Lou Reed & Metallica - Lulu

Dat Lou Reed en Metallica samen een plaat gingen maken, viel hen sinds een warme ontmoeting in The Rock and Roll Hall of Fame in 2009 niet meer uit het hoofd te praten.

Dat ze gebaseerd zou zijn op toneelstukken van de negentiende-eeuwse Duitse schrijver Frank Wedekind over een door haar vader misbruikte danseres helaas ook niet.

Dat het eindresultaat er - zacht uitgedrukt - niet mocht wezen, is ons de afgelopen weken door rippers, bootleggers en bloggers uitvoerig en niet zelden in scheldproza medegedeeld.

Dat ‘Lulu’, zo heten meisje en plaat, veel minder slecht is dan wij ons op basis van het geroezemoes hadden voorgesteld, is een min of meer aangename verrassing. Min of meer, omdat ‘Lulu’ nu ook weer geen meesterwerk is.

Maar ter vergelijking: ‘The Spaghetti Incident?’ van Axl Guns N’ Roses was een veel smaak- en risicolozere en daardoor minder verteerbare hap.

‘Lulu’ begint met een akoestische gitaar en Lou Reed die invalt: ‘I would cut my legs and tits off when I think of Boris Karloff, and Kinski, in the dark, of the moon’. Prachtig geponeerd, heerlijk gefraseerd.

Wij zijn méé. En dan begint – niet dat we het niet verwacht hadden – Metallica te spelen. En dat is, euh, raar.

Het moeilijkst te verwerken en haast onwezenlijk is het feit dat terwijl Reed van alles declameert op de achtergrond James Hetfield staat te brullen.

James Hétfield, godbetert. Maar het went. Na een luisterbeurt of drie voelt ‘Brandenburg Gate’, zo heet die openingstrack, al veel minder vreemd aan en begint er een degelijke Lou Reed-song in door te schemeren. Lou Reed met Metallica, dat wel.

Als Metallica, met Lars Ulrich in het bijzonder, zich nadrukkelijker op de voorgrond wurmt, vallen er opvallend minder touwen aan vast te knopen.

‘The View’ is gewoon twee nummers door elkaar, en u hoeft daarbij geenszins aan Aerosmith en Run-D.M.C. te denken.

Een tikje gênant wordt het als Lou Reed Hetfield naar de kroon probeert te brullen. Mocht ‘The View’ bedoeld zijn als equivalent voor de horror die het hoofdpersonage Lulu heeft doorstaan, dan trekken wij onze woorden terug en kunnen we van een bijzonder geslaagd experiment spreken.

‘Pumping Blood’ is Reed die voorleest terwijl op de achtergrond Metallica veel te luid opstaat. Van het zelfde laken een pak is ‘Mistress Dread’, dat nog enigszins sfeervol opent met een gitaar die op een kerkorgel lijkt, waarna Metallica weer begint te spelen, Lou begint te lezen en we weer helemaal terug bij af zijn. Bijna zeven minuten lang.

Wel geslaagd zijn die tracks waarin Metallica wonderwel aan de leiband blijft en zichzelf slechts loslaat als Lou een adempauze inlast.

In ‘Frustration’ bijvoorbeeld, waarin Reed kreunt: ‘I drop to my knees and in a second I salivate in your thighs / But all I do is fall over’. Hoe hij dat tweede zinnetje bijna huilend buigt, is vintage Lou Reed.

Of in ‘Little Dog’, een lang uitgesponnen vertelling over vernedering, onderdanigheid, en naar leder en fecaliën ruikende seks waarbij Hetfield en co. lijken te denken: ‘Wat doen wij hier? Dit is Velvet Underground-stuff’. Een twijfelend Metallica past duidelijk beter bij Reed dan een snoevend.

Maar voor u ons verkeerd begrijpt: Lou Reed die naast Lars Ulrich met een kwaad gezicht in de lens van Anton Corbijn staart, dat zal nooit wennen. Ter verduidelijking: aan dat kwade gezicht ligt het niet.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234