null Beeld

Locke

Een sterk staaltje autosuspense, met alweer een grootse Tom Hardy.

Erik Stockman

Eén auto, één telefoon, één acteur en één idee: meer bouwstenen heb je echt niet nodig om een sterk stukje cinema in elkaar te steken, zo bewijst regisseur en scenarist Steven Knight deze week. De vijfenvijftigjarige Knight is niet alleen de scenarist van het kleffe foodiefestijn ‘The Hundred-Foot Journey’ en de regisseur van het Jason Statham-vehikel ‘Hummingbird’, maar tevens het brein achter de televisiequiz ‘Who Wants to Be a Millionaire?’

Misschien niet meteen de meest hartverheffende referenties, maar met ‘Locke’, een drama dat zich op twee beeldkaders na volledig, én in real time, in het benepen interieur van één auto afspeelt, heeft Knight niets meer of niets minder dan een krachttoer afgeleverd. Het cruciaalste, maar tegelijk ook het onopvallendste shot zit helemaal in het begin, wanneer de auto voor een rood licht staat: meer willen we er niet over kwijt, alleen dat u héél goed op de verklikkerlampjes op het dashboard moet letten.

Op het moment dat het licht op groen springt, heeft de man achter het stuur, ingenieur Ivan Locke (Tom Hardy), een beslissing genomen die zijn leven finaal zal veranderen – en zo begint een memorabele tocht door de nacht. Terwijl hij over het asfalt scheurt, belt Locke een heleboel mensen op: er moet uitleg worden gegeven, er moeten verklaringen worden afgelegd, bekentenissen gedaan, instructies gegeven, troostende woorden uitgesproken.

En hoewel de hele film zich dus in de beperkte ruimte van één enkele BMW afspeelt, en hoewel we de mensen met wie hij telefoneert op geen enkel moment te zien krijgen, lijkt het alsof er zich gaandeweg voor je geestesoog een volledig universum ontvouwt. De echtgenote die hem thuis zit op te wachten, de zoon die naar een voetbalmatch zit te kijken, de mysterieuze vrouw, de woedende baas, zijn steeds wanhopiger wordende assistent: louter en alleen door de telefoongesprekken die hij met hen voert, leren we Locke beter en beter kennen, en komen we er zoetjesaan achter wat er precies met hem aan de hand is – ziehier een voorbeeld van een scenario dat écht schrander en subtiel in elkaar steekt.

Laat de dialogen en de geluidsband van ‘Locke’ ’s nachts op de radio horen en je krijgt een fantastisch luisterspel – de voortdurende resonantie van voorbijzoevende auto’s zorgt voor een magisch nachtritgevoel – maar hou uw ogen toch maar wijd open, want ook visueel maakt Knight er een geweldige ervaring van. Het geheimzinnige roodachtige schijnsel van het dashboard, de reflecties van de lichtjes van de autosnelweg die over de voorruit en over zijn gelaat glijden, de als in een droom voorbijflitsende witte strepen op het donkere asfalt: op het scherm voltrekt zich een prachtig spel van lichtgolven en weerkaatsingen.

En Tom Hardy laat na zijn glansprestatie in ‘The Drop’ opnieuw zien dat hij momenteel in een staat van genade verkeert: hoe hij met zijn bezwerende stem iedereen zo goed mogelijk gerust tracht te stellen, hoe hij als een mantra blijft herhalen dat het verkeer vlot verloopt, hoe hij zijn kalmte probeert te bewaren en nét niet in wanhoop losbarst – Hardy maakt er een schitterend solonummer van. De gesprekken met de dode vader hadden er wat ons betreft uit gemogen – dat soort overnadrukkelijke psychoanalyse is niet aan ons besteed – maar laat dát u niet tegenhouden om in te stappen. En geen zorgen om uw veiligheid: Locke belt uitsluitend handsfree.


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234