit dat ook de rest van de zaal begon te wenen (lacht). Maar voor de duidelijkheid: dat hij toen geen lange speech heeft gegeven, had op zich niets te maken met die ziekte van Bell.»

Astrid «Papa heeft een grote mond voor de wereld, maar een zeer klein hartje voor de familie. Voor begrafenissen moeten ze hem ook niet vragen om een toespraak te houden. Ik ben vorig jaar getrouwd voor de wet, en nu in juni komt er nog een feest. Papa heeft al gezegd: ‘No way dat ik ga speechen.’ Hij kan dat niet. Veel te gevoelig.»

Liesbeth «Hij is namens de overheid ook naar de begrafenis gegaan van die vrouw die in New York gestorven is bij een terroristische aanslag. Omdat zij de oudste van drie zussen was, en ongeveer zo oud als ik, werd dat meteen heel persoonlijk voor hem. Hij was daar achteraf echt van aangedaan.»

HUMO Liesbeth, op je vijftiende moest jij op vakantie in Turkije opgenomen worden in het ziekenhuis: appendicitis. Je vader zat naar verluidt een uur later al in het vliegtuig.

Liesbeth «Ik was meegereisd met één van mijn beste vriendinnen en haar gezin. Op de derde avond hadden zij en haar broer last van turista. De dag erna kreeg ik pijn in mijn buik en ik dacht: ik heb het ook te pakken. Maar ineens begon dat zoveel pijn te doen dat ik er bijna van flauwviel. Volgens de dokter van het hotel stond mijn appendix op springen en moest ik onmiddellijk geopereerd worden. Voor ik het goed en wel besefte, was dat ding er al uit.

»Papa is me dan inderdaad meteen komen halen. Typisch voor hem. Op kot in Gent was ik ook eens ziek: ik viel de hele tijd flauw. Ik belde hem op, en twee uur later stond hij naast mijn bed.»

HUMO Zijn jullie opgegroeid met overbezorgde ouders?

Liesbeth «Vooral mama, eigenlijk.»

Justien «Een echte moederkloek.»

Liesbeth «Ik mocht vroeger lange tijd niet alleen naar school, zelfs niet nadat ik een mooie nieuwe fiets had gekregen, terwijl het maar twee straten ver was. Toen het op mijn twaalfde ineens toch mocht – waarschijnlijk had ik daar toen wekenlang voor gezaagd – was ik superblij. Tot ik ontdekte dat mijn ouders elke keer stiekem achter mij aan fietsten, om me in de gaten te houden. Toen was ik héél kwaad.»

Astrid «Ik herinner me dat nog: ik zat vaak bij papa op de fiets toen hij je volgde (lacht).

»Maar ik zal nog eens iets zeggen, Liesbeth: die straat waar we achter je aan reden, is wél de plek waar nu onlangs dat meisje verongelukt is, hè. Aangereden door een auto.»

Liesbeth «Oké, maar dat had overal kunnen gebeuren.»

Astrid «Maar het was wel díé straat.»

HUMO Hebben jullie ooit de behoefte gevoeld om te rebelleren?

Justien «Nooit.»

Liesbeth «Behalve dan die keer dat jij achter het tuinhuis een sigaret had gerookt...»

Justien «Pleeeease, kunnen we dat verhaal níét vertellen?»

Liesbeth «Komaan, het moet toch een beetje een leutig artikel worden? (lacht) En heel Oostende weet er toch al van. Papa had toen net de omgekeerde psychologie ontdekt. In plaats van kwaad te worden en Justien te straffen, begon hij haar er gewoon mee uit te lachen.»

HUMO Speciaal.

Justien «Nee, het werkte. Hij nam me in die tijd bijvoorbeeld eens mee naar de Ikea. Toen had je daar nog een rokershoekje, en dan mocht ik dáár mijn Zweedse balletjes gaan opeten (lacht). Ik was twaalf. Overal waar we kwamen, vond hij het leuk om het op te rakelen: ‘Awel Justientje, heb je weer zitten roken?’ Eigenlijk vernederde hij er mij zo hard mee dat de gedachte aan sigaretten me compleet ging degouteren.

»Voor de rest zijn we alle drie nogal plichtbewust. Het zou bijvoorbeeld nooit in me zijn opgekomen om, als ik wou uitgaan, stiekem het huis uit te sluipen. Ik hield in mijn achterhoofd: als er iets gebeurt, moeten mijn ouders wel weten waar ik ben. Nee, mijn zussen en ik, we zijn nooit echte yolo-tijgers geweest.»

Astrid «‘Yolo-tijgers’? (lacht) Justien, jezus. Wat zeg jij toch eigenlijk allemaal?»

Justien «Ach, jullie worden oud.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234