Manon Uphoff - De spelers

'De familie waarin ik ter wereld ben gekomen had enig talent voor geweld en verlies, het trekken van het kortste lucifertje, het kiezen van de lege hand.' Drie alinea's ver ben je in 'De spelers' (De Bezige Bij), de nieuwe Manon Uphoff, en je bent al helemaal gegrepen door het mistige toontje, door de ultieme reddeloosheid die overal in dit boek bestorven ligt.

Uphoff laat de Nederlandse Manja vertellen hoe ze in haar klas - ze geeft taalles aan buitenlanders - op Juri stoot, begin jaren negentig gedeserteerd uit het Joegoslavische leger en in Nederland op zoek naar structuur en vastigheid en een makkelijk afsluitbaar kistje voor zijn herinneringen. Al snel ontvouwt zich een pikanterie: Manja en Juri - ze duidt hem consequent als J. aan - vallen in elkaar en copuleren als onvermoeibare pornosterren. Het zaad stroomt weldadig en Uphoff amuseert zich met een hilarische beschrijving van soorten neuk - wat 'de educatieve neuk' en 'de oogkasneuk' zijn, ik zou het niet weten, maar ik ben dan ook nooit veel verder gekomen dan de missionarishouding.

Verderop in 'De spelers' zal de schijnbaar onstilbare drang naar seks van Manja pathetische vormen aannemen en J. net van haar laten wegdrijven. We bevinden ons dan al niet meer in Nederland, wel in Sarajevo, waar J. de brokstukken uit zijn verleden door zijn handen laat glijden. 'Een keer draaide hij zich om en kuste me, maar het was of zijn tong uit een masker gleed.' En de droefgeestigheid is compleet wanneer hij een kind wil en zij niet. Het zou immers een kind zijn 'van een deserteur, een ongewenst kind dat gedumpt op de stoep ligt, een kapot kind, een droomkind, een hond, een kat, een vogel, een hompje brood, een plant, een vlieg, een luis, een vlo, een bacterie, een gedachte...'

In het puin van Joegoslavië maken we kennis met een verweerde familie, met een moeder die sterft, een kind dat debiel verklaard wordt, een schoonbroer die trauma's heeft verzameld in zijn bonkige lijf. Want oorlog werpt zijn macabere slagschaduw over elke bladzij. De huizen én de zielen zijn aan flarden geschoten: elke conversatie is doordrongen van stroefheid, wreedheid en vaalheid. Hier en daar had Uphoff een karakter nog wat leniger mogen uittekenen of had een meer ingehouden stem het verhaal nog meer diepte geleend, maar in zijn geheel is 'De spelers' een schadelijke confrontatie met geronnen bloed.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234