null Beeld

Lou Reed - The RCA & Arista album collection 1972 - 1986

Hij zou het in alle toonaarden hebben ontkend en niemand durfde het hem in z’n gezicht te zeggen, maar diep in z’n hart wist Lou Reed het zelf: zijn muzikale piek duurde van 1966 tot 1979, daarna ging het bijna dertig jaar langzaam bergaf.


Cherchez la femme: Laurie Anderson, de weduwe van Lou Reed. 'De drank is lou fataal geworden' »

Hij wilde live per se zelf kreupel gitaar spelen, de alcohol tastte zijn stem aan, hij omringde zich met jaknikkers (in plaats van strenge producers) en hij werd vadsig, een bourgeois die op den duur meer tijd stak in tai chi, fotograferen, motorrijden en reizen dan in muziek. Deze box bevat dus zijn beste werk, maar ook de grootste miskleunen uit zijn carrière: ‘Mistrial’, ‘Legendary Hearts’ en ‘The Bells’, een irritante pseudojazzprul waarvan de maker bleef beweren dat het zijn artistieke hoogtepunt was.

Alle communicatie rond deze box spreekt over een ‘definitief’ en ‘volledig’ overzicht, maar dat klopt niet. De briljante live-elpee ‘Lou Reed Live’ uit 1975, het tweede luik van ‘Rock ’n’ Roll Animal’, opgenomen op diezelfde legendarische avond in de Brooklyn Academy of Music, ontbreekt. Lou, die vlak voor zijn dood dit project mee begeleidde en goedkeurde, schrapte de plaat omdat RCA ze indertijd buiten zijn medeweten en zonder zijn goedkeuring had uitgebracht.

Bovendien bevat de box – heel ongewoon en teleurstellend – geen enkele bonus, geen enkele onuitgegeven song, geen enkele alternatieve liveversie. Niets. Lou was een controlefreak, maar ik gok ook dat er weinig overschot was, want hij hield niet van verspilling. En natuurlijk kun je een oeuvre beter beoordelen op basis van de officiële hoogtepunten in plaats van op de overschotjes. Maar toch, de fan heeft al deze platen al in huis.

Een onverwachte maar leuke verrassing is wel dat, van alle mogelijke affiches van wereldtournees uit die periode, die van het concert in De Roma in Antwerpen (op 23 mei 1974) is uitgekozen als facsimile bij deze box. Er zit ook nog een poster en een mooi boek bij.

Eén bewering is waar: Lou was een geluidsfreak, een gear slut, Laurie en hij gingen zelfs ooit op date naar een bijeenkomst van de Audio Engineering Society. En deze remastering is echt wel indrukwekkend: nooit eerder klonken de songs zo kristalhelder, qua geluid verhouden ze zich tot de originelen als een diamant tot een kiezelsteen. Dat hoor je nog het best op subtiele pareltjes als ‘Women’, ‘Kicks’ en ‘Ennui’.

Sommige van deze platen verdienen tien sterren, andere slechts één. Maar je moet, vind ik, een artiest beoordelen op zijn beste werk, en het beste werk van Lou uit die periode blijft indrukwekkend. Nadien kickte het levende lijk van alles af en werden zijn platen muzikaal saaier – wat niet pleit voor een ascetisch leven. Cd’s als ‘New York’ bleven tekstueel en conceptueel boeiend, maar strikt muzikaal gesproken werd Lou houterig, stroef en gezapig. Niettemin: kent u iemand die hem kan vervangen? Ik niet.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234