null Beeld

Madensuyu - A Field Between

Principes zijn als winden, beweerde Eyskens de Oudere ooit: als je ze niet meer kunt vasthouden, moet je ze ongemerkt loslaten. Een jaar geleden verklaarde Madensuyu (bronzen medaille op Humo's Rock Rally 2004) op deze pagina's nog stellig: 'We zijn niet van plan een full-cd uit te brengen. Onze muziek is niet de gemakkelijkste, en negen of tien Madensuyu-songs in één keer serveren lijkt ons nogal zwaar.'

Met 'A Field Between' (37 minuten! 9 songs! 1 full-cd!) outen ze zich nu als rasechte Eyskensianen, en yours truly zal de laatste zijn om daarover te klagen. Trouwens, 'niet gemakkelijk', wat betekent dat? Waren de jonge Pixies 'niet gemakkelijk'? Of de PJ Harvey van 'Rid of Me'? Of The Kills? Of Big Black? Al die artiesten hoor je voorbijdraven op 'A Field Between', zonder dat je een nanoseconde het gevoel hebt dat het Gentse tweespan ze na-aapt.

undefined

Drummer PJ Vervondel en gitarist Stijn 'Ylonde' De Gezelle hebben van die illustere voorbeelden wel geleerd dat je de luisteraar meteen naar de keel moet grijpen en je prooi pas mag loslaten als hij helemaal murw geslagen is. Vandaar dat twee van hun allerbeste, tevens hoogst opwindende songs deze cd openen: 'No Why No Wow' (één van de drie nummers die, zij het in enigszins andere vorm, vorig jaar al op de ep 'Adjust Me' stonden) en 'Sugar On' - manische, afgekloven gitaarrock met hyperkinetische drums en een spasmodische snauw die aan het vocale geweld van Genis U van het Limburgse Perverted herinnert (tussen haakjes net bevallen van het zeer beluisterenswaardige 'Rope Skipping for Fireflies'). Het als schuurpapier over een schaafwonde krassende 'Share a Lot' deed ons zelfs denken aan dEUS: de dEUS van de experimentele, onterecht verguisde mini 'My Sister = My Clock' weliswaar, maar niettemin: dEUS.

Bij 'Adjust Me' zat een verroest boorijzer, bij 'A Field Between' zit een - het is Pasen voor iets - palmtakje. Als u nu denkt: die van Madensuyu zijn helemaal van lotje getikt, dan hebt u het bij het rechte eind. Mogen zij nog lang de kolder in de kop hebben, want welke geestelijk gezonde band zou een heerlijk absurde tekst als 'Sè nè gana getè gana sè nè bright boy / Fon a sene bada' bedenken?

Wie overigens vindt dat Madensuyu niet kan zingen, moet dringend naar 'For a While' en 'Should We Ever Fall' luisteren: Brian Wilson heeft er niet meteen een concurrent bij, maar in het kamp van de handelaren in broze-doch-wonderschone-liedjes zullen ze allemaal een beetje mogen opschuiven - dit terrein zou voor Madensuyu weleens een goudmijntje kunnen worden. Het hectische tempo zakt ten derden male tijdens 'Papa Bear': een publieksfavoriet tijdens de Rock Rally, die hier wegens trekkebenen minder overtuigt. Maar voor het overige: no why's and lots of wows.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234