null Beeld

Magnolia Electric Co. - Josephine

Het is een donkere wereld waarin Jason Molina woont. Zijn gestaag aangroeiende oeuvre, meanderend tussen broze lofi - tegenwoordig: broze georkestreerde pop - en gitaarrock van gebarsten beton, ademt onveranderlijk diepe treurnis, die doet vermoeden dat de bard al een leven lang aan lijdt aan het leven.

Nicolas Quaghebeur

Zeventien keer heeft hij zijn ziel tot nog toe binnenstebuiten gekeerd - onder die eigen mooie naam van hem, als Songs: Ohia of (sinds 2003) als Magnolia Electric Co. - en de wereld geeft geen kik. Terwijl elke nieuwe worp van Bonnie 'Prince' Billy wordt onthaald op Bengaals vuur, werd zijn recentste werk, de vierdelige boxset 'Sojourner', slechts opgemerkt door hetzelfde handjevol fans dat sowieso ál zijn platen koopt.

Met uitzondering van bassist Evan Farrell, vorig jaar omgekomen in een woningbrand, heeft Molina voor de opnames van 'Josephine' dezelfde uitstekende muzikanten rond zich verzameld die hem de laatste jaren ook op het podium begeleidden. Een solide groep dus, een zanger die goed bij stem is, en een songschrijver die zijn reputatie alle eer aan doet: de muze Josephine mag Molina dan wel op zijn benen doen wankelen, de plaat staat als een huis.

Opvallend ingetogen, dat wel. De voorzichtige flirt met gospel in 'Hope Dies Last' en 'O! Grace' en de uitdrukkelijke aanwezigheid van piano en lap steel worden niet gecounterd door de ontketende Crazy Horse die we van vorige MEC-releases kennen. En de titeltrack opent met stoere akkoorden, maar neemt meteen gas terug als Molina zijn spijt de vrije loop laat. Het is de juiste keuze: 'Song for Willie', 'The Rock of Ages', 'An Arrow in the Gale' en de vele andere prachtsongs zijn eerder gediend van country op kousenvoeten en subtiele toetsen, en worden afgemaakt door die zacht jankende stem, die zijn onpeilbare verdriet bij elke zin weer lijkt in te slikken, in plaats van hartverscheurend uit te halen. Een uitlating als 'I've been as lonesome as the world's first ghost' wint daardoor aan geloofwaardigheid.

Jason Molina durft al eens een eind weg te emmeren, en verschillende van zijn platen lijden daaronder, maar tijdens 'Josephine' is de uitroep 'Verman je!' niet één keer aan ons dichtgesnoerde strottenhoofd ontsnapt. Sterk werk.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234