Mannenharten: 'Een katholiek pur sang'

Onze zoon is vijf weken oud en staart onafgebroken naar de hemel boven het koertje. Hij kijkt naar het schijnsel van de lamp op de oneffen witte muur, naar de glanzende vaas. Zodra het donker wordt, staart hij het liefst naar de blinkende koperen kandelaar.

We schuiven om beurten ons hoofd in het centrum van zijn blikveld, maar hij lijkt dwars door ons heen te kijken. ‘Hij kijkt vandaag vooral naar dingen,’ constateer ik. Nerveus raadplegen we de smartphone. We zoeken naar ‘baby’ en ‘oogcontact’, en dat leidt vrijwel direct naar informatie over hoe autisme te herkennen bij baby’s. We lezen dat autisten meer in voorwerpen dan in mensen geïnteresseerd zijn. En inderdaad, hij staart intens naar het lichtgevende rechthoekje van de telefoon. Net als wij.

Het begint te regenen. Druppels als parels op de ruiten. Hij raakt in vervoering en lacht geluidloos naar de voorbijglijdende glimmers. Interesse in voorwerpen? Zeker, maar het is hem toch vooral om het licht te doen. En mochten we die neiging in een hokje willen duwen, dan komen we eerder uit bij de aangeboren menselijke neiging tot religiositeit dan bij een vorm van autisme. Of is het verschil tussen die twee niet zo groot? Hoe dan ook, we besluiten hem de volgende dag mee te nemen naar een kerk.

Een protestantse kerk zal het niet worden, we wonen immers in België. Bovendien is het sobere protestantisme meer iets voor gevorderde waarheidszoekers. En zodra er diep nagedacht dient te worden, leidt elke vorm van glans alleen maar af. Ik herinner me de kerken uit mijn jeugd: lege kruisen, afwezigheid van bloed, glas in lood dat meer een zoektocht naar abstracties was dan een goed verhaal.

De volgende dag rijden we de kinderwagen met onze slapende zoon een volkomen lege katholieke kerk binnen, recht op een beeld af dat tijdens processies werd rondgedragen. Het fascineert me, en het heeft iets griezeligs dat ze echt haar op het hoofd van het kindeke Jezus hebben geplakt. Gezegend haar? Nonnenhaar? Haar van zondaars? Ik kijk Jezus recht in de oogjes, en ik schrik me rot door het opstijgende kindergepruttel. Even denk ik dat de Geest in het beeld is gevaren, maar, godzijdank, ons kale kind heeft honger.

We krijgen gelijk. De kap van de kinderwagen gaat neer en zijn ogen worden groot. Liggend in de armen van zijn moeder lijkt zelfs zijn honger vergeten. Lang staart hij naar het ronde, veelkleurige glas-in-loodraam, en wanneer de zon doorbreekt en lichtstralen de hoge ruimte sieren, ontlokt dat ons kind een welhaast orgastisch ademen. Hij lacht en slaakt kreetjes, schrikt van zijn eigen echo. Een katholiek pur sang.

En opeens fluistert mijn geliefde verrukt: ‘Hij kijkt me aan! Hij blijft maar kijken!’ Ik kijk met onze zoon mee. En in de grote ogen van mijn geliefde zie ik het prachtige glas-in-loodraam tweemaal weerspiegeld.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234