Lise Van Hecke over het EK Volleybal:'Hoe moet ik dat in godsnaam doen, de bitch uithangen?'

Of de Yellow Tigers volgende zomer naar Rio mogen, wordt voor een deel beslist op het EK-vrouwenvolley dat nu bezig is. De ploeg, die twee jaar geleden brons haalde, moet bij de Europese top negen eindigen om mee te kunnen doen aan het kwalificatietoernooi voor de Olympische Spelen.

Ze is pas 23, maar toch al zeven jaar prof. Lise Van Hecke kwam op haar 16de bij Kieldrecht onder de vleugels van bondscoach Gert Vande Broek terecht. Twee jaar later trok ze al naar Italië, naar het bescheiden Urbino, om na nog eens twee jaar naar kampioenenploeg Piacenza te verhuizen. En nu er wéér twee jaar voorbij zijn, wacht haar dus Brazilië. Iedereen die iets van volleybal kent, zegt dat die grote vrouw met de grote ogen en de sterke schouder een wereldtopper in wording is.

Op een vrije dag heeft Lise Van Hecke met Humo afgesproken in Kruibeke, in een smalle straat die slingert tussen de stilte en het groen: muren van mais, weiden met koeien, eiken en populieren, kikkers in de graskant en ook – kan het nog Vlaamser? – hoopjes lege mosselschelpen. Hier logeert Van Hecke bij haar moeder.

Straks kijkt ze uit op de betonjungle van São Paulo, een stad van 22 miljoen mensen. Ze gaat er spelen bij Osasco, de ploeg van de gelijknamige deelgemeente met anderhalf keer meer inwoners dan Antwerpen, waar misdaad beter gedijt dan groen en waar de parken woonerven voor daklozen zijn geworden. Het zoete Waasland is het niet, en ook niet la dolce vita van Piacenza. Vijf dagen is ze al in São Paulo geweest: de schok was groot – al die armoede! – maar ze kijkt er enorm naar uit.

Lise Van Hecke «Ik wil op alle vlakken het maximum uit mijn carrière halen. Sportief, maar ook als mens. Ik wil van zo veel mogelijk culturen proeven. Ik heb nu vier jaar Italië achter de rug en dat vond ik geweldig. Een andere taal aanleren, een andere manier van leven ook, ik hou daarvan. In Italië heb ik gezien dat je echt wel op een andere manier kunt leven dan we hier gewend zijn. Daar nemen ze nog de tijd. Voor een ontbijt met vrienden in een bar, voor een lange middagpauze, voor een aperitivo… Hier is het vaak jagen van ’s ochtends vroeg, om dan tussen 10 en 11 uitgeput in bed te vallen.»

'Tot mijn 17de dácht ik er niet aan om van volleybal mijn beroep te maken. Plastisch chirurg, dat wilde ik worden'

HUMO Je wilt het maximum uit je carrière halen, zeg je. Ook op financieel vlak?

Van Hecke «Ooit wel, daar ga ik niet flauw over doen. Er komt een moment dat de keuze voor mijn volgende ploeg wél door geld zal worden bepaald, en dan zal ik vermoedelijk naar Turkije, China of Korea trekken, de landen waar ze héél goed betalen, maar nu denk ik alleen maar aan mijn sportieve ontwikkeling.

»Brazilië is nummer 1 in het vrouwenvolley. In mijn club spelen vier internationals, van wie drie basisspelers, en de coach heeft jarenlang de nationale jeugd getraind: dat is dus een heel goeie. In Brazilië spelen ze ook een ander soort volleybal. Sneller vooral, en dat ligt me wel. In Europa worden de passes ook strakker en harder, maar voor het echt snelle volleybal moet je toch in Brazilië zijn: daar hebben ze die manier van spelen uitgevonden en geperfectioneerd. Dat prikkelt mij enorm.»

HUMO Een voetballer die de kans krijgt om bij Barcelona tiki-taka te leren: zoiets?

Van Hecke «Ja. Want ook Osasco is een echte topclub. Vorig jaar zijn ze nog tweede geworden op het wereldkampioenschap voor clubs. In eigen land hebben ze nu twee keer de titel gemist, maar daar willen ze dit seizoen verandering in brengen.»

HUMO En daarom hebben ze jou binnengehaald. Om te scoren, niet om in te vallen.

Van Hecke «Ook dat was belangrijk voor me: ze wilden me echt. Er wordt gezegd dat ze bij de hoofdsponsor zelfs om extra budget zijn gaan bedelen om mij te kunnen binnenhalen. Ook vorig seizoen hebben ze al geprobeerd, maar toen zat ik nog onder contract bij Piacenza. En ze kennen me ook goed: de coach volgt me al sinds het WK voor -18-jarigen in 2010.»

HUMO Was je toen al zo ambitieus?

Van Hecke «Net. Ik ben erin beginnen te geloven toen ik bij Kieldrecht rond mijn 17de een vaste waarde werd. Tot dan was volleybal gewoon mijn hobby, geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om er mijn beroep van te maken. Plastisch chirurg, dát wilde ik worden.»

'Hoe moet ik dat in godsnaam doen, de bitch uithangen? En wat voor een bitch wil ik zijn? Da's allemaal makkelijk gezegd, maar als je zo niet bent, dan worstel je daar echt mee'

HUMO Waarom?

Van Hecke «Die tv-programma’s met Jeff Hoeyberghs zaten daar voor iets tussen, vrees ik (lacht). Met hém had mijn interesse voor het beroep niks te maken – ik weet nog dat ik dacht: ‘Is dát een plastisch chirurg? En die ziet er zó uit?’ En ook rimpels wegwerken of borsten vergroten zei me helemaal niks, maar mensen met een misvorming of een zwaar complex een mooier leven geven, dat sprak me erg aan. Als kind had ik echt enorme flaporen. Ik kan me niet herinneren dat ik daar ooit mee gepest ben, maar ik ben mijn ouders toch nog altijd dankbaar dat ze mij op mijn 9de hebben laten opereren. Daar zal het ook wel mee te maken hebben gehad. En als ik heel eerlijk ben: dat snijden leek me ook wel leuk (lacht). Ik weet echt niet waarom, maar ik denk dat ik dat graag zou doen.»

HUMO Maar het werd dus volleybal. Wat vind je daar zo leuk aan?

Van Hecke «Smashen. Hard slaan. Hoe harder, hoe liever.»

HUMO In mensen snijden, hard slaan… En iedereen maar zeggen dat jij té lief bent.

Van Hecke (lacht) «Al sinds mijn 16de zegt Gert mij: ‘Jij moet meer bitch worden.’ Pas sinds vorig seizoen begin ik te begrijpen wat hij bedoelt, al weet ik nog altijd van geen kanten hóé ik dat moet doen.»

HUMO Daar denk je dus over na?

Van Hecke «Maar ja, urenlang heb ik er al over gepiekerd: hoe moet ik dat in godsnaam doen, de bitch uithangen? En wat voor een bitch wil ik zijn? Da’s allemaal makkelijk gezegd, maar als je zo niet bent, dan worstel je daar echt mee.»


Zelfkritiek

De dag na ons gesprek maakt Lise Van Hecke in de Lotto Arena met een harde smash één van haar vele punten in een oefenwedstrijd tegen Bulgarije. Volgens de Bulgaarse speelster die haar niet heeft kunnen blokken, heeft Van Hecke met haar arm het net geraakt. De Bulgaarse is boos, ze roept iets naar de ref en naar Van Hecke. Die zet één voet voor de andere, plant haar handen in haar heupen, kijkt de Bulgaarse met haar grote ogen strak in het gezicht en krult haar gestifte lippen in een glimlach die snijdt als een scalpel. De Bulgaarse pruttelt nog wat tegen, maar draait zich al snel weer om: ze heeft verloren.

'Over Gert Vande Broek: 'Hij heeft een groot deel van de ploeg zelf opgeleid én hij heeft ervoor gezorgd dat vrouwenvolley in België echt topsport werd.' Onder: de Yellow Tigers vieren brons op het EK 2013.'


Van Hecke «Aan het net heb ik al geleerd om voor mezelf op te komen, maar zelf beginnen met een tegenstandster uit te dagen of haar iets te verwijten, zal ik nooit doen. Dat wil ik ook niet. En wat ik al helemaal niet wil, is ploegmaats van me zwartmaken bij de coach of bij het bestuur. Dat heb ik vorig seizoen voor het eerst meegemaakt bij Piacenza en daar ben ik echt van geschrokken. Het team was helemaal vernieuwd, sportief klikte het niet echt, de resultaten bleven uit en voor je het wist viel die ploeg uiteen en waren een pak speelsters alleen nog maar bezig zichzelf te verdedigen. Slijmen bij de trainer, klagen bij het bestuur, roddelen tegen ploegmaats, voortdurend anderen de schuld geven. Ik had dat nog nooit meegemaakt en ik zette zó’n ogen op.»

HUMO Sommige speelsters wezen ook naar jou. Jij, de aanvaller, scoorde te weinig.

Van Hecke «Toen heb ik beslist dat ik meer voor mezelf moest opkomen, dat ik meer bitch moest worden. Niet op een gemene manier, niet achter de rug, maar gewoon zeggen waar het op staat. Ik moest ook stoppen met mezelf voortdurend de schuld te geven, want ook dat deed ik. Ik keek alleen naar wat ik zelf beter kon doen, terwijl ik heel goed wist dat de hele ploeg niet draaide en dat ik afhankelijk ben van de ballen die ik krijg.

»Maar dat heb ik altijd al gehad: als een coach zich voor de groep boos maakt of zijn teleurstelling uit, dan denk ik altijd dat het over mij gaat. Zelfkritiek is noodzakelijk, maar je mag niet overdrijven. En dat heb ik wel gedaan, wat het allemaal heel zwaar maakte. Eigenlijk was het belachelijk: hoe kon ik – als 22-jarige – nu in mijn eentje verantwoordelijk zijn voor het falen van een hele ploeg, een ploeg met een pak ervaren dertigers dan nog?»

HUMO Je hebt toen besloten dat je meer voor jezelf zou opkomen, maar heb je dat ook gedaan?

Van Hecke «Op een keer kwam de coach naast me staan en vroeg hij: ‘Laat mij je stem eens horen.’ Echt op de manier waarop je een kleuter toespreekt. ‘Sorry,’ heb ik toen gezegd, ‘maar ik ben geen klein kind.’»

HUMO Wat hij wellicht wilde zeggen, krijg je ook van veel anderen te horen: als het niet goed gaat, word jij stil op het terrein. Je kruipt in jezelf, terwijl een speelster van jouw belang de ploeg zou moeten meesleuren.

Van Hecke «Ik weet het, ik weet het. Maar dat heeft opnieuw met hetzelfde te maken: als het niet goed gaat, zoek ik de schuld bij mezelf, en meestal vind ik die ook (lachje). Op zo’n moment vind ik niet dat ik goed geplaatst ben om me als een leider te gedragen en word ik stil.

»Aan het begin van vorig seizoen, bij Piacenza, trok ik me letterlijk terug. Ik kwam veel minder buiten dan normaal, keerde helemaal in mezelf, zat voortdurend te piekeren. Het enige waar ik nog aan dacht, was mijn sport, en het gevolg was dat ik steeds minder graag ging trainen, en dat ik me alsmaar minder gelukkig voelde. Ook daar heb ik toen snel een eind aan gemaakt. Je geluk in de sport mag je geluk erbuiten niet aantasten. Ik moest leren me goed in mijn vel te voelen, ook als het in het volleybal niet goed ging. En dat is me toch gelukt. Ik ging weer uit, dronk al eens een glas, ik amuseerde me weer. En dan heb je vanzelf meer energie om er in je sport weer tegenaan te gaan.»

HUMO Heb je nu al één bruikbaar antwoord gevonden op de vraag: ‘Hoe word ik een bitch?’

Van Hecke «Toch wel. Ik moet meer beseffen wat ik al bereikt heb, wat ik waard ben. Meer zelfvertrouwen hebben en dat ook uitstralen. Maar ook die switch is niet makkelijk voor me, want dan moet ik van mezelf gaan denken dat ik het toch al een beetje gemaakt heb. En dat doe ik niet graag. Niet omdat ik vals bescheiden ben – ik ben echt wel trots op een aantal dingen die ik in het volleybal heb bereikt – maar omdat ik daar niet bij wil stilstaan. In topsport moet je je elke keer opnieuw willen bewijzen, anders gaat het fout.»

HUMO Zo denken veel topsporters, en bijna allemaal zeggen ze na hun carrière…

Van Hecke (onderbreekt) «‘Ik heb te weinig genoten.’ (Lachje) Maar dát doe ik wel. Ik kijk geregeld eens terug naar beelden van vroeger, en op dat moment kan ik daar enorm van genieten. Dan denk ik: ‘Het is toch mooi geweest.’ Maar ook: ‘Het is gewéést, en wat nu telt, is morgen.’ Blijven genieten van dat brons op het vorige EK helpt ons niks. We moeten aan dit EK denken, en dat wordt geen makkelijke klus. We hebben een moeilijker loting en sommige ploegen zijn echt wel sterker geworden.»

HUMO Jullie niet?

Van Hecke «We missen twee belangrijke speelsters. En er is niemand bij gekomen. We hebben een aantal uitstekende jonge meisjes, die we op dit EK goed zullen kunnen gebruiken, maar voor een dragende rol op internationaal niveau is het voor hen nog te vroeg. Wat dat betreft, zitten we in een overgangsfase.

»Ik hoop dat het publiek daar begrip voor opbrengt, en dat ze ons – mocht het wat minder gaan – niet meteen afschrijven. Dat zou zonde zijn, want dat publiek betekent veel voor ons. Zeker voor mij. Ik kick op hun enthousiasme.»

HUMO Ben jij een publieksspeelster?

Van Hecke «Ik wil echt niet dat iedereen naar mij kijkt en voor mij applaudisseert, maar ik ben wel gek op die sfeer. Zelfs als ik niet speel. Zet mij in een tribune die een wave doet en ik krijg kippenvel.»


The Singing Tiger

HUMO Lieven Maesschalck, de kinesist die al een lange relatie heeft met je schouder en je knieën, noemt jou ‘de diva’.

Van Hecke «Ik weet het, maar ik heb geen flauw idee waarom. Hij is ermee begonnen op Facebook en is dat blijven zeggen. Misschien omdat ik zo vaak zing?»

'Mochten ze nu voorstellen om met de hele ploeg een sexy kalender te maken: dát zou ik nog wel willen doen'

HUMO Je ploegmaats noemen je inderdaad The Singing Tiger.

Van Hecke «Niet omdat ik zo góéd kan zingen, maar omdat ik het altijd en overal doe. In de bus, in de gang, in de kleedkamer, maakt niet uit. Van Disney-liedjes over hits van vandaag tot klassiekers. Ik heb het altijd al gedaan. In het begin schrokken mijn ploegmaats er nog van, maar nu zijn ze het al gewoon.»

HUMO Maesschalck vindt dat je star quality hebt, dat je het perfecte uithangbord voor je sport kunt zijn. Zou je dat willen?

Van Hecke «Ik ben zeker niet mediageil, maar ik vind het ook helemaal niet erg om een interview te geven of een fotoshoot te doen. Alles wat het volleybal vooruit kan helpen, doe ik met plezier. Ik heb wel al eens geweigerd om spiernaakt te poseren. Daar had ik helemaal geen zin in en ik zag ook niet in op welke manier het promotie voor het volleybal kon zijn. Mochten ze nu voorstellen om met de hele ploeg een sexy kalender te maken: dát zou ik nog wel willen doen. Maar ik helemaal alleen in mijn blootje, neen, bedankt.»

HUMO Media-aandacht voor vrouwenvolley stond bijna altijd gelijk met aandacht voor vrouwenkonten. Jullie zijn er met de Yellow Tigers juist in geslaagd om een massa voor jullie te winnen zonder één keer een beroep te doen op dat sexappeal.

Van Hecke «Da’s waar. De mensen vinden ons blijkbaar gewoon tof en ze genieten van onze prestaties. Eigenlijk verbaast me dat nog altijd: veel van onze fans zijn echt geen volleybalkenners, en toch zien ze ons graag bezig.»

HUMO Er zijn ook een pak niet-kenners die de sport saai vinden. Ze zien alleen maar ingestudeerde patronen die voortdurend herhaald worden: receptie, pass, smash.

Van Hecke «Dat het zo lijkt, begrijp ik perfect, maar als je op dat veld staat, is elke slag anders en is het voortdurend improviseren en bijsturen. Dat is wat ik er zo leuk aan vind, dat het nooit echt hetzelfde is. Er gaat niks boven een keiharde smash door een blok van twee man. Maar een ziekenhuisbal krijgen en daar toch een punt uit scoren, is een mooie tweede.»


Eerst sport, dan relatie

HUMO Kun je in procenten uitdrukken hoe groot het aandeel van Gert Vande Broek in het succes van de Yellow Tigers is?

Van Hecke «Neen, maar het is heel groot, dat is zeker. Hij is niet alleen een goeie coach, hij heeft ook een groot deel van deze ploeg zelf opgeleid én hij heeft ervoor gezorgd dat vrouwenvolley in België echt topsport werd. Hij was bij Kieldrecht de eerste die elke dag ging trainen, hij heeft écht profs van ons gemaakt.

»Ook ik heb enorm veel aan hem te danken. Het was vaak hard, maar zonder hem zou ik niet staan waar ik nu sta.»

HUMO Zo vreselijk hard komt hij op tv niet over.

Van Hecke «Op tv niet, neen (lachje). Hij is echt wel een harde coach. Maar ook een heel correcte. Alleen duurt het een tijdje eer je dat inziet. Als je als speelster van 16 met de grond gelijkgemaakt wordt, denk je altijd dat het over jou gaat, en niet over je manier van spelen. Soms was ik daar zo ondersteboven van dat ik bang was om ’s anderendaags opnieuw te gaan trainen. Maar geleidelijk aan zie je in dat hij het alleen maar goed bedoelt en dat het ook resultaten oplevert. Je wordt gewoon beter, en dan wordt het vanzelf plezanter. Al was het na drie jaar Kieldrecht toch efkes genoeg geweest (lacht).»

HUMO Een vriend heb je niet op dit moment. Komt dat door het volley?

Van Hecke «Ik heb een relatie gehad die tweeënhalf jaar geduurd heeft, maar toen zat ik al in het buitenland en dat bleek toch niet zo evident. Ik zeg niet dat ik me helemaal afsluit voor een nieuwe liefde, maar wat ik wel weet, is dat ik mijn volleybalcarrière op deze leeftijd nooit zou laten tegenhouden door een relatie. Dat klinkt cru, hè?»

HUMO Het is het resultaat dat telt!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234