'Lost in Space' op Netflix

Lost in Space’ is een remake van een vijftig jaar oude hitserie. De nieuwe versie brengt een spannend verhaal, maar de kijker blijft toch wat op zijn honger zitten.

Vijftig jaar geleden was de ruimtewedloop in volle gang. De ontwikkelingen volgden elkaar in razend tempo op, en de mogelijkheid dat de mensheid de aarde weleens voorgoed zou kunnen verlaten, prikkelde de fantasie. Sciencefiction stak in de tweede helft van de jaren zestig de kop op, in de vorm van talloze films en televisieseries. ‘Lost in Space’, was indertijd de grootste concurrent van het oerdegelijke ‘Star Trek’ en is nu in een nieuw jasje te zien op Netflix.

Net als het gelijknamige origineel uit 1965 draait ‘Lost in Space’ om de familie Robinson (knipoog, knipoog), die als kolonisten naar onbekende planeten reizen, op zoek naar mogelijke nieuwe vestigingsplaatsen voor de mens. Dat veroorzaakt uiteraard spanningen binnen het gezin – de relatie van de ouders die op losse schroeven komt te staan, strubbelingen met hun adoptiedochter en hun twee eigen kinderen. Het voortdurende conflict tussen het eigenbelang van de personages en de noodzaak om de mensheid te redden maakt het boeiend genoeg om te blijven kijken.

De sciencefictionelementen zijn wat minder geslaagd. Wanneer de 11-jarige Will op zijn nieuwe thuisplaneet oog in oog komt te staan met een monsterachtig wezen, lijkt het even alsof hij al in de eerste aflevering vermorzeld zal worden. Tot het wezen om onduidelijke redenen een meer menselijke vorm aanneemt en zich opwerpt als Wills beschermer. Dat leidt dan tot wantrouwen bij de andere gezinsleden. Dat kan een spannend gegeven zijn, maar werd onvoldoende uitgewerkt om echt geloofwaardig te zijn.

Onze wenkbrauwen zetten het pas echt op een fronsen bij de flauwe deus ex machina’s die werden aangeroepen om de ruimtevaarders uit penibele situaties te redden; wanneer een meisje vast komt te zitten onder een ondoordringbare laag ijs, vinden de anderen net op tijd een grote hoeveelheid ontvlambaar magnesium, waarmee het meisje in een wip bevrijd kan worden. En dan is er nog het probleem van het brandstoftekort door kerosinevretende buitenaardse waterslangen (!), waarvoor de remedie zo mogelijk een nog groter godsgeschenk is.

Slotsom: ‘Lost in Space’ is noch heel slecht, noch geweldig goed. De visuele effecten zijn verzorgd, maar dat mag je wel verwachten van zo’n grote productie. De acteerprestaties zijn op hun best zeer degelijk, en op hun slechtst vrij lachwekkend – met Taylor Russell als adoptiedochter Judy als hoogtepunt, en Mina Sundwall als haar stiefzus Penny als dieptepunt. En zo blijft het voortdurend balanceren op een slappe koord. Over vijftig jaar zullen weinig mensen de aandrang voelen om een remake te maken van déze serie, maar wie zich niet al te veel stoort aan weinig diepgang en de schaamteloze product placement voor lief neemt, heeft aan ‘Lost in Space’ een prima tijdverdrijf.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234