null Beeld

Luik-Bastenaken-Luik: Philippe Gilbert

Hoewel Philippe Gilbert in 2011 al eens als eerste over de meet reed, blijft winnen in Luik-Bastenaken-Luik nog steeds zijn favoriete jongensdroom.

Begin april, maar in Monaco lijkt het al te zomeren. Terwijl de opzichtige jachten klaar liggen om uit te varen, spoed ik me te voet naar de Rue des Açores, een straatje verscholen achter de Port Hercule: hier huist The Bike Shop, de fraaie en gloednieuwe fietsenwinkel van Philippe Gilbert (32). Net als ik merk dat het vandaag sluitingsdag is, komt hij me zwaaiend en met een brede glimlach met de fiets tegemoet gereden. Gilbert is net terug van de Ronde van het Baskenland, waar hij zijn conditie op punt heeft gezet. Hij oogt de rust zelve, ook al zijn alle ogen vanaf nu – met het drieluik Amstel Gold Race, Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik in het verschiet – op hem gericht. Het is duidelijk: de moeilijke jaren zijn voorbij, en Gilberts carrière maakt zich op voor zijn été indien. Met de winkel houdt hij zich overigens niet echt bezig.

Philippe Gilbert «Nee, iemand baat hem voor mij uit. Tegen sluitingstijd kom ik meestal langs met mijn twee zoontjes, die spelen hier graag. Het loopt hier dan vol met wielerliefhebbers die mekaar opzoeken. Plezante sfeer, hoor. Het enige probleem is iedereen terug buiten krijgen (lacht).»

HUMO Dit zijn de belangrijkste weken van het jaar voor jou, en toch bespeur ik geen zenuwen.

Gilbert «Het doet me goed om even bij mijn gezin te zijn: zij geven me rust. Ik ben pas gisterenmiddag thuisgekomen van de Ronde van het Baskenland en ik heb de hele namiddag met de kinderen buiten gespeeld. Ik vertrek morgen alweer naar België voor de Brabantse Pijl. Zij reizen me achterna, maar nadien ben ik weer drie weken alleen weg, naar de Giro. Dat is soms lastig: een kind heeft zijn ouders nodig, hè. Met Alan, mijn oudste zoon, heb ik gisteren naar de laatste 5 kilometer van Parijs-Roubaix gekeken. Meer niet: met de finale zie je toch genoeg (lacht).»

null Beeld

HUMO Klopt het verhaal dat je als kind spijbelde om naar de start van de Waalse Pijl te gaan kijken?

Gilbert «Ja, dat is waar. Vroeger vertrok die in Spa, en dat was maar 10 kilometer van onze deur. Mijn broer Jérôme (ook profrenner, red.) en ik vonden dat we dáár moesten zijn, en niet op school (lacht). Ik herinner me nog hoe al die mooie

undefined

'Er is niks dat me meer plezier schenkt dan te vechten tegen een peloton'

fietsen stonden te blinken, en hoe de gespierde benen van de renners een enorme indruk op mij maakten – vooral de massieve dijen van Laurent Fignon zijn me bijgebleven. Vroeger kreeg je als supporter de renners ook nog echt te zien, wij blijven tot 5 minuten voor de start op onze bus zitten. Jammer.»

HUMO Is al dat jeugdsentiment blijven hangen?

Gilbert «Toch wel. Het motiveerde me om ook renner te worden: na de start gingen we ook meteen het parcours op met onze fietsen. We leefden enorm mee: ik herinner me hoe we op televisie naar Luik-Bastenaken-Luik keken en zagen hoe Laurent Jalabert tijdens zijn beruchte ontsnapping in 1995 zijn armstukken in de buurt van Stoumont in een berm smeet. Na de wedstrijd zijn mijn broer en ik ze meteen gaan zoeken, zonder succes. Jaren later bleek dat een goede vriend ons voor was geweest: hij was nog tijdens de koers op zijn fiets gesprongen (lacht).»

HUMO Hoe voelde het om zelf de eerste keer La Doyenne te rijden?

Gilbert «Dat was in 2003. Ik reed als neoprof bij La Française des Jeux en had zoals elke eerstejaars tijdens de winter hard getraind om toch zeker mee te kunnen. Tot ik in Kuurne-Brussel-Kuurne mijn achillespees scheurde. Ik kon de volgende weken amper trainen, maar de dag van de Waalse Pijl kreeg ik ploegleider Marc Madiot aan de lijn: ‘Gamin, goed nieuws: zondag start je in Luik-Bastenaken-Luik!’ Ik stribbelde nog tegen, maar hij drukte me op het hart er vooral van te genieten. En dat deed ik ook: ik reed heel lang mee vooraan, en over mijn eigen wegen rijden voelde als een droom die uitkwam.»

HUMO Je keuze om in een kleine Franse ploeg te beginnen heb je je nooit beklaagd.

Gilbert «Ik kreeg er de tijd om te groeien, en mocht alle klassiekers rijden: de Franse renners gingen liever naar de Tour. Door de ervaring die ik daar als snotneus heb opgebouwd, kon ik nadien al die grote wedstrijden winnen. Want zo werkt het: voor je een koers kan winnen, moet je ze eerst doorgronden – en daarvoor moet je ze verschillende keren gereden hebben. Het is maar de vraag of ik in een ploeg als Lotto, waar Peter Van Petegem de kopman was, een plaats had kunnen afdwingen.»

null Beeld

HUMO Hoe kijk je nu naar de jonge Philippe Gilbert?

Gilbert «Ik ben ouder en wijzer geworden, natuurlijk (lacht). Nee, ik ben tegenwoordig verplicht om niet meer zo offensief te rijden, ook al omdat ze me niet meer laten gaan. Onlangs ging ik in Parijs-Nice opnieuw een paar keer in de aanval. En echt, j’adore ça: er is niks dat me meer plezier schenkt dan te vechten tegen een peloton. Het voelt geweldig om middenin die strijd te zitten: hoe staat de wind, welke indruk geven je medevluchters, hoeveel voorsprong hebben we al...»

HUMO Die beschrijving lijkt in niks op de Luik-Bastenaken-Luik van vorig jaar: een saaie, gesloten koers.

Gilbert «Vorig jaar wist niemand wat het nieuwe parcours zou brengen en daarom durfde niemand aan te vallen. Terecht, want het was onmogelijk om weg te geraken: de achtervolging kon veel te gemakkelijk georganiseerd worden. In de Ronde van Vlaanderen is dat onmogelijk: op die kleine wegen is het man tegen man, en zo heb ik het het liefst.

»Er is ook veel veranderd. Toen ik nog niet de renner was die ik nu ben, kon ik onmogelijk winnen van Bettini, Museeuw of Bartoli. Al probeerde ik altijd wel un truc stupide: beter dan niks, hè (lacht). Nu zijn de beste renners niet meer zo sterk als vroeger: het algemene niveau is naar omhoog gegaan.»

HUMO Er is minder doping, wil je zeggen.

Gilbert «Zo is het. We zien geen renners meer het hele jaar door uitzonderlijke dingen doen. En dat er ook jongeren kunnen meedoen voor de overwinning, laat zien dat het er zuiverder aan toegaat.»

HUMO Je woont al zeven jaar in Monaco. Is je thuis hier of in de Ardennen?

Gilbert «Beide. Ik ken nog veel mensen in Remouchamps, en ook al woon ik ver: de echte vrienden zijn gebleven.»

HUMO Zijn dat ook vrienden uit het peloton?

Gilbert «Nee, in het wielrennen heb ik geen vrienden.»

HUMO Echt?

Gilbert «Het wielrennen is mijn passie en mijn beroep, maar er is niemand van wie ik zeg: ‘Die ga ik volgende week uitnodigen om te komen eten.’»

HUMO Maak je bewust een scheiding tussen werk en privé?

Gilbert «Ik leid graag mijn eigen leven, en daarin hoeft het niet over wielrennen te gaan. Ik schiet met veel renners goed op: Thor Hushovd en Mickaël Delage waren meer dan gewone collega’s, en ook met Jelle Vanendert en Jürgen Roelandts hou ik nog contact. Maar wat ik nu zeg, geldt voor veel renners: we zijn veel van huis, en gaan graag terug naar onze families.»

HUMO Blijf je voor de rest van je leven hier in Monaco wonen?

Gilbert «Moeilijke vraag. Mijn vrouw en ik denken van wel,

'Toen ik jong was, kon ik onmogelijk winnen van Bettini, Museeuw of Bartoli. Al probeerde ik altijd wel un truc stupide'

maar we zijn niet 100 procent zeker. Voor Alan is Monaco chez lui: hij wordt binnenkort 5 en is hier geboren. Hij zegt zelf dat hij van Monaco-Ville is, een echte Monegask dus (lacht). We wonen boven, op Le Rocher: een kleine wijk met een duizendtal inwoners. Het leven is er goed: rustig, een beetje weg van het centrum met al zijn buildings. Als het aan Alan ligt, blijven we voor altijd hier.»

HUMO En toch blijft een echte Ardennees verknocht aan zijn dorp.

Gilbert «Dat merk ik bij mijn eigen familie. Als ik volgende week zondag La Redoute zal oprijden en iedereen die ik ken langs de kant zal zien staan, voel ik ook die verbondenheid. Het is heel intens om zo door je supporters te worden aangemoedigd: kippenvel, en iets wat je maar één keer per jaar meemaakt.»


Een beetje gek

HUMO Je hebt opnieuw het plezier in het wielrennen teruggevonden, las ik. Was dat dan verdwenen?

Gilbert «Na mijn wonderjaar in 2011 heb ik een moeilijke periode gekend: ik haalde geen resultaten, alles verliep moeizaam. En als het minder goed loopt, voel je je ook niet gelukkig in de koers. Dan slaat de twijfel toe.»

undefined

null Beeld

HUMO Zelfs Philippe Gilbert twijfelt aan zichzelf.

Gilbert «Je bent verplicht te twijfelen, want alles is negatief en iedereen stelt dezelfde vragen: ‘Waarom win je niet meer?’ ‘Waarom lukte het vorig jaar wel?’ Op de duur vraag je je af: ‘Putain, waarom gaan de zaken niet meer zoals ik ze gepland had?’ Achteraf gezien begrijp ik het niet zo goed: ik haalde best nog een hoog niveau, maar toch schreef iedereen me af. Mensen vroegen zich zelfs af of ik nog fietste.»

HUMO Hoe moeilijk was die periode?

Gilbert «Heel moeilijk, al ben ik altijd positief gebleven en blijven werken. Ik heb in die periode beseft dat ook de pers schuldig is aan de hele dopingproblematiek, en dat ze een renner ertoe kunnen aanzetten om fouten te maken. Ik heb het nooit overwogen, maar soms zeg je bij jezelf: ‘Als ze mij zo blijven koeioneren, dan moet ik daar misschien toch iets aan doen.’ Als je op zulke moeilijke momenten een slechte entourage hebt en een foute dokter kent, denk je misschien dat daar de oplossing ligt. De pers moet leren dat renners ook mensen zijn, op wie je niet blind kan schieten. Ze houden geen rekening met de impact die hun breed uitgesmeerde titels op onze omgeving hebben. Want iedereen gelooft nu eenmaal wat de kranten schrijven, en op de duur stelt een heel dorp zich de vraag of je nog wel deugt als renner.

»Mijn grote geluk is geweest dat ik niet in België woon, en het allemaal veel minder moest ondergaan. Mijn familie heeft me goed omringd, en ook mijn ploeg BMC Racing Team is me blijven steunen. Vooral dat laatste was héél belangrijk, want als ook zij me in de verkeerde richting hadden geduwd, hield het helemaal op.»

HUMO Ik zie je weer lachen, terwijl je lange tijd een gecrispeerde indruk maakte.

Gilbert «Ik had niet veel zin om mensen te woord te staan die me voortdurend bekritiseerden of op televisie zeiden dat ik te dik was en beweerden dat ik er niet meer voor leefde.

»Ik zie nu net hetzelfde gebeuren met Peter Sagan: ze schrijven hem af, terwijl hij best goed rijdt – in de klassiekers doet hij altijd mee voor de top tien. Alleen zit het in zijn hoofd dat hij absoluut de grote koersen moet winnen, terwijl dat natuurlijk niet zo eenvoudig is. Alexander Kristoff heeft er ook enkele jaren over gedaan, hoor.»

HUMO Katusha won behalve met Kristoff ook met Joaquim Rodríguez in de Ronde van het Baskenland en onvermijdelijk worden er dan vraagtekens geplaatst. Dat gebeurde ook na jouw wonderjaar in 2011: zeges behaald met de hulp van cortisone, luidde het.

Gilbert «Terwijl Rodríguez al járen wereldtop is. En in mijn geval: ik weet welke opofferingen ik voor mijn carrière maak, en ik heb mezelf niks te verwijten. Ze mogen van alles schrijven, maar als het weer eens gebaseerd is op anonieme getuigenissen, gaat het me toch te ver. Zie je mijn truien van Belgisch en wereldkampioen aan de muur? Wel, die zijn door mij gewonnen en niet door een dokter, hè. Ik heb ook geen schrik dat de UCI die op een dag zal komen weghalen.

»We worden veel te gemakkelijk beschuldigd, het enige wat we kunnen doen is ons verenigen en een syndicaat oprichten. Maar ook dat verloopt moeizaam.»

HUMO Waarom is het zo moeilijk om iets te organiseren?

Gilbert «We hebben in de eerste plaats iemand nodig die ons wil vertegenwoordigen, die echt alle belangen verenigt en verzoent. Ik zie niet meteen iemand die daarvoor geschikt is, maar volgens mij moet het een renner zijn die nog maar net gestopt is. Zelf heb ik ook even gezeteld in een commissie, samen met Sven Nys en Marianne Vos – elke tak van het wielrennen was vertegenwoordigd. Achter mijn rug hoorde ik renners zeggen dat ik op die manier bescherming genoot van de UCI, en dat ik van alle dopingcontroles vooraf op de hoogte werd gebracht. Als je dergelijke onzin hoort, heb je meteen geen zin meer om er tijd en energie in te steken. (Zucht) In het wielrennen kan er nog veel verbeterd worden, hoor.»

'De pers moet leren dat renners ook mensen zijn op wie je niet blind kan schieten. Ze houden geen rekening met de impact van hun breed uitgesmeerde titels op onze omgeving'


17 grote rondes

HUMO Volgens Johan Museeuw bezitten van de huidige generatie enkel jij en Tom Boonen de gave van het winnen. Wat maakt het verschil?

Gilbert «De ervaring, de kracht, de koelbloedigheid ook. Het valt niet mee om je goede benen meer dan zes uur stil te houden, hoor (lacht). Het is wachten en nog eens wachten, tot het moment dat iedereen kapot zit en je van jezelf denkt dat je toch nog die extra inspanning kan doen. In volle finale draaien je hersenen op volle toeren: ‘Merde, heb ik mijn aanval niet te vroeg geplaatst en slaag ik er wel in om dit tempo tot de finish vol te houden?’ Je moet de stress en de emoties goed in de hand kunnen houden en daarom zeg ik vaak dat een overwinning verdiend is: je hebt gedurende die zes uur alles perfect uitgevoerd.»

undefined

null Beeld

HUMO Welk gevoel geeft dat, winnen?

Gilbert «Als het lukt, kan ik echt enorm trots zijn op mezelf. Maar het mooiste moment is net vóór je je handen in de lucht steekt, als je beseft dat je gewonnen hebt. Echt een machtig gevoel. En als je het geluk hebt om die overwinning te delen met de mensen van wie je houdt, maakt het alles nog mooier. Zoals in de Ronde van Lombardije van 2010, toen ik na aankomst meteen in de armen van een vriend uit Remouchamps vloog en ook mijn vader en mijn broer vlakbij waren. Maar soms ben je helemaal alleen, en kan je pas een uur later met je familie bellen. Dat voelt niet hetzelfde, en het magische moment is dan al helemaal weg.»

HUMO In welke fase van je carrière ben je nu?

Gilbert «Ik sprak er onlangs nog met mijn vrouw over: ik hou nog enorm van mijn vak, en ook zij heeft er geen problemen mee. Enkel de kinderen hebben het soms moeilijk dat ik er minder ben. Maar ik durf niet te zeggen hoelang ik nog renner zal blijven. Ik was 20 toen ik prof werd, en ik weet niet of ik al te veel van mijn lichaam heb geëist. Ik heb zeventien grote rondes gereden, en dat laat toch sporen na.»

HUMO Wil je een erfenis nalaten, zoals Bradley Wiggins?

Gilbert «Ik wil een complete renner zijn en later kunnen zeggen dat ik in staat was om verschillende soorten koersen winnen. Want er is een groot verschil tussen pakweg Parijs-Tours en de Ronde van Lombardije. Ik was nooit een tijdritspecialist, maar in 2011 werd ik in die discipline wél Belgisch kampioen, en dit jaar heb ik Marcel Kittel verslagen in een proloog. Dit seizoen wil ik graag de roze trui in de Giro, dan heb ik in elke grote ronde én een rit gewonnen én de leiderstrui gedragen. En dan blijft er nog de Ronde van Vlaanderen: ik droom ervan een echte flandrien te zijn, hopelijk laat mijn ploeg me toe om volgend jaar opnieuw deel te nemen.»

HUMO Denk je al aan een leven na het wielrennen?

Gilbert «Ja, daar ben ik mee bezig. Ik investeer veel in immobiliën: ik heb twee appartementen in Monaco, en nog enkele huizen in België. Mijn manager Vincent Wathelet heeft een productiehuis voor televisie, en het is zijn droom dat ik de zaak overneem. Het is een mooi aanbod en het lijkt me een boeiende stiel, maar hij werkt vooral in het buitenland, wat betekent dat ik nog meer van huis zal zijn. Eerlijk, ik twijfel.»

HUMO Niels Albert getuigde onlangs in ‘Kroost’ over het zwarte gat na zijn carrière. Vrees je er zelf ook voor?

Gilbert «Dat is typisch voor renners die in België wonen: ze worden overal behandeld als een ster, en ze geraken aan die status gewoon. Dan is het niet abnormaal dat iemand na zijn carrière in een depressie belandt. Hier kom ik zulke dingen nooit tegen, ze weten amper dat ik een wielrenner ben.»

HUMO Zie je al iemand die je zou kunnen opvolgen?

Gilbert «Moeilijk te zeggen. Tiesj Benoot, misschien? Vijfde worden in de Ronde van Vlaanderen, dat is indrukwekkend als je nog maar 21 bent. Maar laten we eerst afwachten of hij het volgend jaar opnieuw kan.»

HUMO Welke raad zou je hem geven?

Gilbert «Leid een zo eenvoudig mogelijk leven. Ik vermoed dat Lotto zijn contract nu zal openbreken en zijn loon zal verdubbelen. Hij moet vooral niet meteen een dure BMW kopen. Nee, als je je niet concentreert op het wielrennen, vertaalt zich dat meteen in je resultaten. Voor mij was het allerbelangrijkste eerst een eigen huis hebben. Met een dure wagen hang je toch alleen maar de onnozelaar uit. Voor je het weet, krijg je een ongeluk en sta je in alle kranten.

»De mannen die er elk jaar staan, werken keihard in de winter, en dat moet hij ook doen. Niet te lang feesten, want met 3 kilo overgewicht loop je achter de feiten aan. Maar er is natuurlijk niks tegen decompressie, een goede fles wijn op zijn tijd kan geen kwaad (lacht).»

HUMO Je hebt alles goed voor mekaar: geen geldzorgen en een mooi palmares. Waar ligt voor Philippe Gilbert de zin van het leven?

Gilbert «Heel simpel: de opvoeding van mijn kinderen is voor mij het allerbelangrijkste. Een kind kijkt naar zijn ouders en dus moet ik een voorbeeld voor hen zijn. Het grootste geluk in mijn leven zal zijn als zij uitgroeien tot gezonde volwassenen, die op eigen benen kunnen staan. Daar zal zelfs mijn mooiste overwinning nooit aan kunnen tippen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234