'Love Island' op VIER: wanneer Instagram-profielen volstaan als curricula vitae

In tegenstelling tot in ‘Temptation Island’ zou er in het nieuwe realityspektakel ‘Love Island’ niets minder dan ‘de ware liefde’ beoogd worden. Dat mocht wat kosten: het startschot op maandagavond kon je, gesteld dat je drie televisies had om te bekogelen, op zowel VIER, VIJF als ZES meemaken. Ook op tv raakt het cordon sanitaire uit zwang.

Helder beschrijven hoe ‘Love Island’ dat zou doen, die ware liefde vinden, is dan weer een kunst. Dat zag je aan het feit dat de makers er zelf evenmin in geslaagd waren. Als geheel had het wat weg van een relationele stoelendans: een stel glimmende vrijgezellen werd in een villa opgesloten, wie tussen twee stoelen plofte en alleenstaand bleef, mocht beschikken. Een doordachte kritiek op de samenleving, dacht je. Maar nee.

Als ‘Love Island’ iets niet was, dan wel doordacht. Nog voor het eerste reclameblok kreeg je namelijk al door dat je naar een doorslagje van ‘Temptation Island’ zat te kijken - zonder het schandaal maar met behoud van de diepzinnige gesprekken, en onscherp in beeld gebracht met camera’s die wellicht ooit nog dienst geklopt hadden bij ‘Big Brother’. Een premisse zo waterig dat ze in de praktijk natuurlijk oerend vlug uitliep op een gezwets van heb ik jou daar: stompzinnig palaveren dat in de beste gevallen iets weghad van uitademen in klanken.

Wie de puisterige poëzie van de speelplaatsromance ontgroeid was, voelde aan den lijve hoe een loodzware verveling pijlsnel neerdaalde over de zonovergoten designgevangenis op z’n scherm. Even zocht je nog naar Viktor Verhulst, die zoals aangekondigd z’n presentatiedebuut maakte, maar die zag je toen al niet meer: na de obligate introducties had die zich slim uit de voeten gemaakt, alsof hij wist wat zou volgen en de onrijpe tomaten voor wilde zijn.

Hoewel ‘Love Island’ zich voordeed als een goedaardige woekering ervan, merkte je dat de kandidaten in niets verschilden met die die ook in ‘Temptation Island’ met het leven worstelen. Wie goed keek, kon dezelfde leegte weerspiegeld zien in hun blinkende buikspieren. Ze zijn, want ze denken aan hun make-up. Er was het meisje dat zichzelf met zorgbarend gemak ‘één van de meest logisch nadenkste meisjes’ noemde. Er was de jongen die erop wees dat hij grote voeten had en daarmee iets wilde zeggen. Er waren hagelwitte tanden, Instagram-profielen die duidelijk hadden volstaan als curricula vitae. Er was het internationaal verbod op napalmbombardementen tegen burgerdoelen, dat je met elke aflevering iets meer in vraag stelde.

‘Love Island’ oogde niet alleen goedkoop, het klònk ook zo dankzij de commentaarstem van Jeroen Verdick: komiek met een verleden in Humo’s Comedy Cup, die na z’n nederlaag daar klaarblijkelijk de humor vaarwel heeft gezegd. In zijn voiceover paarde hij achteloos ‘Komen eten’-woordspelingen aan een met de pijngrens flirtend Kempens krassen: doordeweeks vertier voor lobotomiepatiënten aan de beterhand, maar de dupe van de mop was elke keer de deelnemers. Alsof de makers de kritiek dat ze je reinste uitlachtelevisie maakten voor wilden zijn door zelf als eerste aan het gieren te gaan. ‘Love Island’ injecteerde oorverdovende leegte met een cynisme dat geen enkele bestaansreden heeft op televisie, en dat bovenal volkomen misplaatst was: wie zò slecht is in z’n job, heeft geen recht op leedvermaak.

Kijkcijfertabellen leerden dat het publiek van ‘Love Island’ na één aflevering al bijna gehalveerd werd. Nog een helft te gaan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234