Los Amantes Pasajeros

Wilde hij zijn moegetergde en kapotbezuinigde landgenoten in deze donkere crisistijden een hart onder de riem steken door hen een simpele klucht voor te schotelen? Was hij, na al die loodzware drama’s van de voorbije tien jaar (‘La mala educaciòn’, ‘Volver’, ‘Los abrazos rotos’, ‘La piel que habito’), zélf toe aan iets luchtigers? Of is hij, zoals wij hier nu al enkele jaren vrezen, gewoonweg leeggefilmd?

Feit is dat Pedro Almodóvar met ‘Los amantes pasajeros’ een pure komedie heeft gedraaid; een schabouwelijke, stuitend platvloerse, pijnlijk slechte, geen enkel niveau halende sekskomedie meer bepaald, vol vulgaire gags en aperijen die ons anderhalf uur lang als de inhoud van een beerput in het gezicht worden gesproeid.

De vulgariteiten spelen zich bijna allemaal af aan boord van een passagiersvliegtuig dat door een defect aan het landingsgestel dreigt neer te storten; maar zo hilarisch als in de cockpitklassieker ‘Is er een piloot in het vliegtuig?’ wordt het helaas nooit.

Almodóvar richt zijn camera op enkele figuren die zich in het aanschijn van de doem steeds neurotischer gaan gedragen: een gelukkig getrouwde boordcommandant die zich ineens ontpopt tot overtuigde biseksueel; een copiloot die vrolijk bekent dat hij één keer een man heeft gepijpt; drie homoseksuele stewards die aldoor met wapperende handjes door het gangpad trippelen en ondertussen even schunnige als spitsvondige oneliners met elkaar uitwisselen (‘Ik moet telefoneren!’ ‘Penetreren?’); een helderziende jonge vrouw die haar maagdelijkheid probeert te verliezen door zich op de pik van een bewusteloze Indische passagier te laten zakken; en een dominatrix die beweert dat ze de Spaanse koning de beginselen van de bondage heeft bijgebracht.

Lachen, gieren, brullen? Neen: zuchten, kermen, schreien. De diehardfans zullen zich misschien nog kunnen optrekken aan de oogstrelende look van de beelden (de romp van het vliegtuig, de boordtelefoon, de zetelbekleding, en de uniformen van de flight attendants kleuren allemaal schitterend rood) maar zelfs zij zullen moeten bekennen dat de visuele pracht van ‘Los Amantes Pasajeros’ schril afsteekt tegen het bedenkelijke ‘Hé, is dat sperma op je kin?’-humorpeil.

Almodòvar himself voorspelde in een interview met een Spaans dagblad dat ‘vooral de mannen in het publiek het wellicht moeilijk zullen hebben met de losbandige taferelen’, en de cineast heeft overschot van gelijk gekregen: tijdens de scène waarin de drie olijke stewards zich te goed doen aan enkele mescalinepillen die rechtstreeks uit de ongewassen aars van een drugskoerier komen, krulden onze tenen zich ei zo na in een dodelijke kramp.

Nu beweren sommige critici dat Almodóvar met ‘Los Amantes Pasajeros’ alleen maar teruggrijpt naar de kitsch en de camp die hij ook hanteerde in de jaren tachtig (toen hij nog een échte voortrekker was van de outcast- en homocultuur), maar laten we eerlijk wezen: de flamboyante uitzinnigheid van ‘Laberinto de pasiones’, ‘Entre tinieblas’ en ‘Mujeres al borde de un ataque de nervios’ valt in niets te vergelijken met de flauwekul en de platitudes die hij in dit onwaarschijnlijke fiasco uit zijn mouw schudt.

Nooit gedacht dat we het nog eens zouden moeten opschrijven, maar Pedro Almodóvar begint stilaan te verworden tot een irrelevante cineast.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234