null Beeld

London Grammar - Truth is a beautiful thing

Hannah Reid, chanteuse par excellence, is een sirene aan wie zelfs een Odysseus, die zich – in tegenstelling tot de kapitein van de Costa Concordia – vastbond aan de mast van zijn schip en de oren van zijn bemanning volgoot met was, niet zou ontsnappen.

Marc Coenen

Iedereen kapseist voor haar dramatische stijl, ergens tussen Enya, Marianne Faithfull op een goede dag en die Florence van The Machine in. Zij kan een boodschappenlijstje van de Lidl doen klinken als een requiem voor een tragisch aan zijn vroegtijdige einde gekomen geliefde.

‘London Grammar is zoals The xx, maar wel een XX die je zonder problemen kan voorstellen aan je ouders,’ schreef The Guardian .En ik vind The xx al zo flauw, maar dit terzijde. ‘Rooting for You’ en ‘Big Picture’ waren de singles – bestaat dat nog eigenlijk? – die de nieuwe plaat voorafgingen, en nu zingen wij luidkeels mee met ‘Oh Woman Oh Man,’ terwijl er zulke tranen van onze stoere ongeschoren wangen biggelen. Daarbij kijken wij peinzend in de verte. In die verte blaft een hond.

London Grammar maakt schaamteloos romantische breedbeeldpop: beetje proper, beetje afgelikt, maar wel liedjes die blijven plakken. Dat deden ze al bij hun debuut in 2013, waarop bijvoorbeeld ‘Hey Now’, ‘Wasting My Young Years’ en ‘Strong’ stonden, anthems vol teenage angst, helemaal gericht op jeugd die van geen hout pijlen weet te maken, zich verliest in ijdelheid en structureel lummelen en zich daar heel schuldig bij voelt. (Terwijl wij Oudere Jongeren weten dat procrastineren een basisrecht is.) Het langoureuze pad dat de groep toen virtuoos bewandelde, wordt hier nog verder geëxploreerd.

Reids stem is een heel orkest: himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt , zo klinkt zij. Probleem is dat die sfeer elf nummers aan één stuk wordt volgehouden: je krijgt na zoveel hartenpijn en zuchten de neiging om luidkeels ‘Get a fucking life!’ te roepen. Wat een raar gezicht is als je de plaat al joggend beluistert.

Niet dat ik jog: er zijn wel grenzen.

In dit universum is geen plaats voor een mopje en Reid heeft de lach niet aan haar kont hangen: so be it. London Grammar is de perfecte muzikale ambulance om in te zetten voor eerste hulp bij al dan niet enorm liefdesverdriet. Dat is de taak van kwaliteitsvol gezwijmel à la ‘Leave the War with Me’, dat zelfs wordt voortgestuwd door een soulvolle drumpartij, waarover Hannah haar bezwerende lyriek spreidt als een dekentje. Op ‘Wild Eyed’ krast een eenzame cello diepe groeven en lijkt het of Massive Attack een bevallig zusje gekregen heeft.

Benieuwd wat dat gaat geven op Pukkelpop straks, slowly tripping the night away in Kiewit, bij Hasselt. Volgens mij gaan ze de security die avond een uur vroeger naar huis sturen, wegens iedereen zo mak als een lammetje. Valium for the people!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234