null Beeld

Lisa Smolders presenteert 'De beste singer-songwriter van Vlaanderen'

‘Spring maar achterop,’ zegt Lisa Smolders . En zo komt het dat ik voor het eerst in mijn leven een tandem bestijg – háár tandem. Een suffig herfststormpje probeert Brussel te annexeren, maar wat zijn we sterk: we laten onze haren waaien, en luid middelvingerend naar het verkeersreglement zoeven we door de stad. Euforische opwinding gilt door mijn hoofd: zolang we blijven trappen is alles mogelijk.

Jeroen Maris

Ons tandemavontuur volgt op een gesprek van twee uur waarin ze compromisloos Lisa Smolders was: heftig, vrolijk, kwaad, krachtig. Smolders (27) verraste in juni door op te stappen als presentatrice bij Studio Brussel. Na een sabbatzomer krijgt ze nu haar eigen programma op VIER: ‘De beste singer-songwriter van Vlaanderen’. En net nog zat ze in de finaleweek van ‘De Slimste Mens’, waarin ze hoge ogen gooide – en een spélertje bleek.

Lisa Smolders «Er was iets dat me extra motiveerde: ik ben behoorlijk feministisch opgevoed, en ik had wel zin om een paar oude venten naar huis te spelen. Ik heb me prima geamuseerd, eigenlijk, en ik ben trots op mijn parcours. Er is maar één ding dat ik jammer vind: dat er in de grote finale geen meisje zat.

»Ik speel en ik win graag, maar een haantje ben ik niet. Ik heb ook geen piemel – onlangs nog gecheckt (lacht).»

HUMO Vermoedelijk wel in het bezit van zo’n ding: Marc Descheemaecker, de afscheidnemende NMBS-baas die jou er in je achtste aflevering met nauwelijks verhuld machistisch genoegen uitspeelde.

Smolders «Een wolf in schaapsvacht – die gunde ik het echt niet. In het handvol minuten tussen het eigenlijke spel en de finale had hij me staan intimideren. ‘Tiens, Lisa, waar is je vriend eigenlijk? Is het niet raar dat hij er net op dit moment niet bij is?’ Ik negeerde hem, want ik zat helemaal in the zone – ik dacht aan mijn tactiek, en aan al mijn vrienden in het publiek. Maar toen een meisje van de redactie hem zei dat zijn strategie duidelijk geen succes had, lachte Descheemaecker eens, en antwoordde hij dat die onbewust wél zou werken tijdens het finalespel. En godverdomme já, ze heeft gewerkt.

»Ach, Descheemaecker is een grote baas. Die leeft van tactiek en strategie, en je zal van zo’n type nooit kunnen aflezen wat hij écht voelt. Empathie en eerlijkheid zijn ook niet de meest nuttige eigenschappen als je CEO wil spelen, hè.»

HUMO Wie van je medekandidaten zal je in positieve zin bijblijven?

Smolders «Zeker Ingrid Lieten. Heel gezellige vrouw, en ik heb sowieso een zwak voor alles en iedereen uit Limburg. Barbara Sarafian vond ik ook een neige. Ze is een soort van diva – vind ik heel mooi, want eigenlijk kennen we dat niet in Vlaanderen. En het deed me veel plezier dat Lesley-Ann Poppe zo sterk was: een historische stap in het overboord kieperen van vooroordelen over blondines! En ze heeft ooit keyboard gespeeld in een metalband: dan geniet je bij mij eeuwig krediet.»

HUMO Jij speelt basgitaar...

Smolders «Ja: misschien moet ik Lesley-Ann maar eens vragen om samen een groepje te beginnen?»

HUMO Vanaf donderdag presenteer je op VIER ‘De beste singer-songwriter van Vlaanderen’. Dat programma móét jou wel lekker zitten: muziek is...

Smolders «Mijn motor, ja. Mijn meest intense en heldere herinneringen zijn gelinkt aan muziek. En voor grote, bijna religieuze ontroering heb ik geen god nodig, en al evenmin een drugdealer. Wel: livemuziek. De concertzaal is mijn kerk.»

HUMO Ik associeer je wel meer met baldadige gitaren dan met timide fluisterliedjes.

Smolders «Dat klopt – ik ben een kind van Kurt Cobain, hè. Maar ik heb ook altijd naar singer-songwriters geluisterd. Stiekem ben ik een sucker voor intieme, doorleefde verhalen, gebracht op een akoestische gitaar of een piano. Je eigen zieltje uitwringen en het resultaat helemaal alleen op een podium presenteren: daar moet je verdomd veel lef voor hebben.»

HUMO In juni vertrok je onverwacht bij Studio Brussel – zonder plan B, want van ‘De beste singer-songwriter’ was toen nog geen sprake.

Smolders «Ik ben nogal gevoelig – voor sfeertjes, voor mensen, voor hoe ik zelf ergens functioneer. En bij StuBru heerste naar mijn gevoel geen open cultuur. De sfeer was er vaak killig en oppervlakkig, en ik kwam er iets te veel onaangenaam dominante mannen tegen. Ik werd daar emotioneel claustrofobisch van. En zoals het psychologisch zakboekje voorspelt, krijg je dan de typische fight or flight-reactie. Ik heb even gevochten, maar uiteindelijk is het toch het tweede geworden.

»Als mijn gevoel me ingeeft dat ik ergens weg moet, dan gá ik ook gewoon weg. Ik word doorgaans ongemakkelijk van verandering, maar op zo’n moment ben ik niet bang. Dan val ik terug op een basisvertrouwen dat in me zit: de wetenschap dat ik mezelf altijd wel zal redden. Want natuurlijk was weggaan bij StuBru onlogisch en niet rationeel uit te leggen, en natuurlijk heb ik afgelopen zomer gedacht dat ik iets onwezenlijk dom gedaan had, en heb ik nachtmerries gehad. Maar ik heb me laten leiden door mijn gevoel, en daar ben ik nu heel blij mee.

»Het helpt ook dat ik geen carrièreplan heb. Ik ben wel ambitieus, want anders zou ik gewoon in de bibliotheek werken, of in een kattenpension. Maar er is geen concreet doel, en dus ook geen stappenplan dat me naar dat doel moet brengen. Ik vertrouw erop dat mijn gevoel me in de buurt brengt van de antwoorden op de grote vragen: wie ik ben, wat ik kan, waar ik voldoening uit haal.»

HUMO Nog even door op die muziek: kan jij je eigenlijk wel vinden in de hedendaagse popcultuur? Je lijkt me meer Nirvana dan Netsky.

Smolders «Ik ben een ouwe rocker, ja, en ik heb een hang naar nostalgie: ik luister nog altijd naar bands uit de jaren negentig. En naar jonge groepjes die klínken als bands uit de jaren negentig. Maar ondertussen heb ik ook mijn poppy kantje laten openbloeien – ik voel de magie van grote hits, en ik zie in dat Netsky goed gemaakte popmuziek is.

»Ik vind die nieuwe muziekbeleving ook wel een bevrijding. Op de Pukkelpopcamping inpilsen op botsautomuziek, in de vooravond naar Miles Kane, School Is Cool en een punkgroepje gaan kijken, en ’s nachts clubben op electro in de Boiler Room: dat mág nu. Terwijl ik indertijd voor mijn hiphopvrienden verborgen hield dat ik de cd van Phoenix stiekem heel goed vond.

»De tieners van nu hebben de feestcultuur in ere hersteld. Dat volkse, ongegeneerd vrolijke vieren mag weer – met dank ook aan de Rode Duivels, trouwens. Vorige week nog was ik dj op een feest van de jeugdbeweging. Daar zag ik dat er weer fysiek contact is: die jonge gasten en grieten pakken elkaar weer vást. Ik vind dat ongelooflijk tof, want in mijn jeugd was dat not done. Wij stonden op oudejaarsavond in het jeugdhuis allemaal heel individualistisch onze drum-’n-basstrip te beleven, en het was hoogst uncool om iemand enthousiast een gelukkig nieuwjaar te wensen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234