null Beeld

Lydia Davis - De taal van dingen in huis

Vaak hebben de figuren in de korte verhalen van Lydia Davis iets neurotisch – ze tellen en spellen de dingen uit, joggen met een kleine kramp door de banaliteit van alledag, keren elk grindsteentje in hun schoen om.

Jeroen Maris

In ‘De taal van dingen in huis’ (Atlas Contact) causeren ze over koeien, zeuren ze over doperwten en pepermuntjes, lopen ze op existentiële twijfel bij het spotten van een verkeerd gespeld woord op een restaurantmenu. Maar het is geen vermoeiende nukkigheid, geen gekmakend onvermogen: de filosofische verwondering wint altijd het pleit. Het onuitstaanbare leven wordt gevierd.

Davis is op haar best in observaties van terloops en toevallig – cursiefjes haast, waarin de bijzondere banaliteit een halve minuut op de troon mag. Een vertelling over een doosje chocolaatjes wordt in haar handen een meeslepende rêverie die eindigt in wat droefs – net het leven, quoi.

Korte verhalen neemt u letterlijk: op enkele uitzonderingen na zijn ’t ééntegeldansen, roekeloos kort, vaak zelfs maar één zin. Soms zijn het taalexperimenten, soms onbenullige wisecracks, soms vertaalde dromen, soms tangaslipjes van ontroering – een man reist honderden kilometers om zijn online ontmoete potentiële partner te zien, maar die sterft net voor het bezoek. Of als een onhandelbare hond droevig afgemaakt wordt in een asiel: ‘Hij had geen goede eigenschappen. Dat wist hij niet.’ Soms is de verteller schijnbaar dromerig en onaandachtig, en dan komt er een surrealistische film over de zinnen te liggen. En soms mondt het proza uit in kriebelige slapstick, zoals in ‘De twee Davissen en het tapijt’, waarin de ene Davis maar niet kan beslissen of ze een tapijt wil houden dan wel verkopen, en de andere Davis maar blijft twijfelen of hij het wil kopen. Besluiteloosheid is een lelijke schommelstoel.

Sporadisch gaan de miniatuurtjes vervelen, en Davis’ adoratie voor Gustave Flaubert – op wiens correspondentie ze verschillende verhalen gebaseerd heeft – begrijp ik niet. Maar ik begrijp wel waarom ze in 2013 de Man Booker International Prize won.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234