Mijn vrouw vindt het ergerlijk dat ik continu volk uitnodig, want zij moet dan aan het fornuis staan. Daar sta ik te weinig bij stil.

De 7 Hoofdzonden

Lieven Van Gils: 'De wulpse dames komen zich niet spontaan aanbieden. Helaas!'

Het is niet omdat u Lieven Van Gils (56) sinds 'Van Gils & gasten' niet meer op het scherm ziet, dat de man stilzit: hij heeft twee tv-reeksen in de steigers staan en wist deze zomer de oorschelpen van de Radio 1- luisteraar te beroeren met 'Zomerhuis met boeken', waarvan alle afleveringen online staan. Literatuurliefhebbers weten dat de titel verwijst naar Herman Kochs 'Zomerhuis met zwembad', maar ook niet-ingewijden zijn welkom in Van Gils' stulpje: hij wil iedereen ervan overtuigen dat lezen dolle pret is. Hoe wij u daarvan overtuigen? Door hem te onderwerpen aan Humo's 7 Hoofdzonden!

TRAAGHEID

HUMO Toen 'Van Gils & gasten' in mei vorig jaar na vier seizoenen werd stopgezet, stond in de krant: 'Lieven Van Gils heeft zijn leven terug.' Voelde dat voor jou zo aan?

LIEVEN VAN GILS (knikt) «Een seizoen van 'Van Gils & gasten' telde 140 afleveringen. Dat dwingende ritme van vier dagen per week een talkshow maken en alles van 's morgens vroeg tot 's avonds laat opvolgen, was een aanslag op mijn privéleven. Op zondagavond nam ik afscheid van mijn vrouw, en pas donderdagavond zag ik haar terug - de dagen daartussen kruisten we elkaar 's morgens op de trap, want zij lag al te slapen als ik 's avonds laat thuiskwam. Vroeger was mijn sociale leven beperkt tot de weekends, terwijl ik nu ook in de week met vrienden kan afspreken. Dat lukt in coronatijden wel minder goed.

»Ik had mijn handen vol aan 'Zomerhuis met boeken', en daarnaast ben ik een docureeks aan het monteren, die wellicht volgend voorjaar op antenne komt. Je weet dat ik heb meegewerkt aan de docureeks 'VDB. Ik ben god niet', over de overleden wielrenner Frank Vandenbroucke. De nieuwe reeks, 'De val', gaat over vijf renners — Iljo Keisse, Wouter Weylandt, Dimitri De Fauw, Bert De Backer en Kurt Hovelijnck — die samen trainen en vrienden worden, maar door het noodlot worden achtervolgd en ingehaald. Er zijn tranen gevloeid tijdens de interviews, zowel voor als achter de camera. Intussen ben ik ook een nieuwe Eén-reeks aan het opstarten, maar daar mag ik nog niets over lossen.»

HUMO Je propt je week dus zelf weer vol?

VAN GILS «Het is sterker dan mezelf. Het werkritme ligt nu wel lager, maar ik ben niet in staat van rust te genieten. Alles moet altijd vooruitgaan. Ik kan ook niet uitslapen: zelfs als ik om vijf uur 's morgens met een stuk in mijn kraag in bed kruip, word ik vier uur later wakker. Zodra ik een zonnestraal voel, is er een dag aangebroken waarin ik van alles wil doen. Pas op, daar heb ik het zelf lastig mee. Herman Koch zei eens in een interview: 'Vóór ik begin te werken, ga ik altijd eerst nog even op de bank liggen.' Het lijkt mij zalig dat te kunnen.

»In de eerste aflevering van 'Zomerhuis met boeken' was de filosofe Alicja Gescinska te gast. Haar vader is op zijn 60ste gestorven aan pancreaskanker en treurde op zijn sterfbed omdat hij zo weinig met zijn tijd had gedaan. Dat heeft haar geïnspireerd om een essay te schrijven waarin ze stelt dat het leven te kort is om je tijd te verlummelen. Zij ziet luiheid als een moreel falen. Ik herken me daarin: ik heb altijd het gevoel dat ik iets nuttigs moet doen.»

HUMO Omdat je het je later dan niet hoeft te beklagen?

VAN GILS «Wie weet, ja. 50 worden vond ik erg confronterend. Ik begon me plots af te vragen hoeveel tijd me nog rest en besefte dat er al een groot stuk van m'n leven voorbij is. Elk jaar komt de eindigheid dichterbij, en er is nog zoveel te doen. Ik mag me gelukkig prijzen dat ik gezond ben, maar tegelijk ben ik me ervan bewust dat een gejaagd leven niet zo goed is. Op het einde van 'Van Gils & gasten' heb ik van de ploeg een cursus paardrijden cadeau gekregen, omdat ze wisten dat ik ooit naar het Wilde Westen wil gaan om op de rug van een paard door de prairie te trekken, op zoek naar rust en stilte.»

HUMO Die cursus heb je dus nog niet gevolgd. Uit tijdgebrek?

VAN GILS «Quod erat demonstrandum. Maar ik wil echt in Amerika cowboy gaan spelen. In Wyoming kun je na de zomer te paard het vee uit de hoger gelegen gebieden naar beneden drijven: lijkt me heerlijk. Misschien doe ik dat wel als mijn zonen het huis uit zijn.»

IJDELHEID

HUMO Hielden de luistercijfers van 'Zomerhuis met boeken' je bezig?

VAN GILS «Die ken je, in tegenstelling tot kijkcijfers, niet de dag erna. Je kunt er dus niet meteen op afgerekend worden. Ik heb er geen idee van hoeveel mensen de voorbije weken op ons hebben afgestemd, maar het bereik zal op een zondagmiddag niet heel groot zijn. Nu, dat vond ik ook niet zo belangrijk. Ik had Jan Knudde (nethoofd van Radio 1, red.) verteld dat ik al lang iets rond boeken wilde doen, en wat later vroeg hij me een voorstel uit te werken. Ik ben erg blij dat ik die kans heb gekregen. Maar je hoopt natuurlijk iets te maken dat enigszins relevant is.»

HUMO Op welke aflevering ben je het meest trots?

VAN GILS «Het is moeilijk om er één uit te pikken. Ik heb vooral veel gasten vol vuur over hun lievelingsboeken horen vertellen. Michèle Cuvelier en Wim Opbrouck waren zó lyrisch over Johan Harstads 'Max, Mischa & het Tet-offensief', dat ik na de uitzending een bericht kreeg van Paul Jambers: hij had het boek meteen besteld. Jill Peeters voelde zich verbonden met haar overleden papa toen ze in Stéphane Audeguys 'De wolkenbibliotheek' las over waterdruppels die verdampen. En Hilde Van Mieghem zei vlakaf dat ze niet door haar kindertijd was geraakt zonder boeken. On-ge-lo-fe-lijk toch, wat boeken met mensen kunnen doen? Als er na negen afleveringen enkele vonken zijn overgeslagen naar de luisteraar, dan ben ik al heel blij.

»Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik ooit weer bij de radio zou belanden. Radio is direct en simpel: zalig.»

Er zijn altijd mensen die vinden dat ze het beter kunnen op tv, en zodra iemand aan de kant wordt geschoven, staat er al een opvolger te trappelen.

HUMO Zou je het erg vinden nooit meer op tv te komen?

VAN GILS «Nee. Ik zou het erg vinden om niets meer voor tv te kunnen maken, maar ik hoef niet met mijn smoel op de buis. Het streelt je ijdelheid, maar ik heb mezelf altijd meer als een journalist gezien, niet als een tv-vedette. Ik weet dat interviewen mijn gave is: mensen schenken mij het vertrouwen om dingen te vertellen die niet altijd even makkelijk zijn.

»Ik heb elf seizoenen lang een talkshow gepresenteerd: eerst 'Phara', daarna 'Reyers laat' en 'Van Gils & gasten'. Ik dacht dat ik het zou missen om in het brandpunt van de actie te staan, maar dat valt goed mee. De ploeg mis ik wel: als je zo lang zo intensief samenwerkt, worden je collega's je familie. We horen elkaar nog vaak via WhatsApp.»

HUMO Zou je op het scherm durven te komen zonder eerst in de schminkstoel plaats te nemen?

VAN GILS «Ja. Mannen zijn in drie minuten klaar: je krijgt enkel een laagje fond de teint op je gezicht zodat je niet glanst. Een vrouw zit minstens een halfuur in de schminkstoel, en daarna moeten ze nog aan het kapsel beginnen. Nu, je wilt er wel goed uitzien op tv. Ik ben geboren met wallen onder de ogen en dat kunnen ze wat camoufleren. Ik herbekijk nooit een hele uitzending, maar ik wil mezelf hooguit even gezien hebben op het scherm. De ene keer valt het mee, de andere keer valt het tegen. Ik word doorgaans tien jaar jonger geschat, dat is een voordeel. Maar ik ben Brad Pitt niet. Ik zou veel willen veranderen aan mezelf: mijn neus, bijvoorbeeld. En ik had gerust wat groter willen zijn. Maar ik lig er niet wakker van.»

HUMO Voor 'Reyers laat' kreeg je in 2012 de Vlaamse Televisiester voor beste presentator. Streelt dat je ijdelheid?

VAN GILS «Natuurlijk. Zo'n klein programma op Canvas! Het was een erkenning voor de hele ploeg, want we moesten met weinig middelen werken. Maar niemand zal die Televisiester zien blinken bij mij thuis: die staat in een hoekje in mijn bureaukamer. En zulke prijzen zijn relatief, hè: voor het laatste seizoen van 'Van Gils & gasten' kreeg ik wel kritiek. Niet prettig, maar dat moet je erbij nemen.»

GRAMSCHAP

HUMO Journalisten vonden dat je als interviewer te weinig weerwerk bood, je werd door Jonas Van Geel geïmiteerd in 'Tegen de sterren op', en comedian Xander De Rycke ergerde zich aan de 'kapotgerepeteerde' gesprekken. Werd je daar kwaad van?

VAN GILS «Je kunt het evengoed een eer vinden om in 'Tegen de sterren op' gepersifleerd te worden: het betekent dat je iets doet wat opvalt. Ik vond het wel grappig: Jonas Van Geel heeft dat heel goed gedaan. Maar tegen tweets of commentaar in de pers kun je je niet verdedigen. Er wordt met je gelachen of er wordt iets beweerd wat niet helemaal juist is, maar je krijgt geen weerwoord. Vooral dat laatste maakte mij kwaad. We kregen toen trouwens niet alleen bagger over ons heen: heel wat onderwerpen werden opgepikt door journalisten. Het vierde seizoen was volgens mij zelfs het beste, en ik had het gevoel dat we nog beter konden worden.

»Een sneer krijgen, zoals van Xander De Rycke, is niet leuk. Ik zou hem graag eens op café vragen waarom dat moest, en daarna kunnen we misschien samen een pint drinken. Maar goed, mensen mógen ook iets slecht vinden.»

HUMO Is er mede door die kritiek geen vijfde seizoen gekomen?

VAN GILS «Ik werd gevraagd om aan een nieuwe talkshow mee te werken, maar ik heb uiteindelijk besloten om daarvoor te passen. Het was gewoon een uitgelezen moment om van koers te veranderen.»

HUMO Waarover kun je je in het dagelijkse leven opwinden?

VAN GILS «Ik kan me disproportioneel druk maken over futiliteiten. Als ik iets niet meteen kan vinden of als iets niet snel genoeg vooruitgaat, begin ik te vloeken en te roepen. Gelukkig is mijn gezin erg geduldig. En als mijn vrouw zegt: 'Dim eens even!', weet ik dat ik aan het overdrijven ben.»

HUMO En waardoor krijg jij anderen kwaad?

VAN GILS «Mijn vrouw vindt het ergerlijk dat ik overal op inga en dat ik ook zelf continu volk uitnodig: 'Kom maar af en blijf gerust eten, we maken wel iets klaar!' Zij staat dan meestal aan het fornuis. Ik sta te weinig stil bij de gevolgen voor haar, en dat zegt ze ook: 'Je mag het mij ook eens vragen, want misschien vind ik het geen goed idee.' Ze krijgt graag volk over de vloer, maar voor haar hoeft dat niet elk weekend.»

HEBZUCHT

VAN GILS «Materiële dingen om mee te pronken zeggen me niks, maar ik durf weleens geld uit te geven aan iets wat ik heel mooi vind, zoals een Eames-fauteuil of een kostuum. Maar ik geef nog het liefst geld uit aan ervaringen die je met anderen kunt delen. Met je vrienden en gezin ontwaken op de zoutvlakte in Bolivia of op de Bromovulkaan op Java: die herinneringen zijn onbetaalbaar. Maar ik kan ook genieten van een weekendje in de Ardennen.

»Deze zomer was ik met mijn gezin op vakantie in de Provence. We zijn toen gaan eten in La Colombe d'Or, het duurste restaurant in Saint-Paul de Vence. Normaal raak je er niet binnen, maar door corona waren er afzeggingen, waardoor we toch konden reserveren. Een lokale boer was daarmee begonnen, en na de oorlog kreeg hij veel kunstenaars over de vloer: Picasso, Matisse, Chagall, Miró... Ze schonken hem af en toe een kunstwerk, en die hangen daar. Het is een familierestaurant gebleven en trekt nog steeds vedetten: Leonardo DiCaprio komt er weleens dineren. Het eten was lekker, maar veel te duur, en de obers waren onvriendelijk. Toch was het een fantastische ervaring: alsof je in een museum eet.»

HUMO Wat is je extravagantste aankoop?

VAN GILS «Een paar jaar geleden hebben we de tuin heraangelegd, en toen hebben we ook een zwembad aangelegd. Ik voel wat gêne als ik dat zeg, maar ik zie het als een beloning voor m'n harde werk. En ik heb er nog geen seconde spijt van gehad, zeker niet als er een hittegolf is.

»Als mijn kinderen vragen: 'Papa, zijn wij rijk?', dan antwoord ik: 'We zijn schatrijk! We hebben een dak boven ons hoofd en zijn allemaal gezond: wat kun je je meer wensen?'»

GULZIGHEID

VAN GILS «Af en toe zul je me op een feestje op de tafel zien dansen of foute liedjes horen meezingen. Maar ik verlies nooit de controle: ik zal nooit van de tafel vallen en de dag erna kan ik nog functioneren. Als je stomdronken bent, heeft niemand daar wat aan. Dus trek ik op tijd aan de handrem.

»Ik drink enkel in het weekend. Uit discipline: als je elke dag tijdens het koken al een glas wijn drinkt, is die fles op den duur leeg vóór je aan tafel aanschuift. Voor de kinderen lijkt het me ook geen goed voorbeeld als ze elke avond alcohol op tafel zouden zien staan.»

HUMO Heb je ooit met drugs geëxperimenteerd?

VAN GILS «Ik heb weleens samen met vrienden een joint opgestoken, maar ik ben daarmee gestopt nadat ik er eens geweldig ziek van was geweest. Ik kan perfect zonder geestverruimende middelen.»

HUMO Schrik je ervan hoe alomtegenwoordig drugs zijn in de media?

VAN GILS «Ik hoor wel dat er soft- en harddrugs circuleren, maar ik zie die zelf heel weinig passeren. Soms verdwijnt iemand even en haalt hij daarna opvallend vaak zijn neus op of raakt hij die aan, maar drugs worden niet onder mijn ogen doorgegeven of aangeboden. Niemand wil zijn of haar drugsgebruik openlijk toegeven. Een collega heeft eens heel bekend Vlaanderen opgebeld met de vraag of ze daar iets op tv over wilden zeggen, maar de meesten wilden niet eens aan de telefoon toegeven dat ze drugs gebruiken. Met 'Van Gils & gasten' hebben we ooit een item over roken gebracht, en zelfs daarvoor was het moeilijk om bekende gasten te vinden.»

HUMO Je hebt tien jaar voor Studio Brussel gewerkt, je bent tien jaar sportjournalist geweest en hebt tien jaar talkshows gepresenteerd. Hoe ambitieus ben je nog?

VAN GILS «Ik heb al veel mogen afvinken: wat dat betreft, ben ik met mijn gat in de boter gevallen. Ik zou graag nog de kans krijgen om, zowel op de radio als op tv, een thema grondiger uit te diepen in plaats van alles in een interview van twaalf minuten te moeten proppen. Wist je dat ik na het middelbaar het liefst naar het RITCS wilde? Maar het PMS (het vroegere Centrum voor Leerlingenbegeleiding, red.) raadde me dat af. Ik heb toen Germaanse filologie gestudeerd.

»Ik heb nog op het punt gestaan om filmcriticus Roel Van Bambost te vervangen na zijn pensioen, maar ik zat toen al op de sportredactie en mocht alle wedstrijden vanop de eerste rij bijwonen: de Tour, de grand slams in het tennis, de Olympische Spelen... Een jongensdroom die uitkwam.»

HUMO Daarnet zei je dat je op alle uitnodigingen ingaat. Betekent dat dat je bang bent iets te missen?

VAN GILS «Ontzettend! Zelfs al zit ik na een lange werkdag gezellig met een boek in de zetel, ik kan niet neen zeggen als ik plots een sms krijg in de trant van: 'We zoeken nog iemand om vanavond een tennismatch met vier te spelen.' Wat als ik er niet op inga en zo een goeie match mis? Op een feestje blijf ik ook altijd plakken, omdat ik ervan uitga dat er zeker nog iets zal gebeuren. Achteraf blijkt meestal dat je beter veel eerder naar huis was gegaan (lacht). Ik ben jaloers op mensen die kunnen denken: laat ze maar doen, ik hoef er niet per se bij te zijn.»

JALOEZIE

VAN GILS «Vroeger was ik jaloers op wat anderen hadden of konden. Door de jaren heen heb ik me erin bekwaamd om te focussen op wat ik zelf kan en heb in plaats van na te jagen wat iemand anders heeft. Ik heb daar haast een ritueel van gemaakt. Toen ik ten tijde van 'Van Gils & gasten' op donderdagavond thuiskwam, toostten mijn vrouw en ik met een Duvel op alles waar we blij om mogen zijn: dat we het samen fijn hebben en dat iedereen in het gezin gezond is. Dat werkt goed voor mij: als ik nu jaloers word op een collega, probeer ik het om te draaien. Ik hoorde onlangs Ruth Joos de grote Jeroen Brouwers interviewen op de radio. Hij geeft zelden interviews, dus ik had graag in haar plaats willen zijn. Maar in plaats van daar ongelukkig van te worden, heb ik haar een berichtje gestuurd: 'Mooi interview met de Meester. Hij heeft de interviewster gekregen die hij verdiende.' Iedereen blij.»

HUMO Heb je ooit gemerkt dat anderen jaloers waren op jou?

VAN GILS «De tv-wereld is een competitieve wereld: je collega's zijn ook concurrenten, zeker als ze gelijkaardige programma's maken. Je gaat achter dezelfde gasten aan, en soms is het tandenknarsen. Er worden weleens lepe trucs gebruikt om iemand achter je rug weg te kapen, terwijl die beloofd had om in jouw show aan te schuiven.

»Er is sowieso veel jaloezie in de tv-wereld: er zijn altijd mensen die vinden dat ze het beter kunnen, en zodra iemand aan de kant wordt geschoven, staat er al een opvolger te trappelen. Misschien worden de poten zelfs onder je stoel weggezaagd zonder dat je het beseft.»

HUMO Wil je nog meedraaien in zo'n wereld?

VAN GILS «Het hangt ook af van hoe jij je tegenover je collega's gedraagt en hoe belangrijk je je werk vindt. Met sommigen zou ik niet meer op restaurant gaan, maar ik ben er redelijk ongeschonden uit gekomen en heb er ook vrienden aan overgehouden.»

HUMO Wie of wat bewonder je?

VAN GILS «Handige mensen, want zelf heb ik twee linkerhanden. Roger van Dobbit TV is een held: hoe hij allerlei klusjes en praktische problemen snel kan oplossen! Mijn schoonbroer heeft het tuinhuis voor mijn fietsen getekend: dat is pure meetkunde, alles past minutieus in elkaar. Ik kan een zaag hanteren en ergens een spijker in slaan, maar hij moet mij wel zeggen wat ik moet doen. Zo'n man zou ik ook wel willen zijn. Als er thuis een deur piept, duurt het een eeuwigheid voor dat opgelost raakt (lacht).»

HUMO Ben je jaloers in de liefde?

VAN GILS «Als ik zou merken dat er een geweldige kaper op de kust is, dan zou ik wel jaloers zijn. Maar mijn vrouw en ik vertrouwen elkaar.»

HUMO Al goed dat je een ingebouwde rem hebt wat alcohol betreft.

VAN GILS (lacht) «Dat excuus kan ik dus al niet gebruiken.»

ONKUISHEID

HUMO Psychiater Dirk De Wachter, die 60 is, zei onlangs in de Humo-reeks 'Mannen over hun lichaam': 'Op de Boekenbeurs was er tijdens een signeersessie een mooie jonge verschijning die ik al van ver zag aanschuiven, en wat zei ze toen ze aan mijn tafel stond? 'Het is voor mijn moeder.''

VAN GILS (lacht) «Ik kan nog een stapje verder gaan. Onlangs bracht ik mijn zoon Noah naar een feestje. Zijn vrienden reden mee en één van die jongens zei: 'Lieven, ik moest u de groeten doen van mijn...' Ik wist al dat ik niet de groeten van zijn zus zou krijgen, maar ik dacht: van zijn moeder. Waarop hij vervolgde met: '...grootmoeder.' Dirk mag zich dus gelukkig prijzen (lacht).

»Na een opname van 'Van Gils & gasten' gebeurde het weleens dat vrouwen kwamen vertellen dat ze het een fijne aflevering vonden of met mij op de foto wilden. Maar daar blijft het bij. Ik sta niet op een podium met een gitaar, hè.»

HUMO Willen vrouwen geen man met wie ze kunnen praten en die veel vragen stelt?

VAN GILS (lacht) «Wie een man wil die 's avonds laat een luisterend oor kan bieden, komt inderdaad bij mij uit. Maar wie een serieus programma presenteert, moet niet verwachten dat wulpse dames zich spontaan komen aanbieden. Was het maar zo!»

HUMO Misschien waren die dames die na een uitzending bleven rondhangen te braaf?

VAN GILS «Of misschien onderschatten ze mij. Of misschien zie ik het niet en laat ik veel mogelijkheden liggen.»

HUMO Is dat geen flauwekul, mannen die het niet doorhebben als er met hen geflirt wordt?

VAN GILS (lacht) «Natuurlijk hebben ze dat door. Maar als het iemand is in wie je niet geïnteresseerd bent, dan wil je het niet doorhebben (lacht). Voorts wordt er in de media evenveel of even weinig geflirt als elders. Alleen moet je er voorzichtiger mee zijn, want zoiets haalt al snel de boekskes. Maar als je echt met iemand zou willen smossen, vind je altijd wel een mogelijkheid.»

HUMO Je zei ooit: 'Achter de grieten aan zitten vond ik heel lang maar een gedoe.' Wanneer is het tij gekeerd?

VAN GILS «Ik heb nooit achter de grieten aan gezeten. Ik heb nooit gedacht: nu ga ik op jacht en ga ik scoren.»

HUMO Zij zaten achter jou?

VAN GILS «Zo heeft mijn vrouw me toch aan de haak geslagen. Ik kende haar al omdat we met dezelfde groep uitgingen in Leuven. Op een gegeven moment ging ik op reis naar Amerika met een vriendin. Mijn vrouw wist dat ik een oogje had op die vriendin en was bang dat we een koppel zouden worden. Dat is niet gebeurd, en ik heb mijn vrouw een dubbelzinnig kaartje gestuurd vanuit de VS. Toen ik terug was, heeft ze snel toegeslagen.»

HUMO Had je dat kaartje gestuurd in de hoop dat ze je bij je terugkeer zou kussen?

VAN GILS «Het was dubbelzinnig geformuleerd, zodat zowel zij als ik daar beide kanten mee uit konden.»

HUMO Hatelijk.

VAN GILS (lacht) «Beetje vals wel, ja. Vond mijn vrouw ook: ze kent de tekst van dat kaartje nog vanbuiten.»

HUMO Je hebt al eens gezegd dat je het jammer vindt dat vrouwen niet onder de indruk zijn van voetbaltalent: 'Waarom ziet een vrouw niet dat een bal met een fluwelen toets in de winkelhaak krullen ongelofelijk sexy is?' Vindt jouw vrouw dat sexy?

VAN GILS «Dat was schertsend bedoeld, hè. Dan had ik er inderdaad veel kunnen versieren. Maar ik vrees dat een fluwelen traptechniek de meeste vrouwen koud laat.»

HUMO Vind jij het sexy als een voetbalster een bal in de winkelhaak krult?

VAN GILS «Zeker. Soms kan sport echt kunst zijn, los van het geslacht van de atleet. Nina Derwael bezig zien aan de brug met ongelijke leggers: dat is toch magnifiek om naar te kijken? Een backhand langs de lijn van Roger Federer of het vallende blad van Kevin De Bruyne: pure schoonheid.

»Maar een vrouw hoeft geen sportkenner te zijn om mij te kunnen verleiden. Haar ogen, haar karakter, hoe goed ze eruitziet, of ze me aan het lachen kan brengen: dat speelt allemaal mee. Ik laat me niet verleiden, maar dat wil niet zeggen dat ik niet blij ben als ik aandacht krijg van een bevallige dame. Ik hoop dat ik dat nog lang mag blijven ervaren, want dat is flatterend.»

HUMO Met 'Van Gils & gasten' had je het eens over onenightstands.

VAN GILS «Daar ga ik niet over uitweiden. Ik ben nogal op mijn privacy gesteld en zit bijvoorbeeld ook niet op sociale media. Niet dat ik iets te verbergen heb: schrijf maar gerust dat ik een zeer kuis leven leid. Maar als je zulke dingen vertelt, betrek je er ook de andere partij bij.»

HUMO In de 'Zomerhuis met boeken'-aflevering over Veronesi's 'De kolibrie' gaat het even over bedrog, een thema dat in de roman voorkomt. Jij zei toen: 'Op zich is bedrog geen probleem, dat gebeurt wel vaker.'

VAN GILS «Iedereen moet dat voor zichzelf uitmaken. En het is voor niemand prettig als er bedrog in het spel is. Als mij dat zou overkomen, zou ik de omstandigheden bekijken: was het een onenightstand of iemand op wie ze al lang stiekem verliefd is en met wie ze een band heeft? Vanwaar komt het en waaraan ligt het? En dan moet je kijken of je erin slaagt om dat als koppel aan de kant te zetten: welke impact heeft het op je relatie? Je kunt het in principe wel willen vergeven, maar als het in je hoofd blijft rondspoken en het vertrouwen geschonden is, kan ik me voorstellen dat je besluit: 'Ik kan niet meer verder met jou.' Ik weet niet hoe ik zou reageren als ik bedrogen zou worden, maar ik weet wel dat ik m'n vrouw niet ga bedriegen. Een paar jaar geleden hebben we onze 25ste huwelijksverjaardag gevierd: dat ga ik niet meer verknallen.»

HUMO Wordt een huwelijk beter met de jaren?

VAN GILS «Op een gegeven moment kom je op een spoor waarvan je denkt: dit gaan we zo houden, dit is keigoed. Je vindt een fijne manier om met elkaar om te gaan en beseft dat het niet de moeite is om dat overboord te gooien. Je hebt samen zoveel meegemaakt, dat je beseft dat zo'n parcours niet evident is. Misschien ben je niet meer smoorverliefd als in het begin, maar wel nog verliefd genoeg. Ik ben alvast heel blij met de weg die mijn vrouw en ik al hebben afgelegd.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234