null Beeld

Low - Drums and Guns

'All the soldiers / They're all gonna die / All the little babies / We're all gonna die / All the poets / And all the liars / And all you pretty people / We're all gonna die.' 'Pretty People', het morbide openingsnummer van de achtste Low, is een donderend schot voor de boeg, en de opmaat voor een plaat die de wereld ziet door een nachtbril.

Dat Magere Hein zijn schaduw werpt over 'Drums and Guns' (de titel is ontleend aan een Ierse antioorlogstraditional) hoeft niet te verbazen, want de plaat is geboren uit een existentiële crisis. In de lente van 2005 dwong een slepende depressie frontman Alan Sparhawk de groep midden in een tour op non-actief te zetten, en later dat jaar pakte bassist Zak Sally zijn biezen. Sparhawk-de-muzikant kwam er weer bovenop dankzij een dieet van Gorillaz, TV On The Radio, Scott Walker, Can en Bob Marley - invloeden die hun sporen nalieten - en in vriend des huizes Matt Livingston vonden hij en zijn vrouw Mimi Parker een nieuwe derde man.

Hun producer is opnieuw Dave Fridmann (zie ook Mercury Rev, The Flaming Lips en onlangs nog Clap Your Hands Say Yeah). Praatte Fridmann de groep op 'The Great Destroyer' nog het Grote Gebaar aan - ruige, breed uitwaaierende popexperimenten - dan wordt het roer op 'Drums and Guns' wéér omgegooid: de naar de studio meegebrachte songs werden ontmanteld, laag na laag weer opgebouwd en geïnjecteerd met een knarsende elektronische onderstroom van samples, loops, beats en bleeps op het ritme van een - roffel - drummachine. Ja, leest u dat gerust nog eens. 't Is nochtans geen gimmick: de spaarzame arrangementen en de opgekuiste sound zijn een shot in the arm. Gebald, elektriserend en, dankzij de immer adembenemende samenzang van Sparhawk en Parker, onmiskenbaar Low.

Als 'Drums and Guns' ook zonder een span Crazy Horse-gitaren moeiteloos de urgentie van zijn voorganger evenaart, dan komt dat vooral doordat het bloed, al dan niet metaforisch, werkelijk van de teksten afdruipt. Zoals in het verbluffende 'Murderer', waarin Sparhawks protagonist zich tot de Heer richt: 'You must have more important things to do / So if you need a murderer / Someone to do your dirty work'. Niets om vrolijk van te worden, en tóch gaat er een haast sussende kracht van uit. Het donkere canvas van 'Drums and Guns' bevat immers voldoende scheurtjes waarlangs het licht naar binnen sijpelt: door de delicate instrumentatie, maar ook omdat er voor elke moordenaar wel iemand is die een pilletje neemt tegen de pijn ('Dragonfly'), de strijdbijl begraaft ('Hatchet', met weemoedige verwijzing naar de Beatles en de Stones) of te langen leste zijn lot aanvaardt ('Violent Past').

Op 'Drums and Guns', een verslavende trip door het hart van de duisternis, vindt Low zijn magische minimalisme met verve opnieuw uit. Altijd hetzelfde, altijd anders: Low is fab.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234