null Beeld

'Los Easy Riders': Arnoud Raskin en Paul Van Rooy

Dertien jaar geleden zond het toenmalige TV1 het eerste seizoen uit van ‘Napels zien’, een Woestijnvisprogramma waarin Onbekende Vlamingen werden gevolgd in het najagen van hun grote droom. Wellicht de meest opgemerkte aflevering uit de reeks ging over Arnoud Raskin, één van de zeldzame Limburgers die het overbekende motto van hun provincie gestand deden: Raskin, 27 destijds, was dermate begaan met het barre lot van de Zuid-Amerikaanse straatkinderen dat hij een mobiele school had ontworpen – een uitschuifbaar schoolbord op wieltjes – waarmee hij aan de slag wilde in La Paz, Bolivië. ‘Limburger, wereldburger’ indeed.

Dertien jaar later zendt VIER de eerste aflevering uit van ‘Los Easy Riders’, een Woestijnvisprogramma waarin diezelfde Arnoud Raskin samen met zijn goeie vriend Paul ‘Polle’ Van Rooy, televisiemaker van beroep, drie maanden lang per motor door Zuid-Amerika reist. Nuttig om te weten: Raskin is dezer dagen de bezieler van een vzw die wereldwijd 38 mobiele scholen beheert; Van Rooy is zijn secretaris.

Paul Van Rooy (43) «Arnoud en ik hebben elkaar dertien jaar geleden leren kennen in La Paz: ik was toen één van de makers van ‘Napels zien’ en ik kon het al van in het begin heel goed met hem vinden.»

Arnoud Raskin (40) «Polle was degene die na het avondeten al eens vroeg: ‘Kom, gaan we nog een cuba libre drinken?’ Ik ging daar altijd gretig op in, natuurlijk.»

Van Rooy «Zo zaten we praktisch iedere avond te keuvelen aan de toog van La Luna, een fijn cafeetje in het centrum van La Paz.»

Raskin «En sindsdien zijn we vrienden gebleven. Ik zie Polle zelfs nog meer sinds ik hem in 2002 heb opgenomen in de raad van bestuur van mijn vzw, Mobile Schools.»

Van Rooy «Het klinkt nu misschien alsof we een alcoholprobleem hebben, maar toevallig is het idee voor ‘Los Easy Riders’ ook aan de toog ontstaan. In de zomer van 2011 was dat, toen ik wegens een intern meningsverschil ben opgestapt bij De Raconteurs, het productiehuis dat ik een jaar eerder mee had opgericht. Voor mij was dat een zware dobber: ik wist niet meer welke richting ik uit moest. Die avond heb ik Ar­noud gebeld om hem het slechte nieuws mee te delen en om hem te vragen of hij het niet zag zitten om ergens aan de toog te gaan hangen. Zo zijn we dan in een cafeetje in de buurt beland, Den Travoo in Herent, waar we – zoals wij ze noemden – ‘therapeutische pintjes’ zijn beginnen te drinken.»

Raskin «Zelf kon ik in die periode ook wel een therapeutisch pintje of twee gebruiken, want ik zat echt op mijn tandvlees. Mijn werk was me boven het hoofd aan het groeien, vooral omdat ik me al maanden met financieel management en personeelszaken bezighield, gebieden die me helemaal niet lagen. Die therapeutische pintjes in Den Travoo zijn dus al snel een wekelijkse traditie geworden.»

Van Rooy «En iedere week was de conclusie dezelfde: ‘Eigenlijk zouden we eens foert moeten zeggen, en er met ons tweetjes op uit trekken’.»

Raskin «Lange tijd is het bij die goede voornemens gebleven: veel geblaat, weinig wol. Maar toen ik eind 2011 van de stress een maagzweer kreeg, was voor mij de maat vol. Ik zei: ‘Wat een onnozelaars zijn we toch eigenlijk. We zitten hier nu al een halfjaar over die trip te zagen; laten we het gewoon dóén!’»

Van Rooy «Toen hebben we onze agenda’s samengelegd en hebben we het plan gesmeed om een reis van een maand door Zuid-Amerika te ondernemen. Per motor, want we zijn allebei bescheiden motards. Ik stelde voor om de reis van Che Guevara uit de jaren 50 over te doen (bekend uit ‘The Motorcycle Diaries’, red.), maar Arnoud kwam met een beter plan: ‘Laten we mijn dagboek uit 1997 volgen’.»

Raskin «In ’97 was ik juist afgestudeerd als productontwikkelaar, en ik wilde weleens met eigen ogen gaan bekijken waar de straatkinderen in Zuid-Amerika precies behoefte aan hadden – ik had toen al een eerste prototype ontworpen voor een mobiele school. Met mijn eigen geld en nog wat spaarcenten van mijn ma ben ik dan naar Bogota gevlogen, om van daaruit zes maanden door Zuid-Amerika te trekken: van Colombia door Ecuador en Peru tot in Bolivië. Mij leek het een tof idee om het dagboek dat ik toen heb bijgehouden als leidraad te gebruiken voor onze motorreis.»

Van Rooy «Het duurde niet lang of onze reisplannen kwamen iemand van Woestijnvis ter ore, en toen werd onze reis ineens een tv-programma. Het werd ons ook al snel duidelijk dat we met een maand niet zouden toekomen, wilden we hier en daar ook nog wat interessante beelden kunnen schieten. Uiteindelijk hebben we er dus twee maanden bij kunnen plakken: fantastisch voor ons natuurlijk, al hebben we allebei de nodige moeite moeten doen om één en ander aan het thuisfront te verkopen.»

Raskin «Dat is gelukt, al hebben allebei onze partners één voorwaarde gesteld: dat we vóór Kerstmis thuis zouden zijn. En dat hebben we ook gehaald, zij het zeer nipt.»

Van Rooy «In Madrid hebben we nog moeten spurten om ons vliegtuig te halen: ’t had vast een aardige coda opgeleverd als het ons net níét gelukt was. Maar we waren dus wel degelijk op tijd thuis.»

Raskin «Qua contrast was dat heel raar: de ene dag word je wakker in een ongelooflijk landschap, tuig je je motor op en draai je aan je gas; de volgende dag zit je ineens aan een gedekte kersttafel. Ook leuk, natuurlijk.»

Van Rooy «Twee weken lang heb ik toen aan de lopende band van die gewéldige vragen gekregen, à la: ‘En, hoe was ’t?’ Tja, geef daar maar eens een goed antwoord op na een road trip van drie maanden... Maar bon, het wás een goeie reis geweest: ik was blij om mijn vrouw en kinderen terug te zien, maar voor mij had het nog drie maanden langer mogen duren.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234