'Little Big Shots' op VTM

De kranten stonden de afgelopen week zo vol met de opzienbarende verdwijning van een aanzienlijk deel van Nathalie Meskens dat een mens nog zou vergeten dat er aan 'Little Big Shots', het programma waar het al die tijd eigenlijk over hoorde te gaan, ook niet veel vlees zit.

'Little Big Shots' is een talentenjacht en is, zoals dat wel vaker met talentjachten gaat, ons komen aanwaaien vanuit Amerika. Daar is het al langer de gewoonte om kinderen in te zetten als kanonnenvlees voor je camera's: je weet maar nooit of ze er een carrière aan overhouden, en anders zal een trauma ook wel volstaan. Niet dat 'Little Big Shots' kwaadaardig is. Integendeel, het concept laat zich handig samenvatten als een huwelijk tussen het aloude 'Kids Say the Darndest Things' en een kindereditie van 'Belgium's Got Talent'. Alhoewel. ''Little Big Shots' is géén wedstrijd', prentte Nathalie Meskens ons de eerste minuten al in. Genoteerd.

Wat 'Little Big Shots' dan wél is, is een stortvloed aan schattigheid. Een overdosis vertroeteling die dreigt je hart stil te leggen als je erin slaagt de hele aflevering uit te zitten. Stroperigheid die zo dik de huiskamer inloopt dat zelfs de luidsprekers in onze tv verstopt raakten. Elke beurt verloopt volgens hetzelfde stramien: kind in kwestie mag zijn of haar kunstje komen tonen, maar daarvoor moet het wel eerst plaatsnemen op de sofa naast Meskens, die vervolgens hemel en aarde verzet om zo'n kekke kindermond een guitige uitspraak te ontlokken. Lukt dat, dan zet Meskens het op een luid kirren - in de ergste gevallen slaat ze zelfs aan het schreeuwen. Het publiek ligt derhalve om de dertig seconden in een deuk van jewelste, en zet het zo vaak op een applaudiseren dat het op het eind van de draaidag ongetwijfeld met blaren in de handpalmen weer naar huis keert. Gek genoeg waren de uitspraken van de kinderen in die eerste aflevering niet eens zo bijster pienter, noch waren ze buitengewoon gevat. Maar als kijker moest je duidelijk het gevoel krijgen dat dat wel zo was, en om je daarvan te overtuigen werd er niet op een applaus of een 'O da's keischattig!' gekeken. Eén kind werd gevraagd wat hij at 's ochtends. 'Ontbijtgranen', klonk het antwoord. Niettemin: hilariteit. Je begint op den duur te vermoeden dat ze bij VTM dan toch nog een goeie thuis gevonden hebben voor de weinige flessen lachgas die de opnames van 'Jonas & Van Geel' overleven.

Sneu zeg: de enige keer dat een kind ons echt deed opkijken, was het uit bezorgdheid. Of wat moet je eigenlijk voelen als een twaalfjarige al prematuur kampt met een obsessie voor rondborstige vrouwen, en waarvan je vreest dat die later weleens voor problemen zou kunnen zorgen? Normaal gezien is de ongedwongenheid die kinderen tekent goud waard op televisie. Waarom 'Little Big Shots' dan toch zo graag de boel forceert, is ons een raadsel. Het is niet omdat het in Amerika zo gedaan wordt, dat we het hier ook maar moeten invoeren - zie ook Donald Trump, de doodstraf, en het onverklaarbare gebruik om kip te serveren bij wafels.

We hebben niets tegen kinderen. We hebben in wezen niet eens iets tegen talentenjachten. Maar waar we echt niet tegen kunnen, zijn geforceerde emoties, betutteling - niet van de kinderen maar van je kijkers - en lelijke titels. 'Little Big Shots' wist ze alle drie te combineren. Ach wat, weer een vrijdagavond versleten zonder na te denken.


Quote

'Ontbijtgranen'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234