null Beeld

Lonelady over 'Hinterland': 'Mijn testpubliek bestond uit ratten'

Julie Campbell aka LoneLady huurt haar repetitieruimtes het liefst in de grauwste industriële buurten van Manchester. Haar tweede plaat ‘Hinterland’ is een ode aan de meest desolate plekken van haar thuisstad, maar de muziek ademt evenveel Amerikaanse zwarte funk als bleke Britse postpunk. U kunt er volgende week op gaan dansen in het postindustriële Brussel.

Katia Vlerick

Julie Campbell «Ik woon al jaren in een flat met uitzicht op de ring rond Manchester, omringd door beton. Ik ontwikkelde er een haast ongezonde fascinatie voor militaire architectuur. Ik heb er zelfs een boek over gelezen, ‘Bunker Archeology’ van Paul Virilio. Hij vraagt zich af: ‘Als ze na de oorlog niet meer gebruikt worden, wat worden bunkers dan?’ Antwoord: ze krijgen een nieuwe bestemming, het worden magische monumenten die mensen fotograferen en waarover ze boeken schrijven. En ik schrijf er songs over.

»Ik heb deze plaat gemaakt in mijn torenflat, want ik had geen studio. Zodra ik wakker werd, zag ik mijn werktafel met alle rommel erop. Het was claustrofobisch en intens: ik werkte weken, maanden aan deze muziek, zonder dat ik iemand zag. Ik heb zelfs mijn haar afgeschoren, als een monnik.»

undefined

'Mijn testpubliek bestond uit ratten'

HUMO Wat was er gebeurd met de studio waarin je je vorige plaat ‘Nerve Up’ hebt opgenomen? Je had er toch zelf één gebouwd in een pakhuis in een buitenwijk van Manchester?

Campbell «Ja, in een voormalige katoenspinnerij, Brunswick Mill. Een rauwe industriële ruimte aan de oever van het kanaal, in een achtergestelde buurt. Ik heb daar eigenhandig een kamer gebouwd, met betonblokken en een stalen deur. Ik moest wel, want het gebouw werd de hele tijd beroofd. Op een dag kwam ik binnen en was er in alle kamers op de gang ingebroken, behalve in de mijne. Mijn constructie met die stalen deur bleek sterk genoeg, verder dan een gat in de betonblokken waren de inbrekers niet geraakt.

»Ik heb daar nog wel één en ander meegemaakt: op een keer deed de politie een inval in het gebouw, waarbij ze een hele hoop machetes vonden. Het stikte er ook van de ratten: de eerste keer dat ik er eentje zag voorbijschieten tijdens een repetitie, schrok ik me een ongeluk. Uiteindelijk begon ik die ratten als mijn testpubliek te beschouwen (lacht). Ik ben uiteindelijk moeten wegtrekken omdat het te gevaarlijk werd, maar wél met pijn in het hart. Ik zie mezelf nog die betonblokken naar boven dragen langs de brandtrap.»

HUMO Je werkte ‘Hinterland’ af in de studio van Bill Skibbe in Michigan. Eén van zijn paradepaardjes is een console die nog heeft toebehoord aan Sly Stone.

Campbell «De Flickinger-console, gemaakt in de jaren 60. Er zijn maar weinig exemplaren van gemaakt, en Bill is apetrots op zijn Flickinger van Sly Stone. Hij beweert graag dat Ike Turner er ooit grof geld voor heeft geboden. Wat zeker is, is dat Betty Davis er haar debuutplaat (‘Betty Davis’ uit 1973, red.) heeft mee opgenomen. God weet hoeveel cocaïne er op die console is gesnoven. En tussen de spleten is geraakt (lacht). Ik denk graag dat mijn muziek wat van die extravagante sfeer heeft geabsorbeerd.»

HUMO Je bent ook een grote soul- en funkfan.

Campbell «I just lov fonk, heb ik altijd al gedaan. Als mensen me zeggen dat mijn nieuwe nummers groovy en funky klinken, dan ben ik blij. Toen ik indertijd de Britse postpunk ontdekte, voelde ik: ‘Ik ben thuisgekomen, dit zijn mijn mensen.’ Mijn grootste invloed zal altijd postpunk zijn, maar die heeft véél met funk: dat hoor je goed bij Gang Of Four. En voor deze plaat heb ik veel naar seventiesfunk geluisterd: Parliament en Funkadelic, Rufus, Betty Davis... Het gaat me om de smerigheid en de hoogdringendheid ervan, en het economische gitaarspel. De elektronica haal ik bij de industrial.»

HUMO Heb je intussen al een nieuwe studio gevonden in Manchester, eentje die wat veiliger is?

Campbell «Jawel, en het zal je niet verbazen dat het weer een vervallen ijskoud gebouw buiten het stadscentrum is, vlak naast de Strangeways-gevangenis. Laten we hopen dat die locatie inbrekers afschrikt. Het is in ieder geval weer een desolate buurt.

»Ik moet wel zeggen: ik ben intussen klaar om ergens helemaal anders te gaan wonen. Ik woon al mijn hele leven in Manchester, nu denk ik aan Londen. Of aan Brussel: ik heb hier eens een paar dagen vastgezeten toen die vulkaan was uitgebarsten, en het beviel me hier wel.»


De warmte in Manchester

Julie Campbell aka LoneLady laat zich evenveel inspireren door Britse postpunk en industrial als door Amerikaanse seventiesfunk. Dat is niet nieuw: er heeft altijd een liaison bestaan tussen de kille muziek uit Manchester en de warme klanken van elders.


- New Order & Arthur Baker

De dansproducties van de New Yorker Arthur Baker inspireerden de postpunkers voor ‘Blue Monday’ - voor de volgende single ‘Confusion’ werd Baker meteen als producer gevraagd.


- Johnny Marr & Nile Rodgers

Marr leerde gitaar spelen op de seventies discoplaten van Hamilton Bohannon. Als het tegenwoordig even kan, kruipt hij op het podium met de funkende Chic-gitarist.


- Morrissey & ‘Mexican Morrissey’ Jose Maldonado

Morrissey heeft een devote cult following in Latijns-Amerika. Zijn Mexicaanse imitator Jose Maldonado ziet een verband tussen de gevoeligheden van ‘de jonge Ierse Morrissey in Manchester’ en ‘de Mexicaanse gemeenschap in LA’: ‘We zijn allebei working class, katholiek en we houden van boksen en voetbal!’ (kv)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234