null Beeld

Mad Men - seizoen 2

In het eerste seizoen van 'Mad Men' maakten we kennis met Don Draper, het meest complexe en indrukwekkende personage dat sinds Tony Soprano in een tv-serie te zien was. Draper heeft zijn zaakjes zo op het eerste gezicht goed voor elkaar: hij heeft een bloedmooie vrouw, twee dotten van kinderen en is de ster van het middelgrote reclamebureau Sterling Cooper aan Madison Avenue. Alles is echter niet wat het lijkt.

Marc Van Springel

Don fladdert van de ene minnares naar de andere, en aan het eind van het eerste seizoen werd ook zijn Grote Geheim onthuld: Don zette tijdens de Koreaanse oorlog zijn eigen dood in scène en nam de identiteit van een gesneuvelde officier aan.

Draper staat fraai symbool voor de periode waarin 'Mad Men' zich afspeelt, het Amerika van de vroege jaren zestig, een tijd van ongebreideld optimisme , toen ieder gezin uitzicht kreeg op een eigen huis met wasmachine en televisie. 'Mad Men' toont ons de minder fraaie, vergeten realiteit van die jaren: antisemitisme en racisme waren de norm, en vrouwen werden openlijk als een minderwaardige diersoort beschouwd.

In het tweede seizoen wordt de draad opgepikt een jaar na de laatste episode van de eerste jaargang: het is '62 en de tijden zijn volop in beweging: aan de horizon doemen de onheilspellende schaduwen van de Cubacrisis en de oorlog in Vietnam op, Marilyn Monroe zal het niet lang meer rekken en zowel vrouwen als Afro-Amerikanen beginnen voor hun rechten op te komen, ontwikkelingen die bij Sterling Cooper hun weerslag hebben op de werkvloer. Een progressieve copywriter knoopt een relatie aan met een zwarte activiste, een collega die weleens naar een concert van Bob Dylan gaat, out zich zonder schroom als homoseksueel en de dames laten zich meer dan ooit gelden.

Don Draper blijft de centrale figuur, maar in dit seizoen treden de vrouwelijke personages opvallend op de voorgrond: we komen bijvoorbeeld veel meer te weten over Joan Holloway, de welgevormde rosse die het met inzet van borsten en billen tot Chef Secretaresse heeft geschopt, de afkomst van de tot copywriter opgeklommen Peggy komt uitgebreid aan bod en een zeer pakkende plotlijn is ook gewijd aan de seksuele exploten van Dons vernederde, verwarde en diep gefrustreerde vrouw Betty (fantastische rol van de ravissante January Jones). Kortom, je vraagt je alweer af hoe ze het allemaal in dertien afleveringen hebben kunnen persen.

Voor het overige kunnen wij alleen maar herhalen wat we ook al over het eerste seizoen te melden hadden: qua acteer- en camerawerk, decors, muziek en bijna ziekelijke aandacht voor detail zit dit welhaast onwelvoeglijk mooie tv-juweel in een aparte, nergens mee te vergelijken klasse. Het allergrootste wonder is overigens nog dat deze fabelachtige serie na de critici ook - huiskamer na huiskamer - het Amerikaanse publiek heeft veroverd. De cijfers van het derde seizoen waren zo goed dat inmiddels groen licht werd gegeven voor de opnamen van een vierde reeks. Als u net als wij een uitgelaten hiep-hiep-hiep! voelt opwellen: hou u vooral niet in.

Extra's: Een feature over de mode in de jaren zestig en - zelfs in hun bonusmateriaal zijn ze origineel - een knappe interactieve feature waarin met filmpjes, archiefmateriaal, teksten en lijstjes allerhande dieper wordt ingegaan op de sixtieselementen in de serie.

Bekijk een trailer

undefined

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234