null Beeld

Little Miss Sunshine

Moedeloos plenst de novemberregen neer op onze hoofden. Robert Altman en Philippe Noiret zijn dood, Volkswagen Vorst ligt er dichtgevroren bij, en - ook erg - die fuckin' kerstmarkten komen weer tevoorschijn. Ja, het leven is een teef, maar er priemt een zonnestraal door de wolken, en die zonnestraal heet 'Little Miss Sunshine'.

De film loodst ons binnen bij een gezinnetje waarover men dringend eens een docusoap zou moeten maken: de Hoovers. Vader Richard (Greg Kinnear) is een onverbeterlijke optimist die een onfeilbaar stappenplan naar succes meent te hebben uitgevonden, zoon Dwayne (Paul Dano) leest Nietzsche en heeft een gelofte van stilte afgelegd, opa Edwin (Alan Arkin) loopt rond met nazikogels in zijn achterste en is verslaafd aan heroïne en pornoblaadjes, en terwijl mama Sheryl (Toni Collette) tracht te voorkomen dat het gezin implodeert, denkt oom Frank (Steve Carell), een homoseksuele Proust-specialist, aan zelfmoord. Dochtertje Oliver (Abigail Breslin) is geselecteerd voor een kindermisswedstrijd in het verre Californië, maar de vliegtuigtickets zijn te duur, en dus stappen de Hoovers met z'n allen in - weemoedig detail - een kanariegeel Volkswagenbusje. Aanvankelijk denk je dat je naar een bende karikaturen zit te kijken - het zoveelste disfunctionele Amerikaanse gezin in de zoveelste 'National Lampoon's Vacation'-variant - maar naarmate de trip vordert begin je heel hard te duimen voor dit vreemde groepje outsiders die, net als wij allemaal, proberen overeind te blijven in een bikkelharde, door geld en roem verblinde samenleving. Er valt heel hard te lachen, met de levenswijsheden van opa bijvoorbeeld ('Neuk zoveel mogelijk meisjes. Ook als ze nog minderjarig zijn'), maar voor elke schaterlach heb je wel een scène die, zoals een in een vijver gemikte steen die steeds wijder wordende kringen in het water trekt, golfjes van melancholie teweegbrengt (een ontroerend stukje dialoog, een afscheid). De verantwoordelijken voor die prachtige, half-hilarische, half-weemoedige esprit zijn scenarist Michael Arndt, die hardhandig afrekent met Amerika's obsessie met succes en schoonheid; regisseurs Jonathan Dayton en Valerie Farris, die ondanks hun videoclipverleden (ze draaiden clips voor R.E.M. en Red Hot Chili Peppers) een verrassend sobere stijl hanteren, en bovenal de geweldige acteurs, met een speciale vermelding voor Alan Arkin. Ga dus heen: u zal een mooie film zien, en tegen dat u de bioscoopzaal verlaat, zal het zijn opgehouden met regenen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234