Lofrede van de redactie: de HA! van Humo 2014 gaat naar 'De ideale wereld' & '2013'

Sinds 1980 bekroont de Humo-redactie het verrukkelijkste televisieprogramma óf de briljantste tv-figuur van het afgesloten boekjaar met de Ha! van Humo, de trofee die zo fel gegeerd is dat hij alleen nog gehuld in een djellaba, voorzien van een woekerende hipsterbaard en met een joekel van een Ray-Ban op de neus het huis kan verlaten. Safety first, heet dat.

Het televisiejaar 2014 liep uit op een rijkgeschakeerde oogst, waardoor gedoodverfde favorieten als ‘Halfuur natuur’, ‘Zijn er nog kroketten?’ en Joy Anna Thielemans het zelfs niet tot op het lijstje van tien genomineerden schopten. Uit dat in onversneden kwaliteit dealende lijstje plukten we de winnaar, en laten we er maar meteen mee voor de dag komen: de redactie bekroont dit jaar twéé programma’s – de Ha! van Humo 2014 is een Ha!Ha! geworden. Daarmee storten we ons niet in de illegaliteit, leren de statuten, en het is evenmin een primeur: in 1997 deelden ‘Schalkse ruiters’ en ‘Terug naar Oosterdonk’ het beeldje van Ever Meulen, het prijzengeld en de hoeren – o, de dagen van hemelbestormende oplages en bijbehorende frivoliteiten!

Het ex aequo van dit jaar kwam er na een conclaaf waar pizzabezorgers uit het Vilvoordse nu al met heimwee aan terugdenken. Wijnboeren zagen hun omzet vermenigvuldigd, en minstens twee redacteurs verwelkomden een pacemaker. Het was het waard: na een bevlogen discussie stapte de redactie weer het zonlicht in, trots op haar keuze. Want dat ex aequo is géén Belgisch compromis, wel een uit het volle hart getapte bekroning van twee programma’s die, hoe verschillend ook van opzet, inhoud en toon, één gouden gen gemeen hebben: ze glimmen van genialiteit. We kozen voor humor en voor ontroering, voor rock-’n-roll en voor vakmanschap, voor rebellie en voor tederheid.

Eén van de twee winnende programma’s heeft een presentator die sneller praat dan orthodontisch verantwoord is, een bijzitter die zich in schlemieligheid bekwaamd heeft, en een wekelijkse studiogast die Wesley Sonck heet. Toch meet het, in de studio en ver daarbuiten, als geen ander de hartslag van de actualiteit, om die actualiteit vervolgens in een komische marinade te draaien waar journalist’s journalists, pilaarbijters en andere Profeten van de Ernst krijsend van weglopen, hopelijk voor eeuwig ons zicht uit. Onze eerste winnaar is een programma dat balsturig en fundamenteel funny is, en drijft op de snedige vibe van jongens die weten dat belhamel geen scheldwoord hoort te zijn. De Ha! van Humo 2014 gaat naar ‘De ideale wereld’ van Otto-Jan Ham en zijn apostelen. Dat zijn er te veel om ze hier omstandig te fêteren, maar laten we de pokerface van Luc Haekens een eervolle vermelding gunnen: die heeft zich decennialang, op formol bewaard, mogen perfectioneren, om nu bij de argeloze voorbijganger een stevige indruk van betrouwbaarheid na te laten, waarna die argeloze voorbijganger zich feestelijk de sloot in lult. En laten we tot slot van de gelegenheid gebruikmaken om een weelderig boeket bloemen op het graf van Jonas Geirnaert te leggen.

De tweede laureaat is een programma dat human interest van een verbluffend niveau opdiepte. De tranche de vie zegt soms meer dan de biografie: we kregen een discrete en hoogst integere inkijk in tien Vlaamse levens. Kleine televisie over grote thema’s, want tussen baarmoeder en grafzerk zitten geluk, weemoed, verlangen, ambitie, teleurstelling, opwinding en verdriet, wachtend op de meesterhand van elegante chroniqueurs.

Het programma toonde bovendien hups pionierend aan dat de smartphone ook gebruikt kan worden voor andere doeleinden dan Candy Crush en uit de eigen bilnaad twitteren: de geportretteerden filmden zélf hun jaar met zo’n toestelletje, waarna de makers er een tv-programma van monteerden. Het resultaat: selfies van een roerende schoonheid. We werden oeverloos blij van de charmante goeierd Orry, lieten ons ontroeren door de hoop en het geloof van Sümeyra, en werden midscheeps getroffen door de eindeloze zorgzaamheid en de op een gietijzeren sokkel geschroefde liefde van René voor zijn dementerende Marieke.

Poëtisch, ontroerend en subtiel met de hartspier fuckend – maar genoeg over de Vlaamse regering: de Ha! van Humo gaat ook naar ‘2013’.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234