null Beeld

Little Miss Sunshine

De verrassingshit van afgelopen zomer was deze vrolijke roadmovie over een disfunctionele familie zoals we er in Amerikaanse indie-films al véél hebben gezien.

Vader is een motivatietrainer met wiens carrière het maar niet wil vlotten, grootvader is een seksueel geobsedeerde en drugsverslaafde vuilbek die uit het rusthuis is getrapt, zoonlief is een misantropische puber die iets te veel Nietzsche heeft gelezen en weigert te spreken tot hij zich aan de luchtvaartacademie kan inschrijven, oom Frank is een homoseksuele Proust kenner die net een zelfmoordpoging heeft overleefd, en moeder Sheryl is de bezige en lichtelijk overgestresste bij die de chaos in haar huishouden min of meer binnen de perken poogt te houden.

undefined

Er is ten slotte ook nog Olive, het zevenjarige dochtertje des huizes dat door een gelukje geselecteerd is voor een schoonheidswedstrijd in het verre Californië en er haar hele familie in een aftands Volkwagenbusje mee naartoe sleept. In de handen van iets minder begaafde filmmakers had dit een ergerlijke freakshow kunnen worden, waarvan je de conflicten, absurde situaties en het onvermijdelijke happy end zó kan voorspellen, maar het regisserende duo Jonathan Dayton en Valerie Faris (een echtpaar dat in het verleden documentaires en videoclips draaide voor o.a. Smashing Pumpkins, R.E.M. en Red Hot Chili Peppers) gaat de makkelijke lach en de flauwe gein vaardig uit de weg en weet nét de juiste tragikomische toon te treffen. Daardoor is 'Little Miss Sunshine' behalve een zeer vermakelijke roadmovie ook een geslaagd familiedrama én een satire op de belegen familiewaarden waar men tegenwoordig helaas niet meer alleen in de U.S. of A. de mond van vol heeft.

De regisseurs wisten zich bovendien ook gezegend met een prachtcast die van de excentrieke familie géén karikaturen maakt, maar een verzameling geloofwaardige en hartverwarmende personages: Alan Arkin, die Eddie Murphy de slechtste dag van zijn leven bezorgde door hem een Oscar af te snoepen als de grootvader, Toni Colette als de eeuwig bezorgde moeder en Greg Kinnear als de geplaagde pater familias zijn uitstekend, maar de grote ster van de film is een voor zijn doen bijzonder ingetogen en zelfs als hij nog maar in de richting van de camera kijkt geweldig geestige Steve Carell als de suïcidale oom. De scène waarin hij een eindje moet hollen - je kan je echt niet voorstellen dat een homoseksuele Proustkenner anders loopt - is een giller. En mocht u de scènes op de schoonheidswedstrijd wat overdreven vinden: als figuranten werden alleen maar kinderen gebruikt die écht dit soort dubieuze shows afschuimen.


Extra's ***: Een zeer onderhoudende commentaartrack van het regisserende echtpaar, dat in totaal zes jaar met deze film in de weer was en er met veel enthousiasme en - naarmate het slot in zicht komt - een steeds groter krop in de keel - over praat. Deze film was duidelijk ook een werk van liefde . Hoeveel kopbrekens het slot hen bezorgde, blijkt uit de vier alternatieve eindes die je ook met commentaar kan beluisteren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234