'Ik schrok toen mijn foto's plots op allerlei websites stonden. Nu let ik erop dat ik geen te uitdagende foto's meer deel' Beeld Geert Van de Velde Humo 2020

jonge leeuwenThibault (19) en Pauline (21), kinderen van Geert De Vlieger

'Manchester City was voor papa een droomtransfer, maar ik huilde elke dag’

Een broer en een zus, twee bloednuchtere studenten, staan voor de lens van onze fotograaf in Gent. Rustig en onverstoord, tot achter hen een veertiger opdoemt met deugnieterij in de ogen. Geert De Vlieger, ex-doelman van de Rode Duivels, presentator bij Telenet en vader van de twee studenten, duikt het shot in. 'Ik kan het nog, hè?' Zoon Thibault en dochter Pauline kijken nauwelijks op. Ze zijn de speelsheid van hun vader gewend. Een mens zou zich bijna afvragen: wie zijn hier de Jonge Leeuwen?

Wanneer Geert De Vlieger (48) opduikt, hebben Thibault en Pauline hun ziel al op tafel gelegd. 'Het valt toch een beetje mee, wat ze hier allemaal vertellen over mij?' lacht de ex-doelman. 'Je zult nogal opkijken,' antwoordt Pauline. De fierheid staat af te lezen op De Vliegers gezicht.

GEERT DE VLIEGER «Er is niets mooier dan je kinderen gelukkig te zien. Het komt hun mama en mij trouwens goed uit dat ze zo hecht zijn. Ze delen een kot, financieel een meevaller (knipoogt). Maar in alle ernst: ze trekken heel goed hun plan hier in Gent.»

HUMO Komt dat door jullie opvoeding, Pauline en Thibault?

THIBAULT DE VLIEGER «Vooral door onze periode in Engeland. In 2004 versierde papa een droomtransfer naar de Premier League, bij Manchester City. Ik was toen 4, Pauline 6. We moesten weg uit België, en voor we het goed en wel beseften, zaten we al op een nieuwe school. In een totaal andere wereld, eigenlijk.»

PAULINE DE VLIEGER «Het was een héél katholieke school. 's Morgens en 's namiddags moesten we bidden, we moesten een volledig uniform dragen en er waren veel strenge regels. Het was lastig in het begin, herinner ik mij. Mijn ouders dropten mij op een school vol mensen die ik niet kende, en die ik bovendien niet kon verstaan, want ik sprak nog geen Engels. Ik kon niet communiceren, ik zat op een eilandje. Ik heb de eerste maand elke dag gehuild, denk ik.»

THIBAULT «We zijn allebei harde werkers, en klagen doen we ook niet veel. Dat heeft veel te maken met die periode. Zomaar een nieuwe omgeving en een nieuwe taal, en dan moesten we maar vrienden maken. Nog voor ik Engels sprak, was ik er al aan het voetballen met kinderen die later mijn vriendjes zouden worden.»

PAULINE «We hebben daar onze plan leren trekken. En we zijn allebei inderdaad zeer zelfstandig. Mama en papa moeten zich eigenlijk geen zorgen maken: wij redden ons wel.»

HUMO In Manchester hebben jullie een band voor het leven gesmeed.

THIBAULT (knikt) «In het begin hadden we enkel elkaar om op terug te vallen. Op de speelplaats konden we even Nederlands spreken, dat voelde vertrouwd.»

PAULINE «Zo van: oef, mijn broerke is hier ook nog (lacht). We maakten hetzelfde mee en we vonden steun bij elkaar. Daar zijn we aan elkaar beginnen te hangen. En dat is altijd zo gebleven. Het is nog altijd plezant om mijn broertje tegen te komen bij het uitgaan.»

THIBAULT «We delen een kot in Gent, maar we maken nooit ruzie. Dat is niet voor iedereen evident, maar wij komen perfect overeen. Ben ik in al die tijd al boos geweest op jou?»

PAULINE «Ik wel op jou, als jij er weer een rommeltje van maakt (lacht).

»Na mijn eerste huilmaand heb ik het trouwens fijn gehad in Engeland, hoor. Toen we na een paar jaar terug naar België verhuisden, waren er opnieuw traantjes. We wilden daar blijven.»

GEERT «Mijn vrouw en ik waren bang dat ze in Manchester het trauma van hun leven gingen oplopen, maar het is echt heel positief uitgedraaid. Ze hadden de dorpsmentaliteit van Lebbeke achter zich gelaten. Een half jaar na de verhuizing gingen ze op reis in Spanje in het Engels info vragen bij de receptie. Ze konden de wereld aan, ze spraken Engels, ze hadden nieuwe culturen leren kennen. In Manchester is hun blik enorm verruimd.»

PAULINE «Onze buren kwamen uit Pakistan, ik had veel vriendinnetjes die Frans spraken... Diversiteit was voor ons al vroeg normaal. Ik denk dat wij zeer open zijn tegen iedereen, ongeacht huidskleur, taal of cultuur.»

HUMO Schrokken jullie van de sterke score van Vlaams Belang tijdens de verkiezingen?

PAULINE «Ik wel. We zaten allemaal vol ongeloof voor de tv. Een beetje zoals toen Trump president werd.»

THIBAULT «Ik had het ook niet verwacht. Maar je ziet wel dat Vlaams Belang overal aanwezig is op sociale media. Bij jonge mensen werkt dat wel.»

PAULINE «Ik heb het gevoel dat er bij jongeren geen middenweg meer bestaat: je bent links of rechts. Je móét blijkbaar kiezen: zeer progressieve ideeën hebben ofwel echt rechts denken over buitenlanders. Dat is jammer. Ik merk dat jonge mensen verrechtsen. Het succes van Schild & Vrienden valt niet uit de lucht.»

THIBAULT «Ik voel het verschil in mentaliteit tussen Lebbeke en Gent, nu ik steeds meer pendel tussen de twee.»

GEERT «Echt?»

PAULINE «Ja, dat zag je toch bij de verkiezingen? In de dorpen is Vlaams Belang sterker geworden. Ook in Lebbeke zijn ze nu de tweede partij.»

BIKINIBABE

HUMO Jij vormt een hecht duo met je vrouw, Geert. Hoelang zijn jullie al samen?

GEERT (twijfelt) «Euh...»

PAULINE «Nu moet je goed antwoorden, papa. Dit is de belangrijkste vraag van heel het interview. Mama leest mee.»

GEERT (traag) «Sinds 1989?»

PAULINE «Ík weet het niet, hè, papa (lacht). Jullie zaten nog in het middelbaar.»

HUMO Dertig jaar. Doen jullie het je vader na?

PAULINE «Dat komt niet meer vaak voor, hè. Ik heb een tijdje een relatie gehad, maar ik ben nu weer single. Ik ben nu ook niet wanhopig op zoek naar iemand om mee samen te zijn voor de rest van mijn leven. Ik ben nog maar 21: geen paniek (lacht). En daarbij, we leven in een ander tijdperk.»

THIBAULT «Ik ben nog maar 19, en zelfs in mijn vriendengroep zijn er niet veel meer die nog samen zijn met hun lief uit het middelbaar.»

GEERT «Het is anders, natuurlijk. Mijn vrouw en ik zaten al snel in het professionele, volwassen leven. Dat ging automatisch. Ik kreeg als voetballer een huis in de rand van Brussel, dus was het logisch dat we gingen samenwonen.»

PAULINE «Maar jullie zijn wel altijd samengebleven, dat is niet iedereen gegeven. Bij onze vrienden komt het bijna vaker voor dat de ouders gescheiden zijn. Dus we mogen ons gelukkig prijzen.»

HUMO Hoe zit het met jou in de liefde, Thibault?

THIBAULT (droog) «Ik ben zeker niet op zoek naar een lief.»

GEERT (gniffelt)

THIBAULT «Ik doe waar ik zin in heb en ik vind dat wel makkelijk. Als het komt, komt het.»

GEERT (houdt het niet meer) «Jij hebt geen tijd voor een lief! Met je studies en het voetbal. En wat zou dat meisje dan de hele tijd moeten doen, voetbal kijken met jou?»

 THIBAULT (lacht) «Het is toch ook leuk om op vrijdagavond met je vrienden op stap te gaan of gewoon rustig thuis te zijn? In plaats van weer iets te doen met je lief. Maar als ik de juiste vind, maak ik wel tijd.»

GEERT «We hebben laatst grote schilderwerken uitgevoerd in ons huis in Lebbeke, en we hebben de slaapkamers van de kinderen ook een nieuw laagje gegeven. We gaan er dus van uit dat ze nog wel even thuisblijven.»

HUMO Was het moeilijk om je kinderen vrij te laten in hun zoektocht naar liefde? Vaders durven vooral hun dochter al eens af te schermen.

GEERT (blaast) «Je hoort jonge papa's weleens zeggen dat ze zich niet kunnen voorstellen dat hun dochter later zal thuiskomen met een lief, maar zoiets gebeurt niet van de ene dag op de andere, natuurlijk. Ze wordt ouder, er komen vrienden over de vloer, en het is logisch dat daar dan eens een lief tussen zit. Dat is maar gezond en normaal. Het is wel altijd spannend. Wat voor iemand gaat je kind meenemen naar huis? Maar dat is altijd meegevallen (knipoogt naar Thibault en Pauline). Ze hebben een goede smaak.

»Maar goed, ik laat jullie even, Thibault en Pauline. Jullie zijn tenslotte de sterren van het interview.»

Pauline: 'In Engeland maakten Thibault en ik hetzelfde mee en vonden we steun bij elkaar. Daar zijn we aan elkaar beginnen te hangen. En dat is altijd zo gebleven.'Beeld Geert Van de Velde Humo 2020

HUMO Jullie papa moet de eerste Rode Duivel ooit zijn die het schopt tot televisiepresentator. De uitspraak verzorgd, de presentatie vol schwung: hij heeft talent.

PAULINE «Het ziet er moeiteloos uit, maar papa heeft heel hard moeten werken om presentator te worden.»

THIBAULT «Hij heeft zichzelf voortdurend getraind, net zoals voetballers dat moeten doen. Tot vervelens toe. Voor ons, dan toch (lacht)

PAULINE «Het was thuis elke dag logopedieles. Ik lag in het weekend uit te slapen, tot ik gewekt werd door een luide stem beneden: papa die luidop de krant voorlas om zijn uitspraak te verbeteren. Volledige artikels, heel het ontbijt lang. Jongens toch (lacht). Ik was dat na een tijdje kotsbeu.»

THIBAULT «En het ergste: hij begon ons te verbeteren wanneer we een woord fout uitspraken.»

PAULINE «In het begin was dat grappig, maar ik heb toch eens gezegd: 'Papa, stop ermee. Ik krijg hoofdpijn van jou.' (lacht) Maar goed: het is hem toch maar mooi gelukt. Hij heeft er veel tijd ingestoken en doet het nu heel goed.»

HUMO Voetballer tot zijn 40ste, daarna meteen de tv-wereld in: heeft jullie papa die aandacht nodig?

PAULINE « Ja, toch wel. Hij kan daarvan genieten.»

THIBAULT (twijfelt) «Dat valt mij niet op. Ik denk niet dat hij er nood aan heeft.»

PAULINE «Hij zoekt die aandacht niet op, hè. Maar als voetballer word je elke week aangemoedigd door je supporters. (Denkt na) Hij vindt het vooral belangrijk om erkenning te krijgen. Televisie was nieuw voor hem, dus hij is bezig met hoe mensen naar hem kijken. Dankzij televisie is hij nog altijd íémand. Boekhouder worden na zijn voetbalcarrière zou lastig geweest zijn voor hem.»

HUMO Zouden jullie bekend willen zijn?

THIBAULT «Ik echt niet. Pauline wel, denk ik. Jij zou er toch meer van genieten.»

PAULINE «Nee, hoor. De hele tijd herkend worden op straat, laat maar. Dat heb ik echt niet nodig.»

THIBAULT «Ik denk wel dat jij het, zoals papa, goed zou doen in de televisiewereld. In tegenstelling tot mij.»

PAULINE (lacht) «Dat is lief. Ik weet eigenlijk nog niet wat ik wil doen. Ik studeer nu voor een master communicatiewetenschappen, maar ervoor heb ik een diploma marketing behaald. Ik heb drie maanden stage gelopen bij Kinepolis als digital marketeer, maar die job zou ik later niet als vaste job willen. De televisiewereld fascineert me wel. Maar als ik erin beland, zou het achter de schermen moeten zijn. Ik zie mezelf geen presentatrice worden.»

THIBAULT«Ging jij trouwens geen stage lopen bij Thomas Cook?»

PAULINE «Gelukkig is dat niet doorgegaan, want drie maanden later waren ze failliet (lacht). Dat zou mooi op mijn cv hebben gestaan.»

HUMO Je naam en foto's circuleren al online, Pauline, met name op bedenkelijke voetbalwebsites. 'Bikinifoto's van de dochter van Geert De Vlieger' of 'Maak kennis met de knappe Pauline'. Vervelend of flatterend?

PAULINE «Natuurlijk flatteert die aandacht mij, maar ik heb me toch snel de vraag gesteld: wil ik dit wel? Wil ik echt op zo'n manier in de aandacht staan? Niet dus.

»Op reis met mijn vriendinnen loop ik nu eenmaal rond in bikini, en ik deel daar soms een foto van op Instagram. Dat zijn doodgewone vakantiefoto's, helemaal niet uitdagend. Ineens zag ik dat ik een hoop nieuwe volgers had op Instagram. Dat kwam door zo'n artikel. Die journalisten vragen niet of ze die foto's mogen gebruiken, ze doen dat gewoon en verzinnen er een suggestieve titel bij. Heel raar.»

THIBAULT «Die artikels zetten onmiddellijk een stempel, hè. De knappe voetbaldochters of -vrouwen zijn wat simpel, dom zelfs.»

PAULINE«Dat is het grootste probleem. Ik was meteen een simpele bikinibabe, iemand die dure cadeautjes en alle kansen krijgt van haar papa. Zo wil ik echt niet gelabeld worden, want ik ben meer dan dat.»

HUMO Je hebt een paar duizend volgers, dus zien veel mensen je als een influencer.

PAULINE (lacht) «Níét dus. Ik heb 4.500 volgers: peanuts. Ik zit op Instagram, net zoals iedereen van mijn leeftijd, voor het plezier. Ik post er foto's voor mijn vrienden, om te tonen waar ik mee bezig ben. Als je die foto's wilt zien, volg je mij; als dat je niet interesseert, volg je mij niet. Dat is de normaalste zaak ter wereld.»

HUMO Maar als iedereen je kan volgen, toon je die foto's toch aan méér mensen dan enkel je vrienden?

PAULINE «Ja, maar ik zet er geen te persoonlijke dingen op. Sommigen geven echt een diepe inkijk in hun leven, ze documenteren hun dag op Instagram. Dat wil ik niet. Want ik besef dat iedereen het dan kan zien.»

THIBAULT «We zetten niet álles op Instagram, hè.»

PAULINE «Dat is een een misvatting van oudere generaties. Je deelt op Instagram een stukje van je leven, maar je behoudt de controle. We zijn bekommerd om onze privacy, hoor. Al was ik wel geschrokken toen mijn foto's ineens op allerlei websites stonden en een eigen leven begonnen te leiden, dat geef ik toe. Nu let ik erop dat ik geen te uitdagende foto's meer deel, ook al is dat een beetje de omgekeerde wereld.»

MAMA'S KEEPERSGENEN

HUMO De afspraak voor dit interview werd in extremis wat verlaat. Alle begrip: als student was ik ook nooit op voor 10 uur 's morgens.

THIBAULT «Ik heb de voorbije dagen weinig geslapen omdat ik zoveel gestudeerd heb. Ik studeer toegepaste economische wetenschappen en ik heb zwaar moeten blokken voor een test Frans. Ik heb gisteren en eergisteren maar twee uurtjes geslapen.»

PAULINE «Hij studeert 's nachts. Ik kan dat niet, maar hij gaat door tot 5 uur, zelfs 6 uur 's morgens.»

THIBAULT (knikt) «Om dan overdag véél dutjes te doen. Dat werkt goed voor mij.»

HUMO Zijn jullie goede studenten?

PAULINE «Ik ken studenten die het allemaal wel regelen in de blok, maar dat wil ik toch niet riskeren. Thibault en ik zijn vrij harde werkers, denk ik.»

HUMO Zijn jullie zo opgevoed? Mama en papa die de woordjes Frans controleren?

THIBAULT (lacht naar Pauline) «Totaal niet. Ik vraag het soms zelf aan mijn ouders, omdat ik dat handig vind. Maar spontaan stellen ze dat niet voor.»

PAULINE «School was wel altijd heel belangrijk. Als ik thuiskwam met een slecht rapport, stoof het.»

THIBAULT «Niet per se omdat je punten slecht waren, Pauline, wel omdat je er niet genoeg voor gedaan had.»

PAULINE «Inderdaad, daar werd papa gek van. In het vierde middelbaar flirtte ik met een C-attest: zittenblijven dus. Ik kreeg ook berispingen over mijn gedrag. Dat was een wake-upcall. Sindsdien heb ik me herpakt, en ik ben altijd hard blijven werken.»

HUMO Was jullie papa streng? Ik kan me hem moeilijk boos inbeelden.

THIBAULT «Mama was sowieso meer thuis en zat ons wat achter de veren, maar papa is het strengst, ja.»

PAULINE «Je hoorde hem het hele semester lang niet, maar als je rapport slecht was, stond hij daar. Papa was dan eerder teleurgesteld dan kwaad - wat veel erger is (lacht)

THIBAULT «We hebben hard leren werken in Manchester, natuurlijk. Toen waren we op onszelf aangewezen.»

HUMO Kortom: twee droomstudenten. Zetten jullie dan werkelijk nooit een stap in de Overpoort?

THIBAULT «Neen, dat is echt niets voor mij.»

PAULINE «Ik ben vorig semester één keer naar de Overpoort geweest. Ik ga liever op café. Sommigen gaan elke week meermaals uit, maar dat zegt me weinig.»

THIBAULT «Ik heb meestal een match op vrijdag, dus ik probeer me tijdens de week wat rustig te houden. Ik ga liever in het weekend uit.»

HUMO Je speelt bij F.C. Lebbeke, in derde amateur.

THIBAULT «Inderdaad, en ik moet nu al heel wat opgeven. Ik kan me niet inbeelden hoe dat voor papa moet geweest zijn vroeger. Hij heeft een totaal andere jeugd gehad.»

HUMO Zou jij je huidige leven als student inruilen voor een bestaan als profvoetballer?

THIBAULT (denkt na) «Neen. Je moet voortdurend trainen, altijd op je eten letten, en mentaal is het loodzwaar. Ik heb een aantal vrienden die op de grens balanceren: ofwel halen ze het als profvoetballer, ofwel net niet. Dat is slopend, hoor. Supporters zien vaak enkel de mooie kanten van het voetbal: de mooie stadions en het geld. Maar er gaat veel aan vooraf. Ze offeren veel op, terwijl ik een richting volg die mij fascineert en mijn vrienden vaak zie. Dat lijkt mij veel waardevoller. Ik heb wel véél respect voor papa, dat hij het gemaakt heeft. Hij had geen vader of nonkel die in het profvoetbal zat, hij heeft alles zelf uitgezocht.»

PAULINE «Papa heeft geen hogere studies gedaan, maar hij beseft hoe belangrijk ze zijn voor ons. Destijds heeft hij voor voetbal gekozen, en dat is gelukt. Maar hij heeft ook geluk gehad. Een blessure op het verkeerde moment, en dan sta je daar. Zo'n wereld is het.

»Trouwens, Thibault, vroeger wilde jij toch wel profvoetballer worden?»

THIBAULT «Ik zóú profvoetballer worden. Papa was het ook, dus ik had in mijn hoofd de keuze gemaakt: dat wordt mijn beroep. Simpel, toch?»

HUMO Waarom sta jij niet in het doel, zoals je vader?

THIBAULT «Een gebrek aan talent (lacht).»

PAULINE «Hij heeft één keer gekeept, en dat was geen succes. Hij heeft een karrenvracht aan doelpunten binnengekregen.»

THIBAULT «Ik heb de keepersgenen van mama gekregen, denk ik. Ik sta gewoon op het veld. Op een bepaald moment kon ik op een hoger niveau gaan spelen, bij Dender. Maar dan moest ik vier keer per week trainen met een groep die ik niet kende. Toen dacht ik: hier in Lebbeke ben ik op mijn gemak, thuis, bij mijn vrienden. Waarom zou ik vertrekken? Papa ging akkoord. Hij heeft mij nooit gepusht, zoals sommige andere voetbalvaders doen. Ik moest mij gewoon amuseren.»

HUMO Word jij het voetbal nooit moe, Pauline?

PAULINE (lacht) «Zeker! Het heeft mij nooit geïnteresseerd. Tijdens de matchen van Club Brugge zat ik gewoon twee uur lang op mijn Nintendo te spelen. En te klagen: 'Ik wil naar huis!' Ook wanneer papa speelde, ja (lacht). Dat klinkt erg, maar het spelletje kan me niet boeien. Als ik naar jou kom kijken, Thibault, is dat voor jóú, niet voor het voetbal.»

THIBAULT «Weet ik, hoor (lacht)

PAULINE «Bij ons thuis is er tijdens het weekend voortdurend voetbal op televisie. De héle dag door. Ik heb soms het gevoel dat ik in een stadion leef: dat is gewoon het standaard omgevingsgeluid in ons huis.»

THIBAULT «Ik word het nooit beu, en papa al zeker niet (lacht). We praten er soms de hele dag over. En met mijn vrienden ook.»

PAULINE «Oh, God.»

HUMO Genieten jullie van de extra aandacht door jullie familienaam?

PAULINE «Genieten? (lacht) Thibault krijgt er sowieso meer opmerkingen over, omdat hij ook voetbal speelt.»

THIBAULT «Ik heb het nog nooit spontaan aan iemand verteld. Ik háát het als mijn vrienden dat op een feestje beginnen te verkondigen. Verschrikkelijk.»

PAULINE «Als je dat vertelt, creëer je meteen een beeld. De zoon of dochter van. Wat is de meerwaarde? Waarom moeten mensen mij als persoon anders zien?»

HUMO Voer voor de voetbalsites: 'Familiebreuk? Zoon en dochter De Vlieger schamen zich voor hun vader.'

THIBAULT (lacht) «Wij zijn fier op onze papa. Heel fier zelfs, en hij weet dat ook. Wat hij verwezenlijkt heeft als voetballer is niet min. Hij is lang Rode Duivel geweest, en de spelers tegen wie hij gespeeld heeft: Ronaldinho, Ronaldo... De absolute top. Iedereen was vorige zomer bezig met het WK, de spelers waren helden. Dat mijn papa ook een WK gespeeld heeft, is echt speciaal. Het is jammer dat ik dat niet bewust meegemaakt heb.»

PAULINE «In 2002, toen papa meedeed aan het WK, was ik 4 jaar. Ik zat toen in Disneyland Parijs (lacht). Wist ik veel.»

THIBAULT «Oma heeft wel veel videocassettes en foto's bewaard. Ik heb alles pas later beseft.»

PAULINE «Ik vind het vooral prachtig hoe papa de stap naar de media gezet heeft. Hij heeft zichzelf volledig ontwikkeld op een totaal ander vlak. Ik denk niet dat veel voetballers dat kunnen na zo'n carrière.»

THIBAULT «Hij blijft altijd gaan. Met 'Hoogvliegers' heeft hij ook zijn eigen programma gemaakt. Ik vind dat cool, ja.»

HUMO En jullie mama?

THIBAULT «Zonder haar was het huis ingestort, denk ik.»

PAULINE «Ze is al samen met papa sinds haar 16de. Ze heeft veel opgeofferd. Ze is tolk van opleiding, maar ze heeft niet lang gewerkt vanwege het drukke leven van papa als profvoetballer. We mochten absoluut niet opgevoed worden door nanny's, dus mama stond altijd klaar voor ons.»

THIBAULT «Ik ben een mama'skindje. Zonder twijfel. Vroeger zei ik altijd dat ik met mijn mama ging trouwen.»

HUMO Jullie zijn een bijzonder hecht gezin.

PAULINE (knikt) «Vorige zomer zijn we nog op reis geweest met het gezin, en dat gaat zó goed. Dan spannen Thibault en ik samen tegen mama en papa. We lachen ze dan samen uit (lacht). Onze ouders zijn gewoon zo koddig.»

THIBAULT «Onlangs waren ze samen op reis en stuurden ze de typische ouderfoto's door. Belachelijke selfies of foto's van hun tweetjes op de fiets.»

PAULINE «En wij dan tegen elkaar: 'Jezus, wat hebben ze nu weer gestuurd?'

»Veel vrienden hebben lang niet zo'n sterke band met hun ouders als wij. Onze ouders zijn vrij jong. Mijn mama was 24 toen ze mij kreeg. Daardoor staan ze dichter bij onze leefwereld. Ik kan werkelijk alles kwijt bij hen. Eigenlijk zijn mama en papa niet meer echt mijn ouders. Ik zie ze steeds meer als mijn beste vrienden.»

Sports Late Night

VIER, zondag 16 februari, 22.20

Hoogvliegers

Play Sports, vrijdag 14 februari, 22.45

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234