Mad Men - Seizoen 4

Tot vorige maand zag het er redelijk benard uit voor de fans van 'Mad Men': Matthew Weiner, de bedenker van de reeks, en kabelzender AMC slaagden er maar niet in een akkoord te bereiken over een contractverlenging.

Officieel ging het conflict over de lengte van de afleveringen, maar na alle Emmy's en kritische bijval zal het – zoals altijd - wel weer om geld hebben gedraaid. Het goeie nieuws is dat beide partijen eruit zijn geraakt en, ons hart maakte een sprongetje toen we het lazen, dat Weiner nog zeker drie seizoenen van 'Mad Men' zal maken.

Wat concreet zou betekenen dat voor Don Draper en co. de summer of love langzaam maar zeker in zicht komt. En wie weet slagen Weiner en zijn team er daarna in de serie ook nog de jaren zeventig binnen te loodsen, en wordt 'Mad Men' écht het tv-equivalent van de Great American Novel. Een mens kan maar dromen!

Maar in het vierde seizoen zitten we dus nog in het op zijn einde lopende jaar 1964 en is het stof weer min of meer neergedaald na de turbulente gebeurtenissen aan het einde van het vorige seizoen, toen Don en een paar vertrouwde gezichten na de overname van Sterling Cooper door de arrogante Engelsen de deur achter zich dichtsloegen om een eigen bureau op te richten.

Alsof hij daar nog niet genoeg mee aan zijn hoofd had, vroeg Betty ook nog eens de scheiding aan nadat hij zijn dubbelleven aan haar had opgebiecht. Bij het begin van dit seizoen is Betty getrouwd met politiek adviseur Henry Francis en is ze met de kinderen in het huis in New York blijven wonen, terwijl Don een appartement in Manhattan betrekt.

De druk die de nieuwe firma met zich meebrengt, gecombineerd met het vrijgezellenbestaan dat toch iets minder glamoureus is dan hij zich had ingebeeld, jaagt Don in de alcohol, en langzaam maar zeker glijdt de man die zijn leven zo perfect onder controle leek te hebben in een diepe put waaruit – uiteraard – alleen een vrouw hem zal kunnen redden.

Met de belevenissen van Don – die ook nog een sterfgeval te verwerken krijgt – alléén waren al dertien afleveringen te vullen, maar de andere personages (én enkele nieuwe gezichten) eisen ook hun deel van de aandacht op. Zeer aanwezig dit seizoen is Peggy Olson, de tot copywriter opgeklommen secretaresse en proto-feministe die na de werkuren in The Factory-achtige kringen rondhangt, flirt met een lesbiese relatie en zo de opkomende tegencultuur in de reeks binnenbrengt.

Via de rondborstige rosse furie Joan Holloway, die tot onze vreugde opnieuw wat nadrukkelijker op de voorgrond treedt, wordt nog een andere bepalende gebeurtenis uit de jaren zestig een thema: haar echtgenoot gaat namelijk in dienst en verscheept naar Vietnam. Wat haar voormalige minnaar Roger Sterling vrij spel geeft.

En zo hangt alles weer zeer fraai met alles samen en gebeurt er niks voor niks in een seizoen dat naar goede gewoonte aan elkaar hangt van de knap geschreven en geacteerde scènes die je bijna meteen opnieuw wil bekijken, en dat met 'The Suitcase' (waarin Don Peggy tijdens een dronken nacht op sleeptouw neemt) één van de allerbeste afleveringen uit de hele serie in huis heeft. Van ons mogen ze tot de jaren tachtig doorgaan.

Extra's ****: Een paar mooi bij de reeks aansluitende documentaires, onder andere over de marketing van de Ford Mustang, de verkiezingscampagne van Lyndon B. Johnson en over scheiden in de jaren zestig.

Bekijk de trailer »

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234