null Beeld

London River

Het verhaal begint op 7 juli 2005, de dag dat in Londen zesenvijftig mensen omkomen door blinde terreur. Nadat ze het nieuws over de bomaanslagen heeft vernomen, belt Elisabeth ongerust naar de mobiele telefoon van haar in Londen verblijvende dochter, maar het enige dat ze te horen krijgt is de stem van het antwoordapparaat. Zwalpend tussen hoop en vertwijfeling neemt Elisabeth vanuit het Britse kanaaleiland Guernsey de ferry naar Londen, in haar ogen een bevreemdende, benauwende metropool ('Het krioelt hier van de moslims!').

Erik Stockman

En ineens is ook zij één van die vele radeloze moeders die affiches van een verdwenen meisje loopt te verspreiden. Tijdens haar speurtocht kruist Elisabeth het pad van Ousmane, een Afrikaanse man die op zoek is naar zijn zoon Ali. Aanvankelijk deinst de weduwe verschrikt terug - bange blanke vrouw - maar gaandeweg komt het tot een voorzichtige toenadering.

We horen wat u denkt: 'Zouden we toch niet beter tickets kopen voor 'Wolverine'? Het leven is al zo triest!' Maar wie naar 'London River' gaat kijken voelt het al na tien minuten: dit is een zeldzaam juweel; een kleine, nederige film die, zoals de aangrijpendste popsongs, tegelijk messen in je hart steekt en een arm rond je schouders legt. Een film ook die, zonder ook maar één nanoseconde prekerig of melig te zijn, brandend actuele topics durft aan te snijden, zoals de angst voor vreemdelingen, de angst voor terrorisme, de angst voor de grootstad. De toenadering tussen Elisabeth en Ousmane is prachtig om te zien, niet alleen omdat ze door regisseur Rachid Bouchareb (van het mooie 'Indigènes') met heel veel sereniteit en menselijkheid in beeld is gebracht, maar ook omdat die toenadering duidelijk écht heeft plaatsgevonden, tussen de drieënzestigjarige Britse actrice Brenda Blethyn en de prachtige drieënzeventigjarige Malinese acteur Sotigui Kouyaté, die wel iets wegheeft van een droeve sjamaan. God ja, hier en daar snijdt het scenario een paar bochten af - zo is het wel héél toevallig dat de twee hoofdfiguren mekaar aldoor tegen het lijf blijven lopen. En sommige dialogen klinken misschien iets te nadrukkelijk ('Zo verschillend zijn we niet'). Maar die kleine euveltjes doen absoluut geen afbreuk aan de kristallijnen gevoeligheid van het verhaal.
'Bon voyage!' prevelt Elisabeth ergens op het eind, en terwijl je die krop in je keel tracht weg te slikken, weet je het wel zeker: onvergetelijk filmpje.

Bekijk de trailer

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234