Lost River

Het ultrafascinerende regiedebuut van Ryan Gosling.

Het regiedebuut van Ryan Gosling werd na de wereldpremière vorig jaar op het filmfestival van Cannes door het gros van de critici vermorzeld, vergruizeld, en platgemokerd. Gosling zelf werd uitgejouwd, geschandvlekt en geridiculiseerd (‘Het mooie jongetje heeft zelf eens een filmpje gedraaid’).

Nu we de film eindelijk hebben kunnen zien, in een rustig zaaltje in good old Brussels, kunnen we alleen maar dit zeggen: wat Gosling in Cannes is overkomen, is niet alleen een groot onrecht, het is een misdaad tegen de dromerigheid. En ziedaar de reden waarom wij elk jaar in mei liever tien dagen naar de zeedijk in Oostende trekken dan naar die fucking Croisette in Cannes: niet alleen omdat de garnaalkroketten in Oostende beter zijn, maar ook omdat echte droomvissers in Cannes niets te zoeken hebben. Waar vind je, wanneer je vier of vijf films per dag moet zien, ooit de tijd om een film te laten bezinken? Hoe kun je je ooit echt laten meevoeren door een film wanneer je die ‘ertussen moet nemen’ en twintig minuten voor het einde moet opstappen omdat je op een rondetafelinterview wordt verwacht? Hoe kun je ooit echt helemaal onder de betovering komen van een bezwering als ‘Lost River’ wanneer je neurologisch compleet dolgedraaid bent, en wanneer je even dolgedraaide buurman zich hardop zit te ergeren? Nee, geef ons maar die garnaalkroketten. Zo, nu we dát uit ons systeem hebben, kunnen we het hebben over het kind van de rekening – ‘Lost River’, een film waarin we onszelf verloren hebben zoals Alice in de konijnenpijp.

Bones, het hoofdpersonage, woont met zijn moeder en zijn broertje in een afgebladderd huis in Detroit, ooit een plezierige metropool, nu een spookstad waar de cycloon van de economische crisis doorheen is geraasd, waar de huizen van de schaarse overblijvers met de sloop worden bedreigd, en waar de straten zijn overgeleverd aan gevaarlijke weirdo’s. In dat apocalyptische landschap van verkommerde schouwburgen en vervallen fabrieken gaat Bones als een soort jutter elke dag op zoek naar eindjes koper, die hij vervolgens aan de lokale schroothandelaar verpatst.

Intussen vindt zijn moeder, die bij de bank diep in het rood staat en haar huis dreigt kwijt te spelen, emplooi in een nachtclub – een duister cabaret waar Miss Kitty Cat, de Godin van de Walging, elke avond bloederige performances geeft, en waar de werkneemsters die een centje extra willen verdienen, zich laten opsluiten in macabere cocons. We ontmoeten ook een freak die creepy dingen doet met een schaar, een oma die niet meer heeft gesproken sinds haar man op de werf van de nabijgelegen stuwdam stierf, en een bankdirecteur die na de uurtjes bekendstaat als de Levenslustige Sultan Vol Verrassingen.

Maar hoe grimmig de locaties ook zijn, hoe sinister de sfeer in die nachtclub ook is, over het verhaal hangt een gevoel van magie. Er is sprake van een weg onder water, van een vloek, en van een stad en een pretpark die zich nu op de bodem van een ondergelopen vallei bevinden – een plek van gedoemde schoonheid.

Toegegeven, de toon en de stijl van ‘Lost River’ zijn allesbehalve revolutionair: de desolaatheid van de landschappen roept herinneringen op aan de films van Harmony Korine (‘Gummo’), de synthmuziek van Johnny Jewel doet denken aan de elektronische soundscapes van Tangerine Dream en Cliff Martinez (‘Drive’), en tijdens de opnames stond Gosling voelbaar onder de hypnose van David Lynch (‘Mulholland Drive’) en Nicolas Winding Refn (‘Drive’, ‘Only God Forgives’). Gosling heeft de cinema geplunderd, zo riepen ze in Cannes. Wij zouden zeggen: zoals alle debuterende cineasten heeft Gosling diverse invloeden ingeademd en ze op zijn eigen manier weer uitgeademd. En eerlijk gezegd: we hadden het niet in hem gezien. Gosling is een puike acteur, maar wie had ooit kunnen denken dat er uit die mooie jongen zo’n geheimzinnige, betoverende, poëtische film zou vloeien? Gosling is werkelijk de Sultan Vol Verrassingen.

Knappe vertolkingen ook: vooral van Christina Hendricks (‘Mad Men’, ‘Drive’, ‘Detachment’) en van Ben Mendelsohn (‘The Dark Knight Rises’, ‘Killing Them Softly’), een acteur die wij altijd al heel intrigerend hebben gevonden en die in ‘Lost River’ het dreigendste dansje ooit danst. In ‘Lost River’ zit overigens – fluit de Brabançonne! – ook een belangrijke Belgische bijdrage: director of photography Benoît Debie (‘Calvaire’, ‘Enter the Void’) schoot de wonderlijke beelden; en editor Nico Leunen (zie ook: ‘Altiplano’, ‘The Invader’ en alles van Pieter Van Hees en Felix van Groeningen) ging in de beeldenstroom die hem door Gosling en Debie werd aangeleverd op zoek naar de juiste invaart (en reken maar dat hij hem heeft gevonden). ‘Lost River’: één van de vreemdste, meest mysterieuze films die we dit jaar al hebben gezien.


Bekijk de trailer van 'Lost River'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234