null Beeld

Madensuyu - Stabat Mater

‘Lost this son / The root still strong’: de eerste woorden van ‘Crucem’, de openingssong van ‘Stabat Mater’, gaan meteen naar de tekstuele kern van de zaak. Op de derde langspeler van het Gentse duo Madensuyu verliest een moeder haar zoon – een offer waar ze volgens de goegemeente trots op zou moeten zijn.

Ze incasseert de gruwelijke klap maar weigert, ondanks de peilloze pijn, te breken en door de knieën te gaan. Ze draagt haar verlies met de grootst mogelijke waardigheid en blijft, zij het niet altijd met gestrekte rug, overeind. Stabat mater, fluisteren klassieke filologen eerbiedig.

Ondanks de rode draad in de overigens niet altijd even makkelijk te verstane teksten – geen lange traktaten of meanderende verhalen, maar impressionistische schetsen en kreten – is de kern, én de kracht, van ‘Stabat Mater’ de muziek: deraillerende gitaren gecombineerd met manische drum power – waarin bij vlagen zowaar een Braziliaanse arabesk opduikt – met de stem als signaalgever.

Sporadisch zakt het tempo, zoals in de afsluiter ‘Haul in/High Tide’, waarin de moeder zich met haar lot probeert te verzoenen, of de korte berceuse ‘Hush Hum’, a capella gezongen door Tijl Geerts van het Sint-Niklaase­ knapenkoor In Dulci Jubilo. ‘Days and a Day’ begint weliswaar ingetogen, maar gaandeweg zwelt het geluid aan, als een sneeuwballetje dat van een berg rolt. Intussen gaat ook het tempo de hoogte in, tot de song na een minuut of drie uitbarst in een orkaan van waanzinnige noise.

Geerts duikt ook op in ‘Give’, een allesvergruizelend hoogtepunt in het sowieso al met ettelijke gulden pagina’s gevulde songbook van Madensuyu. Eén van de toppers op een plaat met alleen maar parels: zie ook het stuiterende, stotterende ‘Mute Song’, het splijtende ‘Crucem’ of het schijnbaar verhakkelde ‘Ready I’. Het is de kortste – vierendertig minuten – én de beste cd van Madensuyu, maar een noodzakelijk verband is er niet. Het tweetal Stijn Ylode De Gezelle (gitaar, toetsen, stem) en Pieterjan Vervondel (drums, stem) wil allesbehalve behagen: nooit gedaan, en zal ook nooit gebeuren.

Minder dan de vorige releases smeekt ‘Stabat Mater’ om een eindeloze repeat: de plaat is zo intens dat je na elke luisterbeurt naar adem hapt, en rust en stilte nodig hebt om te bekomen. Geen gezellig entertainment, wél ontregelende kunst die je bloedbaan binnendringt en je als een verveld wezen achterlaat. Per crucem ad lucem.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234