Luc Deleu over de dopingprocessen van Frank Vandenbroucke

Toppleiter Luc Deleu was, samen met zijn collega Johnny Maeschalck, de advocaat die Frank Vandenbroucke jarenlang bijstond in het juridische kluwen rond de dopingprocessen tegen de gevallen wielergod. ‘Hij was de enige cliënt voor wie ze me 's nachts uit mijn bed mochten halen. En dat is ook gebeurd.’

Woensdagochtend, 27 februari 2002. Op de E17 richting Frankrijk wordt een auto met Poolse nummerplaten aan de kant gezet door de verkeerspolitie. De auto reed te snel en is niet verzekerd. Het is de auto van Bernard Sainz, de omstreden Franse wielerverzorger met de bijnaam dokter Mabuse. In de koffer van zijn auto liggen dozen medicatie en flacons met onbekende inhoud. De man verklaart dat hij die nacht is blijven logeren bij Frank Vandenbroucke en dat hij hem ook producten heeft gegeven.

Luttele uren later valt de politie met veel machtsvertoon binnen in de villa van VDB in Lebbeke. Alleen zijn vrouw Sarah Pinacci en dochtertje Margaux zijn thuis. Terwijl die muisstil en bang op de bank zitten, keren tientallen politieagenten de villa ondersteboven. In een kartonnen doos vinden ze een verzameling dopingproducten: epo, groeihormonen, adrenaline, testosteron, amfetamines, morfine. Frank Vandenbroucke wordt gearresteerd en zal de nacht doorbrengen in een politiecel. In een mum van tijd staat er een hele batterij journalisten en persfotografen aan het gerechtsgebouw van Dendermonde. ‘Ik heb Frank Vandenbroucke pas de volgende ochtend, toen

hij door de raadkamer werd vrijgelaten, voor het eerst ontmoet, in de gangen van het justitiepaleis,’ vertelt advocaat Luc Deleu.

Luc Deleu «De jongen was compleet van zijn melk, gekrenkt, overstuur. Hij was voor het oog van tientallen camera's en fotografen als een jachttrofee tentoongesteld. Nooit vergeet ik dat beeld van Frank Vandenbroucke die gehandboeid wordt binnengebracht in het gerechtsgebouw door die politieman met zijn nekmatje, die hem voorttrekt zoals een koe naar de jaarmarkt. Vernederender kan niet. De beelden werden zelfs op CNN getoond.

»De manier waarop hij was ondervraagd door die speurder met zijn nekmatje en later door de onderzoeksrechter, de vreselijke nacht in het cachot van het politiekantoor... Zoiets had hij nog nooit in zijn leven meegemaakt. Hij was altijd behandeld als een prins. Nu viel hij van zijn voetstuk, en het was een harde smak tegen het beton.»

Luc Deleu (66) – fijn maatpak, gel in de haren – is de helft van het bekende Brusselse advocatenduo Deleu-Maeschalck, dat al sinds de jaren zeventig pioniert in het destijds nog zo goed als onbestaande sportrecht, en daarbij geregeld tegen de schenen stampt van internationale sportorganisaties als het World Anti-Doping Agency (WADA) of het Internationaal Olympisch Comité (IOC).

Voetballer Gilles De Bilde die een vuistslag verkocht aan Eendracht Aalst-speler Krist Porte, triatleet Rutger Beke die van epogebruik werd beschuldigd (en uiteindelijk werd vrijgesproken), Tom Boonen die een lijntje snoof: ze zorgden stuk voor stuk voor een gigantische media-aandacht. Maar de allerbekendste cliënt van het duo was Frank Vandenbroucke, Il Bimbo d'Oro. De renner in wie velen het wonderkind van het Belgische wielrennen zagen, die de pedalen verloor en iedereen ontgoochelde, zichzelf nog het meest.

De gloriejaren van VDB hebben Luc Deleu en Johnny Maeschalck nooit van dichtbij meegemaakt. Ze waren er niet bij toen de negentienjarige Frank Vandenbroucke in 1994 Belgiës jongste profwielrenner ooit werd, na Rik Van Steenbergen, en uitzonderlijk snel een plaats veroverde aan de top. Toen wielerploegen hem van alle kanten met vette contracten om de oren sloegen en dolgedraaide supporters hem volgden naar wedstrijden in binnen- en buitenland. Het was de tijd van de spectaculaire overwinning van Luik-Bastenaken-Luik, de tijd dat hij reed over zijn eigen witgekalkte initialen op het asfalt, de tijd dat VDB werd aanbeden alsof hij een god was – en dat zelf ook geloofde.

De huiszoeking in februari 2002 was voor VDB het breekpunt in zijn carrière, die vanaf nu alleen nog bergaf zou gaan. Vandenbroucke probeerde er zich nog uit te lullen – onder meer door te zeggen dat de clenbuterol, een middel tegen paardenastma dat de luchtwegen verwijdt, bestemd was voor zijn hond. Maar het college van deskundige toxicologen, aangesteld door het parket van Dendermonde, omschreef de apotheek van Vandenbroucke als die van een dwerg met bloedarmoede, hartafwijkingen, nierinsufficiëntie en psychotisch gedrag.

Deleu «Dezelfde dag zijn we aan zijn verdediging begonnen. De producten wáren er, daar konden we niet omheen. Ze waren ook niet allemaal voor zijn hond. Maar Vandenbroucke zelf testte niet positief, en het was ook niet het ‘gigantische arsenaal’ waarover de media het hadden. Toch werd hij erger behandeld dan de zwaarste drugdealer. Alleen omdat het Frank Vandenbroucke was. Die ervaring, en het besef dat hij geen god meer was, heeft hem gekraakt, ja.»

Zoals Frank Vandenbroucke overal waar hij kwam de aandacht naar zich toe zoog, zoals hij met één uitspraak een hele menigte kon charmeren, zoals hij als een magneet werkte op supporters en journalisten, zo was hij ook geen gewone cliënt voor zijn advocaten.

Deleu «Eigenlijk zou het niet mogen, maar bij Vandenbroucke kon je als advocaat onmogelijk een professionele afstand bewaren. Hij was een ongeleid projectiel, verslaafd, extreem in alles, en manisch-depressief. Maar als het goed met hem ging, was het de warmste en sympathiekste persoonlijkheid die ik kende. We hebben veel samen gelachen. In het kantoor van Johnny (Maeschalck, red.) staat de laatste fiets waar Frank mee gekoerst heeft. Een blauwe Eddy Merckx-fiets. Cadeau. Zo was hij dus ook: ontzettend gul.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234