Ik vraag veel van mijn gezin: het draait altijd rond mijn job. Als ik mijn koffers pak voor alweer een drukke sportzomer, voel ik me schuldig » Beeld Carmen De Vos
Ik vraag veel van mijn gezin: het draait altijd rond mijn job. Als ik mijn koffers pak voor alweer een drukke sportzomer, voel ik me schuldig »Beeld Carmen De Vos

DE 7 HOOFDZONDEN

Maarten Vangramberen: ‘In ons gezin zeggen we het gewoon aan tafel als we seks hebben gehad’

Tijdens het EK voetbal was hij de wingback van ‘Villa Sporza’, in de Ronde van Frankrijk vroeg hij namens de VRT het peloton het snot uit de neus, vanaf vrijdag turft hij records op de Olympische Spelen in Tokio, en het valt niet uit te sluiten dat hij daarna uw padelpartijtjes van kundig commentaar komt voorzien: in die heerlijke sportzomer van 2021 zal Maarten Vangramberen (42) geen pufje ontgaan. ‘Ik word almaar beter in mijn rol van gepassioneerde toeschouwer.’ De 7 Hoofdzonden!

MAARTEN VANGRAMBEREN «Ik ben nog misdienaar geweest, maar later heb ik me van de Kerk afgekeerd. Met het ouder worden ontwikkelde ik steeds grotere reserves tegenover mensen die heel, héél zeker zijn dat iets wit of zwart is, en dat ook heel, héél luid verkondigen. Roepers die geen ruimte laten voor grijs. Ik heb de Kerk lang met dat soort principiële doofheid geassocieerd. Maar goed, daar ben ik intussen van af: ik heb vrienden die nog trouw naar de mis gaan en gloedvol over hun geloof vertellen, en dat heeft me geholpen om de schoonheid van religie weer in te zien.»

HUMO De 7 Hoofdzonden zijn een stukje van het ethische kostuum dat de Katholieke Kerk genaaid heeft. Heb je zelf je leven gebouwd op heldere morele principes?

VANGRAMBEREN «Niet in de zin dat er een zelf samengesteld handboek is dat ik netjes volg. Maar ik vind het wel een aantrekkelijke gedachte dat je een beter mens kunt worden, en dat goede voornemens niet alleen iets van 1 januari hoeven te zijn. Ik probeer om mezelf voortdurend bij te sturen. Dat lukt best: ik kan veel beter leven met wie ik ben dan met wie ik was. Als kind bijvoorbeeld gleed ik door het leven. Ik was slim, sportief, deed het goed bij de meisjes – en ik wíst dat. Het zorgde ervoor dat ik het een beetje te vanzelfsprekend vond dat de dingen altijd rond mij draaiden, en dat ik te weinig empathie had voor wie niet de hele tijd door de wereld geaaid werd. Dat is grondig veranderd: ik loop niet meer met vuile voeten door andermans leven. Vroeger roddelde ik bijvoorbeeld ook, een verhaal was niet veilig bij mij. Terwijl ik er nu zelfs niet meer aan dénk om iets intiems prijs te geven dat iemand me in vertrouwen verteld heeft.

»Ik ken behoorlijk veel mensen die ik fundamenteel aardig vind. Van hen probeer ik iets te stelen. Ik observeer die mensen, kijk hoe ze in het leven staan, en probeer daar dan iets van over te nemen. En met het beste kompas woon ik samen. Annick (Mastbooms, zijn vrouw, red.) is iemand die me ontzettend goed begrijpt, en me altijd in de juiste richting stuurt. Als ik twijfel, zegt zij treffende dingen.»

‘Het frustreert me dat we niet genoeg inzien hoe gezond sporten is. Met een fittere bevolking waren er minder coronaslachtoffers gevallen.’ Beeld Carmen De Vos
‘Het frustreert me dat we niet genoeg inzien hoe gezond sporten is. Met een fittere bevolking waren er minder coronaslachtoffers gevallen.’Beeld Carmen De Vos

WOEDE

VANGRAMBEREN «Ik ben eens heel boos geworden op mensen uit mijn naaste omgeving. Precies die woedeaanval leidde tot een beter inzicht in wie ik ben, en uiteindelijk ook tot verandering. Want plots zag ik heel helder in dat ik kwaad was op mezelf, niet op de mensen die ik graag zie. En dat het dus pathetisch was om dat op hén uit te werken.»

HUMO Waarom was je kwaad op jezelf?

VANGRAMBEREN «Het was een periode waarin ik niet inzag hoeveel kostbaar geluk ik al verzameld heb in mijn leven. Ik dacht voortdurend aan de levens die ik níét leid, aan het geluk dat ik níét heb. En je kunt eeuwig blijven stilstaan bij wat had kunnen zijn, bij de afslagen die je niet hebt genomen, maar dat leidt tot niets. Dat ik van mezelf vind dat ik een beter mens ben dan pakweg tien jaar geleden, heeft zeker ook met dat inzicht te maken: het geluk ligt voor mijn neus. Dat moet ik zien en blijven zien. Want van alles gaat ooit de glans af, en met het verstrijken van de tijd gaat schoonheid vaak als iets evidents voelen.

»Zo’n grote woedeuitbarsting overkomt me maar zelden. Je bent niet op je mooist als je kwaad bent, hè. Ik heb er steeds minder behoefte aan om díé versie van mezelf te zien. Ik vind woede ook iets heel intiems. Ik kan alleen kwaad worden op de mensen van wie ik hou. Op wie me kwetsbaar mag zien.»

HUMO Er zijn ook mensen die houden van wrijving en conflict. Die het net goed vinden als het op gezette tijden knettert.

VANGRAMBEREN «Ik begrijp dat, en ik geloof ook dat het voor die mensen werkt. Maar bij mij blijft zo’n hoogoplopende ruzie altijd nazinderen. Zodra iemand boos wordt op mij, blokkeer ik. Ik praat de dingen liever gewoon uit. Vroeger kon ik wel vilein en nijdig zijn, hoor, maar dat is veranderd. Die scherpe kant is afgevijld: ik ben nu in al mijn relaties op zoek naar harmonie. Het brengt zo weinig op, woede.»

HUMO Maar een klein beetje nijdigheid kan goeie brandstof zijn, toch?

VANGRAMBEREN «Dat is ook weer waar. Ik heb er vroeger weleens mijn voordeel mee gedaan. Vanaf het derde middelbaar gingen mijn punten op school de dieperik in. Ik was de speelvogel, de dromer, de jongen die door het raam keek en zich verloor in een fantasietje over het leven van de man die buiten de herfstbladeren bij elkaar aan het vegen was. Mijn rapporten waren niet goed, ik kreeg opmerkingen van leerkrachten, het PMS (nu CLB, red.) suggereerde dat verder studeren allicht geen haalbare ambitie was. Daar heb ik toen een kleine nijdigheid uit gepuurd: ik zou het ze verdorie eens bewijzen. En dat is ook gelukt.

»In het begin van mijn carrière ben ik ook weleens op eindredacteurs gelopen die met een persoonlijke frustratie zaten, en die uitwerkten door me te kleineren. Goeie brandstof, zoals jij het noemt, maar op een bepaald moment moet je dat soort negatieve motivatie loslaten. Dat valt me best makkelijk: het zit niet in mij om voortdurend boos te zijn op de wereld.»

TRAAGHEID

HUMO In elk interview met jou gaat het over de volgeladen sportzomers, en hoe die je helemaal opslorpen. Maar vorig jaar bezemde een virus de kalender leeg. Hoe was het om een blanco zomer te beleven?

VANGRAMBEREN «Ik ben daar een paar weken echt niet goed van geweest. Eerst viel het EK voetbal weg. Geen probleem, dacht ik, er waren nog de Ronde van Frankrijk en de Olympische Spelen. Maar toen werden die óók uitgesteld, en lag de zomer als een uitgestrekte vlakte voor me. Ik vond dat moeilijk, ja, maar na enkele weken schikte ik me in die nieuwe situatie. Annick is hr-manager bij productiehuis De Mensen, en had haar handen vol met de weerslag van de coronacrisis. En dus werden de rollen eens omgedraaid: vooral ik zorgde voor de kinderen. In de voormiddag gaf ik ze bijles, in de namiddag deden we iets leuks. Eindelijk was er eens een zomer waarin ik er altijd bij was. En waarin ik tot mijn eigen verbazing heel rustig werd. Het mooie is dat die ene zomer een blijvend effect heeft: ik ben veel meer dan vroeger gehecht aan thuis zijn. De dagen met mijn gezin vier ik nu echt.»

'De kritiek dat ik verliefd zou zijn op de camera kwam stevig aan. Maar het voordeel aan ouder worden: ik laat er mijn dag niet meer door vergallen.' Beeld Carmen De Vos
'De kritiek dat ik verliefd zou zijn op de camera kwam stevig aan. Maar het voordeel aan ouder worden: ik laat er mijn dag niet meer door vergallen.'Beeld Carmen De Vos

HUMO Maar dit jaar beleef je wel weer zo’n hyperventilerende sportzomer.

VANGRAMBEREN «Als ik even blaas bij het vooruitzicht van zo’n volgepakte zomer, zegt mijn moeder altijd: ‘Maar gij hebt dat graag.’ Ze heeft gelijk: ik functioneer het best als mijn agenda proppensvol zit. Van het ene in het andere rollen, mensen leren kennen, bezig zijn. Ik heb dat nodig om me goed te voelen. Na een week vakantie word ik ongedurig, omdat de wereld beweegt zonder dat ik erbij ben.

»Dat ik graag veel en hard werk, heeft vast iets te maken met wat mijn vader me meegaf toen ik ging studeren in Leuven. ‘Als je het nu niet zelf gaat doen, zal er niks gebeuren,’ zei hij. Hij had gelijk: als je zelf niets van initiatief neemt, zal er niets bewegen. Je moet de dingen vastpakken.

»Dat eeuwige jakkeren is misschien ook wel een manier om niet te diep over de dingen te moeten nadenken. Voor de nieuwe reeks van ‘Wereldrecord’ (zijn docuserie op Canvas waarin hij wereldrecords in de sport minutieus analyseert, red.) sprak ik onlangs met een fysicus die veel weet over zwarte gaten. Toen hij vertelde over de massieve oneindigheid van het heelal, voelde ik mezelf verschrompelen. Die gedachte aan je eigen nietigheid kun je in het dagelijkse leven maar beter niet te veel toelaten, denk ik. Ik doe het alleszins niet, want het zou me misschien blokkeren. Die drukke agenda is dus ook zelfbescherming: door mijn leven vol te laden krijgt de grote twijfel geen kans. Ik laat de leegheid niet toe.»

HUMO Ook naast je werk ben je niet lui: je bent een fanatieke amateursporter, en je draagt die liefde voor het zweet ook heel erg uit.

VANGRAMBEREN «Hoe ouder ik word, hoe meer ik overtuigd ben van het belang van sporten. Zie ik iemand joggen, dan zeg ik tegen mezelf: ‘Ja! Die snapt het. Die heeft het licht gezien, die weet hoe tóf het is om te bewegen.’

»De wetenschap geeft me gelijk. (Doceert) Het risico op sommige kankers verkleint gevoelig door te sporten. Bewegen helpt tegen depressie. De hersenen van kinderen functioneren beter als ze regelmatig sporten. Recent onderzoek wijst uit dat je spieren tijdens een inspanning communiceren met al je organen, en ze zo gezond houden. En zo kan ik nog wel een eindje doorgaan. Het frustreert me dat we zo weinig inzetten op preventieve geneeskunde. Deden we dat wel, dan zou de curatieve gezondheidszorg veel minder nodig zijn. En het begint natuurlijk bij jongeren. Op de middelbare school krijgen die elke week twee keer 50 minuten lichamelijke opvoeding – waarvan ze dan telkens twintig minuten kwijtspelen omdat ze ergens heen moeten en zich moeten omkleden. Terwijl jonge mensen elke dag minstens een half uur intensief zouden moeten bewegen.

»Kijk ook naar wat er het afgelopen anderhalf jaar gebeurd is: als de bevolking fitter zou zijn, waren er minder coronaslachtoffers gevallen.»

HUMO Obesitas is een flinke risicofactor, inderdaad. Maar ik ben nogal gehecht aan de basisfilosofie van onze gezondheidszorg: we zorgen voor iedereen die ziek wordt, zonder te becijferen hoe ver de individuele verantwoordelijkheid reikt, en zonder in termen van schuld te spreken.

VANGRAMBEREN «Natuurlijk. Natúúrlijk. Ik bedoel ook helemaal niet dat er aan die solidariteit moet worden gemorreld. Ik zeg gewoon dat een sportief leven ons iets kan opleveren. Dat het ons góéd doet.

»Er wordt de advocaten van de sport weleens een zeker dedain aangewreven: we zouden neerkijken op wie liever niet uit z’n zetel komt. Maar bij mij is dat zeker niet het geval. Als romig eten, een fles wijn en een pak sigaretten essentiële onderdelen zijn van je geluk, vind ik dat allemaal prima. Doen! Maar ik geloof wel dat veel mensen zouden genieten van sport als ze het een kans geven. Toen ik begon te werken, wilde ik zo’n romantisch journalistenleven: zeven op zeven werken, dubbele shiften draaien. Wel, in die periode voelde ik me veel minder gelukkig dan nu. Want er was geen tijd voor sport. Bewegen zorgt ervoor dat ik energie heb, me goed voel en een helder hoofd heb.»

AFGUNST

HUMO Volgt uit je liefde voor sport dat je zelf ook competitief bent?

VANGRAMBEREN «Als kind was dat zo. Mijn zus had aanleg voor sport, en stond altijd op het podium. Daar droomde ik ook van, maar ik zag al snel in dat ik niet dat talent had. Gaandeweg is die drang naar grootsheid helemaal verdampt. Ik sport voor mijn gezondheid, voor mijn geluk. Niet om me te meten met anderen en mijn plaats in de pikorde te bepalen. Ik heb twee marathons gelopen, en telkens was ik trots dat ik de richttijd in mijn hoofd gehaald had, maar vergeleek ik me niet met anderen. Ik sport ook graag alleen. Als je met een maat gaat lopen of fietsen, is er toch altijd die behoefte om efkes te tonen dat je de betere bent – dat je beter bergop rijdt, of sneller sprint. (Schudt het hoofd) Voor mij neemt dat het plezier weg.»

'Er zit niets in mij dat Romelu Lukaku, Remco Evenepoel of Nafi Thiam wil zijn.' Beeld Carmen De Vos
'Er zit niets in mij dat Romelu Lukaku, Remco Evenepoel of Nafi Thiam wil zijn.'Beeld Carmen De Vos

HUMO Het cliché van de sportjournalist als gemankeerde voetballer of wielrenner gaat dus niet op voor jou?

VANGRAMBEREN (beslist) «Er zit niets in mij dat Romelu Lukaku, Remco Evenepoel of Nafi Thiam wil zijn. Als kind wel, natuurlijk: ik droomde van een selectie voor de Rode Duivels, en van demarrages in het hooggebergte in de Tour. Maar met het volwassen worden is dat verlangen stilletjes verdwenen, zonder dat het ook maar een centje pijn deed. Dankzij mijn job kom ik heel dicht bij topsporters, tot daar waar je het zweet kunt ruiken. En net op die plek sta ik het liefst: aan de zijlijn, als bevoorrechte toeschouwer. Ik méén dat. Wist je dat 70 procent van alle olympische atleten maar één keer aan de Spelen deelneemt? Terwijl ik nu als journalist aan mijn tweede Spelen zit, en al gekwalificeerd ben voor die van Parijs in 2024 en Los Angeles in 2028.

»Wat ik ook zo comfortabel vind: op mijn 35ste hoefde ik mezelf niet plots een volkomen nieuw leven te verzinnen, zoals dat bij een topsporter wel het geval is. Nee, mijn carrière gaat ook na mijn 40ste crescendo: ik blijf bijleren, mag nieuwe dingen proberen. Ik word almaar béter in mijn rol van gepassioneerde toeschouwer.

»Ik voel dus geen greintje jaloezie. Al zou ik wel eens voor een uurtje de benen van Wout van Aert willen hebben, of de techniek van Matthias Casse, of de fluwelen baltoets van Kevin De Bruyne. Gewoon, om te weten hoe het voelt. En daar heb ik ‘Wereldrecord’ voor: dankzij dat programma kom ik een beetje in de buurt.»

HOOGMOED

HUMO In ‘Wereldrecord’ ben je meer dan de gepassioneerde toeschouwer: je legt je telkens zelf toe op de sport waarover de aflevering gaat. Dat kwam je al op kritiek te staan: je flirt te gulzig met de camera, klonk het, en loopt net iets te vaak achteloos met bloot bovenlijf in beeld.

VANGRAMBEREN «Eén van de voordelen van de veertig voorbij zijn is dat kritiek niet meer voelt als een pittige zweepslag: ik laat er mijn dag niet meer door vergallen. Maar ik geef toe dat die opmerkingen wél stevig aankwamen. Omdat het simpelweg niet waar is: ik ben helemaal niet verliefd op de camera, en ik vind het zelfs ronduit onaangenaam om zonder shirt in beeld te komen. Ik doe dat echt alleen als het noodzakelijk is om iets aan te tonen. Dat programma is er ook niet om mijn ego te bevredigen. Integendeel: de bedoeling is net om het verschil tussen een amateursporter als ik en een topper helder te krijgen. Als ik voetbal tegen Hans Vanaken en je ziet mij onhandig de bal controleren, dan kom ik daar toch bepaald knullig uit? Ik zeg het ook voortdurend tegen de regisseur en de monteur: ‘Wereldrecord’ gaat niet over mij, wel over de wetenschap achter glansprestaties. Dat we nu een derde seizoen aan het maken zijn, is net omdat het format werkt, omdat we mensen inzicht geven in hoe topsport werkt.»

HUMO Maar je bent toch minstens een béétje ijdel?

VANGRAMBEREN «Natuurlijk, zoals iedereen die met z’n gezicht op televisie komt. Ik weet dat ik ervoor moet zorgen dat m’n uiterlijk niemand stoort – en dus moet ik me bijvoorbeeld elke dag scheren. En ik ga niet in mijn pyjama naar de bakker. Meer nog: ik wens tout court niet in pyjama gezien te worden. Ik haal zo weleens de krant uit de brievenbus, maar dan duik ik achter een struik zodra er iemand voorbijkomt (lacht).

»Alleen op vakantie mag het slonzig. (Gespeeld beteuterd) Ironisch genoeg zegt mijn vrouw alleen dan – wanneer ik me een week niet geschoren heb, mijn haar alle kanten uitschiet en ik rondloop in een marcelleke – dat ik er goed uitzie.»

GULZIGHEID

HUMO Bourgondisch tafelen en Romeins drinken horen naar verluidt niet voor een sportman. Maar ik weet dat jij daarop een vrolijke uitzondering vormt.

VANGRAMBEREN «O ja. Eten: wat een vreugde is dat toch. Op de foto’s van de communiefeesten uit mijn jeugd zie je steevast één jongetje dat nog aan tafel zit terwijl de rest van de kinderen al lang buiten aan het spelen is – dat ben ik dan, al vier keer langs het buffet gepasseerd, en klaar voor nog een vijfde keer. ‘Wat eten we straks?’ was ook steevast mijn vraag ’s ochtends bij het ontbijt, en het antwoord van mijn moeder maakte of kraakte mijn dag. (Glundert) Felix, mijn zoon, stelt die vraag nu óók elke ochtend.

»Ik word zo belachelijk gelukkig van lekker eten! En ik heb ook gewoon altijd honger. Ik kan enorme porties verzetten, ja, ik koop standaard de halve frituur leeg: een familiepak met veel vlees erbij, en twee sausjes – en dan de bestelling voor de rest van het gezin (lacht).

»Ik ben ook helemaal verhangen aan het ritueel van samen eten. Als ik thuis ben, zitten we ’s ochtends samen aan tafel: de Algemene Vergadering van ons gezin. En als ik op zondag ‘Sportweekend’ presenteer, wachten de kinderen tot ik om half negen thuiskom, om dan samen te eten. (Bevlogen) Ik vind dat iets heel intiems, samen eten. Zoals je niet met elke toevallige voorbijganger naar bed gaat, zo eet je ook niet zomaar met iedereen: ik zal niet snel op restaurant gaan met iemand die ik niet goed ken.»

‘Ik ben weleens gepolst door een commerciële zender. Dat maakt nieuwsgierig, maar als sportjournalist zit je op de VRT toch heel erg goed.’ Beeld Carmen De Vos
‘Ik ben weleens gepolst door een commerciële zender. Dat maakt nieuwsgierig, maar als sportjournalist zit je op de VRT toch heel erg goed.’Beeld Carmen De Vos

HUMO Indien pikant blus je de spijzen al eens graag met een drankje?

VANGRAMBEREN «Zeker: bij tomeloos eten hoort gretig drinken. Het leven zit vol aanleidingen om te aperitieven, nee? De perfecte cuba libre, dat koele glas wijn… Of een blond bier: dat is een flesje geluk voor mij. Als ik ’s avonds laat na een drukke werkdag m’n dorp binnenrijd, de regenbespatte neonreclame van Duvel op de gevel van het plaatselijke café zie, en in een flits door de ramen een stamgast van z’n bier zie nippen, dan word ik intens gelukkig. En neem ik, zodra ik thuis ben, zelf iets uit de koelkast. De atleet krijg ik weliswaar nooit helemaal gekalmeerd: ik wéét dat een Westmalle Tripel een vergiftigd geschenk van 245 calorieën is. Maar ik laat me er niet door weerhouden – die calorieën moeten er dan tien uur later tijdens mijn ochtendloopje maar af.»

HUMO Maar ken je de ware mateloosheid? Drinken tot je met jezelf wilt vechten?

VANGRAMBEREN «Ik hou van de lichtheid van dat ene glas te veel, van de vrolijkheid die daarmee gepaard gaat. Maar ik heb een natuurlijke rem: verder gaat het niet. Als student heb ik natuurlijk wel boven de pot gehangen, en ontdekt dat wodka een onsmakelijke kater kan opleveren. Maar als volwassene heb ik nog nooit het verlangen gevoeld om me laveloos te drinken.»

HUMO Dat typeert je, geloof ik: jij gaat aan de haal met de dingen – de dingen niet met jou. Je bent nieuwsgierig, je bestudeert gulzig het hele leven. Maar je houdt wel altijd de controle.

VANGRAMBEREN «Ja, ja… (Denkt na) Zo had ik er nog niet over nagedacht, maar je hebt waarschijnlijk wel gelijk. Van nature ben ik alleszins heel geïnteresséérd: loop ik tijdens een wandeling in de Ardennen op een monumentje, dan wil ik van mijn vriend Wikipedia weten waarom dat beeld daar staat, en welk verhaal erachter zit.

»Het leven in al z’n raadselachtige facetten fascineert me mateloos. Wat mensen doen, hoe ze denken. (Twijfelt) Misschien ben ik op dat vlak wel een zondagskind. De bodemloos donkere kant van het leven is me vooralsnog bespaard gebleven: ik heb nog nooit iets meegemaakt dat alle zuurstof uit me trok. Dan is het makkelijk om nieuwsgierig te zijn, om in alles de schoonheid te zien, en om niet zelfdestructief te zijn. Als het leven je al veel littekens bezorgd heeft, is dat anders: dan word je sneller argwanend, denk ik, dan ben je soms gewoon móé.»

HEBZUCHT

VANGRAMBEREN «Toen ik als journalist begon, verdiende ik minder dan mijn moeder, die halftijds als verpleegkundige werkte. Toen ze daar een opmerking over maakte, was ik oprecht verbaasd: wat had dat nu voor belang? Ik had mijn perskaart, verdorie – van dat ding had ik een puberleven lang gedroomd. Ik was eindelijk een journalist! De grootte van dat preeke kon me niets schelen.

»Dat veranderde natuurlijk zodra ik wat kilometers gemaakt had, en het grote leven – met Annick, met een huis, met kinderen – zich voor me openvouwde. Maar toch: zelf heb ik niet zo heel veel nodig. Een goed bed met een mals kussen, een koersfiets en een pint – en daar stopt mijn verlanglijstje.»

HUMO Maar je moet niet cijferen op het einde van de maand.

VANGRAMBEREN «Je hebt gelijk: dat is een comfortabele positie. Een paar jaar geleden hebben we met het gezin een grote, lange reis naar Canada gemaakt. Dat kon, zonder dat we er onszelf pijn voor moesten doen. Eigenlijk is dat altijd mijn drijfveer geweest: mijn kinderen een mooie start geven. Ik had indertijd klasgenootjes die in de winter gingen skiën, en in de zomer met hun ouders naar Amerika vlogen. Mijn ouders hadden daar de centen niet voor, en daar kon ik best mee leven: een zomervakantie thuis kan ook heel exotisch zijn. Maar ik dacht toen wel al: verdorie, ik ga er alles aan doen om mijn kinderen dat later wél te geven. Felix en Juliet praten nog altijd over Canada: die dagen daar zitten onder hun vel. Daar geef ik m’n geld dan gráág aan uit – veel liever dan aan een buitenverblijf of een boot op een mooie plas.

»Ik kan gaan skiën, ik kan met m’n kinderen zo’n reis naar Canada maken, ik kan thuis in een mooie tuin een glas wijn drinken: voor mij is dat meer dan genoeg. Groter, rijker en decadenter interesseert me niet.»

HUMO Maar ik zie je evenmin als iemand die met financiële onzekerheid zou kunnen leven.

VANGRAMBEREN «Dat is waar: ik heb grond onder m’n voeten nodig. Ik wilde altijd journalist worden, en ik wist dat dat een vak is met onregelmatige uren en weinig structuur. Om dat te compenseren, wilde ik zo snel mogelijk ergens een vast contract. Dat had ik nodig om in die job te kunnen floreren. De stress van de freelancer is niets voor mij. Op dat vlak ben ik een bangerik, ja: ik ben gehecht aan het comfort van een vast contract. Dat heb ik eens te meer beseft tijdens de coronacrisis.»

HUMO Bij een commerciële zender zou je allicht meer kunnen verdienen dan bij de openbare omroep.

VANGRAMBEREN «Ik ben weleens gepolst. Dat maakt nieuwsgierig, natuurlijk, maar als sportjournalist zit je op de VRT toch heel erg goed. De Spelen, de grote voetbalkampioenschappen, de koers: je hebt veel meer impact als sportjournalist als je voor de openbare omroep werkt. Ik maak de oefening weleens, al lachend: hoeveel moeten ze me geven voor ik ergens anders ga werken? Maar dat zou toch héél veel moeten zijn. En zelfs bij een offer you can’t refuse – zo’n zak geld waarmee je in één klap de toekomst van je kinderen én je kleinkinderen veiligstelt – ben ik niet zeker of ik het zou doen. Ik zit gewoon graag waar ik nu zit.»

ONKUISHEID

HUMO Zeg het maar, Maarten: vind je seks een beetje plezierig?

VANGRAMBEREN (lacht) «Best wel, ja. Nog plezieriger dan vroeger zelfs, met het ouder worden. Als twintiger is seks nog iets gewichtigs, hè, iets dat je kwetsbaar maakt ook: het moet goed, veel en sensationeel zijn. Terwijl er natuurlijk helemaal niets moet, behalve doen wat je beiden fijn vindt.

»Als kind vond ik niets gênanter dan in het bijzijn van mijn ouders een blote borst op televisie te zien. Dat is helemaal anders in mijn gezin nu: seks is een thema, iets waar we met de kinderen over praten zoals we ook over school en werk praten. Wij zeggen het gewoon aan tafel als we gisteren seks hebben gehad.»

HUMO Je bent al een jaar of twintig samen met Annick.

VANGRAMBEREN «We waren nog heel jong toen we samen begonnen, ja. Misschien is het beter om op die leeftijd nog wat rond te vlinderen, maar iemand als Annick kon ik toch niet laten schieten?»

HUMO Zou ontrouw een eindpunt betekenen?

VANGRAMBEREN «We hebben jaren geleden al gesteld dat het sneu is als een scheve schaats per definitie tot een relatiebreuk lijdt, en verder hebben we daar weinig woorden aan vuilgemaakt. Ik heb nooit goed begrepen waarom mensen een mooie relatie weggooien omwille van één misstap – dat is toch zonde van de liefde?»

HUMO Hoe kijk je naar die liefde als je in je eentje een hotelkamer in Frankrijk of Japan binnenloopt?

VANGRAMBEREN «Ik vraag veel van mijn gezin, en daar voel ik me soms schuldig over. Het draait altijd rond mijn werk, hè. Dat is nemen, niet geven. De laatste dag van het schooljaar is altijd de moeilijkste. Overal is er euforie dan, mensen maken plannen – en ik mijn valies, want er begint weer een drukke sportzomer. Hoe hard ik ook geniet van de Tour en de Spelen, en hoezeer dat werk ook een gelukkiger mens van me maakt, het weegt soms wel: ik pak iets af van de mensen rond me. Maar wat dan geweldig helpt, is een vrouw die ook het volle leven omarmt. Annick zit niet geduldig te wachten tot ik thuiskom en haar vertel wat ik allemaal beleefd heb in de grote wereld. Neen, ze staat er zélf ook met beide voeten in, even gulzig als ik.

»Zonder Annick zou ik misschien wel verloren lopen in het leven. Er is niemand die me in drie woorden zoveel kan zeggen. En natuurlijk zijn we al in woelig water beland. Maar wat die twintig jaar me geleerd hebben: wij kunnen zwemmen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234