'Logan Lucky': Channing Tatum en Adam Driver in de comeback van Steven Soderbergh

Nieuws om van op te kikkeren: Steven Soderbergh is terug! De regisseur die in 2013 zijn definitieve afscheid van de cinema aankondigde, maakt dezer dagen een triomfantelijke comeback met ‘Logan Lucky’, een kraakfilm waarvan het fungehalte minstens even hoog ligt als in zijn ‘Ocean’s’-films.

Adam Driver en Channing Tatum spelen twee hillbilly-broers die een overval beramen op een NASCAR-racebaan in West-Virginia. Terwijl we Soderbergh in de achtergrond door de hotelbar zien rondstruinen, gaan wij aan een tafel samenzitten met achtereenvolgens Tatum en Driver. En zoals het een plezier is om de twee acteurs in ‘Logan Lucky’ broederlijk aan het werk te zien, zo is het ook een waar genoegen om met hen een praatje te maken.

Ooit was Channing Tatum (37) een mannelijke stripper die in een zwartleren g-string hele meutes krijsende vrouwen het hoofd op hol bracht in stomend hete danstenten. Vandaag is hij een razend populaire acteur die samenwerkt met klasbakken als Soderbergh (‘Logan Lucky’, ‘Haywire’, ‘Magic Mike’, Side Effects’), Quentin Tarantino (‘The Hateful Eight’) en de gebroeders Coen (‘Hail, Caesar!’). Wij vroegen hem twintig minuten lang het hemd van het lijf.

'Als ik mezelf op het scherm bezig zie, moet ik braken'

HUMO Het scenario van ‘Logan Lucky’ werd geschreven door een zekere Rebecca Blunt. Maar volgens hardnekkige geruchten is Rebecca Blunt een schuilnaam van Steven Soderbergh.

Channing Tatum «Wel... Ik ken Rebecca al heel lang, en ik kan getuigen dat ze een razend knappe vrouw is. Klonk dat overtuigend genoeg? Nee? Damn, ik moet beter leren liegen (lacht).»

HUMO Het is al de vijfde keer dat je met Soderbergh samenwerkt. Neem je alles aan wat hij je voorstelt?

Tatum «Nee, ik kijk toch even naar het script. Voor ik toehap, moet ik minstens een beetje het gevoel hebben dat ik iets bijzonders in mijn personage kan steken – een eigen emotie of een persoonlijke levenservaring. Er moet een link met mijn eigen leven zijn.»

HUMO Was die link er met Jimmy Logan?

Tatum «Als ik indertijd niet uit Mississippi was weggetrokken, dan wás ik vandaag wellicht Jimmy. Net als hij woonde ik in the middle of nowhere, en net als hij speelde ik op school American football. En ik zat me vooral af te vragen wat ik de rest van mijn leven wilde doen. Het stadje waar ik mijn jeugd heb doorgebracht, is typisch zo’n oord waar een jongere alleen maar wil vertrekken: het is een armoedige, desolate plek in de bergen, waar nauwelijks perspectieven zijn. Sinds de steenkoolmijnen er zijn dichtgegaan, zijn de meeste mensen niet alleen hun werk kwijt, maar ook hun identiteit. Ik ben uiteindelijk naar Tampa gegaan, waar iets meer opportuniteiten zijn. Als ik daar geen carrière had kunnen opbouwen, zat ik nu wellicht in Mississippi of West-Virginia in een hol onder de grond te wroeten, net als Jimmy.»

HUMO In Tampa maakte je carrière als mannelijke stripper. Excuseer: als mannelijke entertainer.

Tatum «Ervaringen die ik heb meegenomen naar ‘Magic Mike’. Een boeiende tijd, maar ik hoop niet dat de mensen mij tot in de eeuwigheid als Magic Mike zullen zien. Ik vind het niet zo leuk dat men altijd maar weer, in welke film ik ook zit, verwacht dat ik mijn hemd uittrek (lacht).»

HUMO Gebeurt het soms dat vrouwen je op straat toeschreeuwen dat je je hemd moet uittrekken?

Tatum «Ja, en dan denk ik altijd: ‘Waarom ben ik ooit aan ‘Magic Mike’ begonnen? Stomkop!’ Maar dat is tegelijk de kracht én de vloek van het succes. Ik speel ook mee in ‘Kingsman: The Golden Circle’. Wel, mijn collega Taron Egerton, die Eggsy speelt, heeft nu ook met die vloek kennisgemaakt: omdat de eerste ‘Kingsman’ zo’n gigantische hit was, zal hij altijd Eggsy blijven. Eigenlijk is dat heel triest voor hem, want hij is een geweldige acteur die véél meer in zijn mars heeft. En wat mezelf betreft: ik kijk halsreikend uit naar de dag dat niemand nog wil dat ik mijn shirt uittrek (lacht).»

HUMO Nog even terug naar ‘Logan Lucky’. Ik las dat je je ter voorbereiding de levensstijl van een hillbilly uit de Appalachen hebt aangemeten, wat betekent: continu pizza’s vreten en bier zuipen.

Tatum «Wat me eraan doet denken dat ik dringend op dieet moet. ‘Logan Lucky’ is al een hele tijd klaar, en ik leef nog stééds van bier en pizza (lacht). Eén ding kan ik je wel vertellen: wie wil vermageren, blijft maar beter weg van een filmset van Steven Soderbergh, want hij laat altijd het heerlijkste eten aanrukken. In de tijd van ‘Magic Mike’ volgde ik – omdat ik er zonder hemd heel patent moest uitzien – een verschrikkelijk streng dieet. Steven zei vaak: ‘Sorry, hoor, jij mag jezelf uithongeren, maar mijn maag rammelt.’ Waarna hij chocoladetaarten en gebraden kippen liet afleveren, die hij vervolgens voor mijn ogen met een brede grijns begon op te smikkelen. Die kerel kent werkelijk geen schaamte (lacht).

'Op de set van een film van Steven Soderbergh heb je het gevoel dat je op een familiefeestje binnenwaait'

»De pizza’s die ik ter voorbereiding van ‘Logan Lucky’ at, waren niet bedoeld om kilo’s bij te winnen. Ik wilde gewoon een poosje als Jimmy leven. Ik heb wekenlang niet gesport en reed rond in een pick-uptruck, en na elke werkdag trok ik naar de bar voor enkele pintjes en een potje biljart, net zoals working class-mannen als Jimmy graag doen.»

HUMO Je bent afkomstig uit de Appalachen. Als ik dat woord hoor, denk ik automatisch aan ‘Deliverance’. Daarin worden de inwoners van dat gebergte afgeschilderd als onversneden zwijnen.

Tatum «Ja, je kunt die film niet bepaald goede publiciteit noemen (lacht). In werkelijkheid zijn het heel vindingrijke mensen die in een bikkelharde omgeving leven en zich daar heel goed weten te behelpen. Ik heb nog niet zolang geleden samen met enkele vrienden een road trip gemaakt door Kentucky, North Carolina en Tennessee – echt hillbillyland, dus – en we zijn uiteindelijk in Harlan beland, een gehucht dat hard lijkt op de plek waar Jimmy en Clyde wonen. ’t Is een oud mijnstadje in een troosteloze streek waar iedereen elkaar kent en waar nooit iemand wegtrekt, hoe moeilijk de levensomstandigheden ook zijn. En net als jij en ik zijn die mensen alleen maar op zoek naar een beetje liefde en fun. Vandaar dat ze zoveel drinken en zoveel muziek maken. De bluegrass klinkt zo aangrijpend omdat ze rechtstreeks voortvloeit uit de moeilijke omstandigheden waarin die mensen moeten leven.»

HUMO Ik heb zo meteen een gesprek met Adam Driver. Is er iets speciaals wat ik over hem moet weten?

Tatum «Dat hij waanzinnig veel talent heeft. Dat had ik al op de eerste opnamedag in de gaten: ik zag het aan de details die hij in zijn spel legde, zoals de manier waarop hij over de toog leunt of een glas uitschenkt. Ik heb mijn vertolking onmiddellijk aangepast en meer op hém afgestemd. Nee, ik voel me niet te beroerd om te verklaren dat je een acteur zult ontmoeten die véél begaafder is dan ik.»


ALFAMANNETJES

Adam Driver (33) betrad het collectieve bewustzijn toen hij in een douchescène in de eerste aflevering van ‘Girls’ (2012) het been van Hannah (Lena Dunham) onderpiste. Behalve onze eigen Fikkie was er geen hond die toen durfde te denken dat die lange, bleke slungel het ooit tot één van de meest gevraagde en virtuoze acteurs van zijn generatie zou schoppen. Vorig jaar schitterde hij in het meesterwerk ‘Paterson’ van Jim Jarmusch en straks zien we hem opnieuw als booswicht Kylo Ren in ‘Star Wars: The Last Jedi’, maar eerst kunt u hem als de eenarmige oorlogsveteraan Clyde Logan zien uitmunten in ‘Logan Lucky’.

HUMO Adam, was je verrast dat je een telefoontje van Soderbergh kreeg?

Adam Driver «Eigenlijk niet. Ik heb altijd gedacht dat Steven vroeg of laat uit pensioen zou terugkomen, en dat zijn afscheid van de filmindustrie meer was ingegeven door een opstoot van ontgoocheling dan door vermoeidheid. Hij heeft me uitgelegd dat hij was gestopt uit onvrede met de manier waarop zijn laatste twee, drie films door de studio’s waren gepromoot. ‘Oké,’ heeft hij toen gezegd, ‘als ik geen grotere controle over de marketing van mijn films krijg, dan kap ik ermee.’ Dat hij voor ‘Logan Lucky’ opnieuw in de regiestoel is gaan zitten, komt doordat hij deze keer op zijn eigen voorwaarden kon werken.

'Het was niet zo moeilijk om een intieme broederband te veinzen. Steven zei altijd: 'Niet te veel tegen elkaar zeggen! Echte broers hebben niet veel woorden nodig''

»Ik was wél verbaasd dat Steven voor de rol van Clyde aan mij had gedacht. Net zoals Altman, Scorsese en Coppola werkt hij normaal gezien altijd met dezelfde acteurs: Matt Damon, George Clooney, Channing... Vandaar dat ik licht verrast was dat hij me wilde zien voor een hoofdrol. We hebben samen geluncht, we hebben een beetje over de film gepalaverd, en toen het dessert op tafel stond, was het beklonken. Ik hoefde zelfs geen auditie te doen! Ja, zo makkelijk raak je in Hollywood soms aan rollen (lacht).»

HUMO Waren de opnames even makkelijk?

Driver «Stap op de set van een film van Soderbergh, en je hebt het gevoel dat je op een familiefeestje binnenwaait. Wat het voor mij ook verfrissend maakte, is dat Steven er een heel aparte werkmethode op na houdt. Zo vertrouwt hij meer op de sfeer van het moment dan op het scenario, en op de ingevingen van zijn acteurs. En snel dat hij werkt! Bij de meeste regisseurs is een film opnemen een uitputtende marathon, bij Soderbergh is het een sprint. En anders dan op andere filmsets, waar iedereen zich na een opname meteen weer in z’n trailer terugtrekt, bleef iedereen altijd rondhangen. Het resultaat was dat er al na een paar dagen een ongelofelijke camaraderie ontstond, die ook tot in de film is doorgedrongen. Steven, Channing, Daniel (Craig, die één van de trawanten van de broers Logan speelt, red.): het zijn allemaal mensen met wie je in het dagelijkse leven met veel plezier een pint zou willen pakken.»

HUMO Zou je Channing ook in het echte leven een fijne broer vinden?

Driver «Absoluut! Je hebt hem daarnet ontmoet. Geef toe, probeer maar eens om die gozer níét sympathiek te vinden. Het was leuk geweest als Channing en ik in de aanloop naar de opnames enkele weken met elkaar hadden kunnen optrekken, maar daarvoor ontbrak de tijd. Maar goed, hij is zo getalenteerd en onze personages waren zo goed uitgeschreven, dat het niet zo moeilijk was om voor de camera een intieme broederband te veinzen. Steven zei altijd: ‘Niet te veel tegen elkaar zeggen! Echte broers hebben niet veel woorden nodig.’»

HUMO Clyde is een oorlogsveteraan. Jij bent zelf ook soldaat geweest. Kon je op je ervaringen terugvallen?

Driver «Niet meteen. Ik had al een oorlogsveteraan vertolkt in ‘Paterson’. En wat ik zo mooi vind aan Clyde en aan Paterson, is dat ze zich niet laten definiëren door hun verleden als soldaat. Ze lopen niet rond in kaki uniformen, ze zitten niet voortdurend herinneringen aan het front op te halen, ze hangen niet in het krachthonk rond en ze hebben géén nachtmerries over inslaande raketten. Want zo worden oorlogsveteranen in Hollywoodfilms meestal afgeschilderd, als zielen die volledig worden opgeslorpt door hun militaire achtergrond. Het lijkt wel alsof iemand die in het leger is geweest, wel getraumatiseerd móét zijn. Clyde is gewoon een barman die toevallig in het leger heeft gezeten. Oké, hij heeft zijn hand verloren, maar hij laat zijn leven niet door die handicap bepalen. En het houdt hem zeker niet tegen om cocktails te shaken (lacht).»

HUMO Ik heb toch nog een paar vragen over jouw tijd bij het leger.

Driver «Correctie: bij het marinierskorps.»

HUMO Hoe kijk je terug op die tijd?

Driver «Het was vaak stresserend. In het marinierskorps leef je geïsoleerd van de buitenwereld, je begeeft je vaak in risicovolle situaties en je zit er samen met jongens van 18 of 19, kinderen nog, die voortdurend onder hoogspanning staan. Niet de meest artistieke omgeving. Veel jongens worstelen met zichzelf en beschikken niet over de taalvaardigheid om te zeggen wat er op hun lever ligt. Als het er vaak ruw en gewelddadig aan toegaat, dan komt dat doordat die jongens niet weten hoe ze hun gevoelens moeten uitdrukken. Het zijn alfamannetjes bij elkaar, wat ik enorm vermoeiend vond.»

HUMO Waarom wilde je soldaat worden?

Driver «Noem het een opstoot van patriottisme. Ik was één van die Amerikanen die na 9/11 belust waren op vergelding. Maar zodra ik in mijn peloton zat, samen met al die jongens met wie ik algauw verbroederde, begon dat patriottisme razendsnel te verdampen.»

HUMO Ben je ooit aan het front geweest?

Driver «Bijna. Ik stond op het punt om naar Irak te vertrekken, toen ik bij een fietsongeluk mijn borstbeen brak. Ik had er nochtans hard naar uitgekeken.»

HUMO Huh? Je keek ernaar uit om in de hel te gaan vechten?

Driver «Voor mensen die nooit soldaat zijn geweest, valt dat wellicht moeilijk te begrijpen, maar als je maandenlang hebt getraind voor een missie, dan wil je ook gáán. Vandaag besef ik maar al te goed dat het geen goed idee was om ginder binnen te vallen, maar wanneer je in het leger zit, dan denk je niet na over de politieke context. En geloof me, twee jaar lang samen met je maats bikkelhard trainen en vervolgens niet kunnen vertrekken, terwijl je al je vrienden wél ziet gaan... Dat deed verdomd veel pijn.»

HUMO Wanneer ben je aan een acteercarrière beginnen te denken?

Driver «Op de middelbare school had ik in enkele toneelstukken meegespeeld, maar mijn cijfers waren niet schitterend en mijn ouders verboden me om nog op de planken te staan. Na de middelbare school heb ik een heleboel rare jobs aangenomen – ik ben zelfs nog als telemarketeer aan de slag geweest. Maar er gebeurde niks in het stadje waar ik woonde, ik had geen perspectieven en rommelde maar wat aan. Toen kwam 9/11, en ineens leek het leger een geschikte uitweg. In het leger strippen ze je van je identiteit, iets wat ik in die fase van mijn leven heel gezond voor me vond. Daarnaast maken ze een vechtmachine van je en leren ze je te overleven in de barste omstandigheden. Mijn redenering was: ‘Als ik dát kan doorworstelen, zal ik zeker kunnen omgaan met de problemen die ik op het thuisfront heb.’ En toen brak ik mijn borstbeen en lieten ze me om medische redenen gaan. ‘Geen probleem,’ dacht ik, ‘dan trek ik gewoon naar Juilliard.’ Ik had gehoord dat ze daar de beste acteerschool hadden. ‘En als dat plannetje niet werkt, dan ga ik in Central Park wel in een tentje wonen.’ Het marinierskorps had me toch gehard voor zulke omstandigheden, nietwaar (lacht).»

HUMO Mis je het leger soms?

Driver «Ik mis de camaraderie in mijn peloton. Met enkele jongens heb ik nog contact, maar al met al ben ik blij dat ik mijn vrijheid terug heb. De harde legerdiscipline heeft me deugd gedaan, maar na twee jaar begon ik te snakken naar het obscene burgerleven (lacht).»

HUMO Vind je genoeg voldoening in je werk? Je hebt ooit gezegd dat acteren een foltering is voor jou.

Driver «Dat klopt, maar daar hou ik wel van. De pijn dwingt me om mijn vertolkingen te perfectioneren, om uit te zoeken hoe ik beter kan worden. Wie acteur wil worden, moet een beetje masochistisch zijn (lacht). Uiteraard moet er op de set ook ruimte zijn voor plezier. Tijdens de opnames van ‘Silence’ (van Martin Scorsese, red.) lag ik geregeld over de vloer te rollen van het lachen, ook al handelt de film over twee priesters die worden doodgemarteld.»

HUMO Is het waar dat je jezelf nog nooit op het scherm hebt gezien?

Driver «Nog nooit.»

HUMO Heb je zelfs ‘Silence’ niet gezien?

Driver «Nope. De laatste keer dat ik mezelf bezig heb gezien, was in de pilootaflevering van ‘Girls’. Sindsdien laat ik die publieke vernederingen liever aan mij voorbijgaan. Met één uitzondering: ik ben wél naar ‘Star Wars: The Force Awakens’ gaan kijken. Ik wilde weleens zien hoe mijn personage eruitzag met de digitale effecten erbij. Tijdens de opnames kreeg ik voortdurend te horen: ‘Oké, je staat nu wel voor een green screen, maar vertrouw ons, we gaan daar later een oceaan, een ruimtebasis en een eskader ruimteschepen bij tekenen.’ Achteraf moest ik braken.»

HUMO Jij kotst letterlijk van jezelf?

Driver «Toch wanneer ik mezelf op het scherm bezig zie, ja. Kijk, ik wéét hoe mijn personages zich vanbinnen voelen. Dus hoef ik niet meer zo nodig te weten hoe ze er op het scherm uitzien. Ik zou toch alleen maar de fouten zien, en vervolgens doodziek worden. En ik kan toch moeilijk met een kotszakje in de bioscoop gaan zitten? Het zou trouwens in een oogwenk vol zijn (lacht).»

‘Logan Lucky’ loopt vanaf 1 november

in de zalen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234