null Beeld

Los

Over de nieuwe van Jan Verheyen valt - we zijn er zelf een beetje door verrast! - veel goeds te melden. Als Tom, de jonge linkse journalist die zijn Vlaamse vriendin inruilt voor een Pakistaanse asielzoekster en zichzelf daarop geconfronteerd ziet met gloeiendhete hangijzers zoals inburgeringscursussen en regularisaties, laat hoofdacteur Pepijn Caudron een hoop pittigheid zien, Stany Crets steelt de show als de akelig gladde tabloid-hoofdredacteur die op gezette tijden de vloer aanveegt met de kwaliteitspers, en het verhaal heeft lekker veel vaart.

Verheyen heeft Tom Naegels meer dan behoorlijk verfilmd, denk je dan - maar om Winston Wolfe maar eens te citeren: let's not start sucking each other's dicks quite yet! Wij zagen immers nét wat te veel mankementen en gebreken waar geen zalf aan valt te strijken: de meeste personages komen gevaarlijk dicht in de buurt van de karikatuur, de momenten waarop de acteurs zich rechtstreeks tot de camera richten zijn eigenlijk niet bijzonder geïnspireerd, de nochtans adequaat in beeld gezette nachtelijke migrantenrellen zijn zonder veel gevoel voor context en opbouw in het verhaal gemonteerd, en de film mist over 't algemeen een zekere grootstad-onder-hoogspanning-atmosfeer.


Samengevat? Het prijzenswaardige is dat 'Los' harde noten zoals racisme en euthanasie een entertainende draai tracht te geven; het jammerlijke is dat de oppervlakkigheid en de banaliteit van de weeromstuit de overhand krijgen. Bekijk bijvoorbeeld de manier waarop Verheyen omspringt met het personage van de verzuurde, om euthanasie smekende grootvader (Jaak Van Assche): telkens wanneer dit plotlijntje écht aangrijpend dreigt te worden drukt Verheyen, uit een soort fobische angst (of is het afkeer?) voor échte doorvoelde cinema, de opborrelende emoties weer de kop in door snelsnel uit te pakken met één of andere vulgariteit of platitude. Wees dus niet verrast als u Van Assche ergens halfweg de film plotseling in een opmerkelijk grote plas diarree ziet rondstappen. Jammer toch, en wat een verschil ook met de heerlijk lichtvoetige, smaakvolle, eveneens over de multiculturele samenleving handelende Britse juweeltjes 'My Son The Fanatic', 'My Beautiful Laundrette' en 'Sammie and Rosie Get Laid' - films die wél de gouden middenweg vonden tussen authentieke ontroering, sociale relevantie en zielverkwikkend entertainment. Het blíjft dus wachten op de eerste Vlaamse 'East Is East', en het blíjft ook wachten op de eerste Vlaamse scenarist/regisseur die de moed heeft om aan Jaak Van Assche de tragi-komische, Chauncey Gardener-achtige hoofdrol toe te vertrouwen die deze voorname acteur zonder de minste twijfel in zich draagt.



Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234