null Beeld

Linde Merckpoel & Elke Neuville gaan vreemd

Glim-, monkel- en schaterlach: Linde Merckpoel en Elke Neuville beheersen het volledige scala, van gekrulde mondhoek tot uitslaande bulder. Als ze samen in een rockgroep zouden zitten, zou het een lachband zijn.

Ik aarzel ook niet om hen een voorbeeld voor de jeugd te noemen, al was het maar omdat ze nooit de kortste weg naar huis kiezen: er is altijd nog wel ergens een feestje dat extra serpentines nodig heeft.

Neuville (33) – die alleen al om haar stamboom geprezen dient: haar tante Agnes was jarenlang de secretaresse van Guy Mortier en is getrouwd met gewezen Humo-journalist Daan Delannoyblitzte zich de afgelopen jaren door medialand. Ze was reporter en eindredacteur bij ‘Man bijt hond’ en verliet daarna Woestijnvis om met twee vrienden De chinezen op te richten, het productiehuis dat meewerkt aan ‘Iedereen beroemd’ en ‘Ten oorlog’ maakte. En Linde Merckpoel (29) is natuurlijk Linde Merckpoel: het stukje karamel van Studio Brussel – sinds enkele weken verzorgt ze er de soundtrack bij de avondspits.

Nu zitten ze dus in ‘Manneken Pis’, het nieuwe programma van De chinezen waarin ze aan argeloze buitenlandse passanten in Brussel vragen wat die in hun thuisland aan een even argeloze Belgische passant zouden willen laten zien. Waarna er telkens één reporter – naast Neuville en Merckpoel zijn er ook nog Dieter Coppens en Maaike – zus van – Neuville – naar ginder afreist, om na enkele dagen in de schaduw van de gastheer/-vrouw terug te komen met empathisch gefilmde brokjes ontroering – sentiment waar je op de zwarte markt fortuinen voor betaalt.

HUMO «Jullie volgen jullie gastheren en -vrouwen op een heel intense, haast intieme manier.

Merckpoel «We bleven er echt slapen, hè - af en toe zelfs in hetzelfde bed. Dat voelde heel natuurlijk aan, en dat betekent in mijn geval wel wat: ik haat het om bij mensen te blijven slapen - zelfs als het vrienden zijn. 's Nachts wakker worden in een huis dat niet van mij is, met geluiden die niet van mij zijn, en dan naar het toilet moeten... (kreunt

Neuville «Ik ken dat probleem niet. Waar ik mijn hoofd neerleg, daar maf ik. En waar ik maf, daar ben ik thuis.»

Merckpoel «Als jij op stap gaat, lijk je altijd klaar om ergens te blijven slapen. Terwijl ik aan de ongemakken denk: 'Ik heb mijn pil niet bij me. En mijn tandenborstel!' Ik wil altijd op alles voorbereid zijn. Een controlefreak, hè. Ik vond het ook heel moeilijk dat ik vooraf nooit wist waar ik heen zou gaan - want dat kregen we pas op de luchthaven te horen.

»Nog intiemer dan dat blijven slapen is het delen van een badkamer. Dichter raak je niet bij iemands persoonlijke levenssfeer, hè. Zeker als je gastheer je al na drie minuten vertelt dat hij elke ochtend in zijn douche pist - zoals bij mij het geval was in Nederland. De douche waar ik ook in moest, hè (lacht). En in Zuid-Afrika moest ik me wassen in een teil. Het mooie is: je maakt daar geen punt van.»

Neuville «Ik heb twee keer géén badkamer gehad. En als ik me dan in zo'n kuip moest wassen, dacht ik alleen maar: 'O, fijn, dit moet ik zeker filmen.'»

Merckpoel «Dus jij hebt een naaktscène?»

Neuville «Nope. Ik weet hoe je een beeld kadreert (grijnst).»


Bierpap

Jullie vertellen heel uiteenlopende verhalen. Zit er desondanks een rode draad in 'Manneken Pis'?

Merckpoel «Afgezien van het feit dat het allemaal mooie verhalen zijn die groot zijn in hun kleinheid: drank. Overal moest er getoost worden, vaak met zelfgestookt spul.»

Neuville «Uit kruiken, uit pollepels, uit confituurpotten! En haast altijd in één keer: er is niets universelers dan de ad fundum.»

Merckpoel «Maaike heeft in Georgië moeten drinken uit een gigantische dierenhoorn.»

Neuville «Ik ook: in China.»

Merckpoel «In Zuid-Afrika kreeg ik van dat vuil, zelfgemaakt bier waarin de mout nog op de bodem ligt. Bierpap, eigenlijk. En ik moest alles inslikken!»

Neuville «Je redt het niet met die anekdote, Linde. Een échte 'Manneken Pis'-reporter heeft uit een hoorn gedronken.»

HUMO Werden jullie soms drastisch uit jullie comfort zone gerukt?

Merckpoel «Bij mij gebeurde dat in Bangkok, waar ik bij een boeddhistische monnik te gast was. Er was de fysieke afstand: ik mocht die monnik niet aanraken. En ik moest zo'n onnozel nonnenpak aan: het voelde alsof ik in één klap mijn identiteit kwijt was. Mijn gastheer bleef ook maar in gemeenplaatsen praten. Hij was op z'n twaalfde monnik geworden, en dus vroeg ik me af of dat nooit moeilijk geweest was. Of hij soms niet eens gewoon wilde poepen, of een pint gaan drinken. Maar daar kwam geen antwoord op. (tot Neuville) Toen heb ik huilend naar jou gebeld, hè?»

Neuville «Da's het gevoel dat je als twaalfjarige had als je op taalkamp moest, en 's nachts in een grote zaal moest slapen waar je niemand kende: je bent ontheemd en verloren.

»Ik heb iets gelijkaardigs beleefd in Frankrijk. Daar kwam ik terecht in een grote groep mensen die oorlogje speelden: een spectaculair opgezet fantasiespel. Ik was helemaal niet mee. Ik kon alleen maar denken: 'Waarom lopen jullie hier in van die gekke pakken, en waarom nemen jullie die verzonnen oorlog zo serieus?' Agnes, de vrouw die ik volgde, weigerde ook om me als Elke aan te spreken: ze gebruikte consequent de naam van mijn personage. In het spel was ik haar kleine zus, en zo behandelde ze me ook. Dan dacht ik dat ze boos op me was, maar bleek ze gewoon boos te zijn op mijn personage. Ik had geen houvast meer, en dat was echt niet plezierig. Maar op een bepaald moment zag ik het licht, en heb ik me helemaal overgegeven aan het spel. Ik begon met mijn leger mee te vechten, ging er keihard voor, en vreesde voor mijn leven. Terwijl ik in het begin nog dacht: 'Hey fokkers, ik mag hier wél gewoon over dat veld lopen, want jullie pijlen zijn van plastic.' Zo werkte het altijd: zodra je je durfde onderdompelen in de leefwereld van de gastheer, kreeg je iets moois terug.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234