Luid & licht ontvlambaar: Sleater-Kinney

Riot grrrl-groep Sleater-Kinney bracht zopas ‘No Cities to Love’ uit en speelt op 21 maart in Trix. 'We willen nog altijd een andere stem laten horen, een alternatief voor de mensen die hun stem niet horen weerklinken in de mainstream.'

Sleater-Kinney heeft net in de show van David Letterman gespeeld wanneer ik Janet Weiss (links op de foto) in New York opbel.

HUMO Nadat Sleater-Kinney er in 2006 ‘voor onbepaalde duur’ de stekker had uitgetrokken, begon je in 2010 met Carrie Brownstein de groep Wild Flag. Waarom zat Corin Tucker niet in dat groepje?

Janet Weiss (49) «Euh, omdat Corin die band niet had opgestart (lacht). Carrie was muziek voor een instrumentale soundtrack aan het maken en vroeg me om hulp. We hadden lol, en er kwamen nieuwe songs van.

»We zagen Corin vaak, en tegen de tijd dat Wild Flag weer op een laag pitje stond, zagen Carrie en Corin elkaar nog vaker. Corin vroeg aan Carrie: ‘Denk je dat we ooit nog shows zullen spelen?’ And it started from there. Daarvoor was een reünie een onderwerp dat we meden. Niet dat we dachten dat het er nooit van zou komen, maar het was niet iets dat we zomaar eventjes tussendoor konden doen: er moest energie en enthousiasme voor zijn.

»Toen Carrie akkoord ging, belden ze mij en besloten we in het repetitiehok te kruipen.»

HUMO En?

Weiss «Wel, we waren een beetje roestig. Het duurde even voor we elkaar opnieuw aanvoelden en het idioom dat Sleater-Kinney bepaalt weer onder de knie hadden. Het gebeurt namelijk bijna nooit dat één van ons met een afgewerkte song binnenkomt: Sleater-Kinney is echt een samenwerkingsverband. In tegenstelling tot bij Stephen Malkmus, die met voltooid materiaal arriveert en vaak ook de anderen hun partijen, inclusief drums, schrijft, is Sleater-Kinney een groep die op de wisselwerking tussen drie verschillende persoonlijkheden leunt – er is altijd discussie mee gemoeid.

»Er was ook geen oud materiaal meer. Des te beter, want dat zou niet geklopt hebben. De songs moesten nieuw zijn, weerspiegelen wie we zijn en hoe we ons op dit moment voelen.»

HUMO Hoe voel je je op dit moment?

Weiss «Afgepeigerd (lacht).

»David Letterman gisteren was, euh, spannend. Normaal ben je op tour, speel je shows en heb je de songs echt in de vingers zitten. Dit was... uitdagender. Een plaat opnemen zonder dat je de laatste jaren nog live hebt gespeeld. Een tv-optreden bij Letterman doen zonder dat je de songs al voor een publiek hebt gebracht. Ik voelde me achteraf heel erg opgelucht. Nu kunnen we vooruit. Ik sta te popelen om de nieuwe songs te spelen. Ze zijn supergespierd en bijzonder energiek – fun om te spelen.»

HUMO Plaatopener ‘Price Tag’ is een vlammend manifest over de crisis en tegen de massaconsumptie.

Weiss «We willen nog altijd een andere stem laten horen. Daar is het ons om te doen – to speak for the disenfranchised. We hopen een alternatief te bieden voor de verschoppelingen, voor de mensen die hun stem niet horen weerklinken in de mainstream. We moeten die plaats ook voor onszélf creëren: ik heb nooit naar de mainstream gekeken om mijn vragen beantwoord te zien. Ik ben het altijd gaan zoeken bij de underground. Die is overigens minder zichtbaar dan vroeger, vind ik. Ik vind het vreemd hoe comfortabel jonge mensen zich voelen bij de toenemende commercialisering en het corporate karakter van ongeveer alles tegenwoordig. Toen ík jong was, ageerde ik daartegen, ik was zo kwaad – we were pissed off kids. En er is anders nog véél om je kwaad over te maken: de ongelijkheid tiert nog altijd welig.»

'De underground is minder zichtbaar dan vroeger. Terwijl er toch nog véél is om je kwaad over te maken'

HUMO Vorig jaar interviewde ik Kathleen Hanna van de oer-riot grrrl-groep Bikini Kill. Ze vond dat riot grrrl veel bereikt had – van Beth Ditto tot rock camps voor kleine meisjes in de VS – maar betreurde nog steeds hoe de beweging eind jaren 90 was geïmplodeerd: ‘In de mainstreammedia werd me verweten mannen te haten, in de underground zeiden ze: ‘Je bent niet langer radicaal genoeg om bij riot grrrl te horen.’’

Weiss «Er is nog veel werk. Maar vrouwen als Kathleen hebben het pad geëffend: vrouwen kunnen zich nu empowered en gelijkwaardig voelen.

»Kathleen en ik zijn totaal andere mensen, Bikini Kill en Sleater-Kinney waren totaal andere groepen, maar net dát maakte van riot grrrl zo’n breed verhaal. En we hebben nog steeds verschillende stemmen nodig. Als een beweging bedreigend overkomt, probeert men die vaak te simplificeren om ze neer te drukken. Dus van hoe meer verschillende kanten we aanvallen, hoe meer kans op slagen we hebben.»

HUMO Je bandgenoot Carrie Brownstein is het brein achter en het gezicht van de satirische cultreeks ‘Portlandia’, over de hipsterscene in Portland, Oregon. Jij woont in Portland: hoeveel realiteit zit er in die sketches?

Weiss «Ik was ook betrokken bij de serie, mijn job was: locaties zoeken. Maar om op je vraag te antwoorden: het is allemaal vrij realistisch. Dat soort mensen zit trouwens niet alleen in Portland. Ga naar Brooklyn in New York, en je ziet ze ook. Hipsters zitten overal. En het leven imiteert evengoed de kunst: door de reeks lopen er nu nog méér van die figuren rond in Portland. Alsof ‘Portlandia’ ze uit hun grotten heeft gesleurd (lacht).

»Ik moet wel zeggen: de muziekscene die ik als jonge vrouw in Portland heb gekend, was heel erg blue-collar, arbeidersklasse. We zaten in kelders muziek te maken. Iedereen steunde elkaar. Er was weinig voer voor komedie. Wij kwamen uit een veel serieuzere scene. Niet dat we nooit lachten of ons amuseerden, maar het draaide niet om ironie. Ondertussen mag er al wat meer gelachen worden: ik doe niets liever dan onnozele covergroepjes samenstellen met vrienden, voor nieuwjaarsfeestjes of zo.»

HUMO Eén groepje waarin je hebt gespeeld, heette The Shadow Mortons, naar de producer van de jaren 60-girl group The Shangri-Las. ‘The poor man’s Phil Spector’ werd hij weleens genoemd.

Weiss «Poor guy (lacht). Ik betrap mezelf erop dat ik echt studéér op sixtiesmuziek in het algemeen. We noemen Motown nu weleens een fabriek, maar die muzikanten, songschrijvers en zangers... Ook Stax, Chess en Atlantic: ik ben een enorme fan van de productie, de songs en de sound die iedere ‘stal’ voortbracht. Aretha Franklin, Etta James: beter dan dat wordt het niet.»

HUMO In januari overleed Kim Fowley, de producer van talloze noveltyhits en ook het brein achter de jaren 70-vrouwengroep The Runaways. Een echte Hollywoodfiguur, en jij bracht je vroegste jeugd door in het Hollywood van de seventies.

Weiss «Ik ben verzot op de muziek van Kim Fowley. Als ik ga dj’en, draai ik altijd zijn ‘Bubblegum’. De mensen komen me dan vragen: ‘What is this?’ Niemand kent die song. Wel, toch niet de hipsters in Portland. De hipsters in New York kennen het wellicht wél (lacht). Maar dat soort muziek draai ik dus.»

HUMO De draaitafels van Trix worden al warm bij het idee.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234