'Marathonradio': 'Dichter bij je publiek kun je niet komen. De blote konten tegen je studioraam moet je er wel bij nemen'

Het is moeilijk dansen met de blok aan het been, maar dat weerhoudt Peter en Julie niet tijdens ‘Marathonradio’ op MNM. De zevende editie is het al, en de tweede die in Leuven plaatsvindt.

HUMO Radiominnende studenten kijken al verlangend uit naar de editie van dit jaar, heb ik vernomen.

Julie Van den Steen «De eerste tweets over ‘Marathonradio’ krijgen we al in februari, van studenten die willen weten of er ook dit jaar een editie komt.»

Peter Van de Veire «Ik zie onszelf graag als het mentale korset van de studenten. Eigenlijk is het absurd dat er op de radio zo lang niets voor hen was in de examenperiode.»

HUMO Zeven jaar geleden ben jij er in je eentje mee begonnen, het was tegelijk een recordpoging om 185 uur ononderbroken radio te maken. Wat weet je nog van die eerste editie?

Van de Veire «Na een paar dagen kreeg ik halve psychoses, ik ging zelfs hallucineren. Op een bepaald moment was Thibaut Courtois te gast in de studio, en er stonden brandende kaarsen rond hem. Ik vroeg aan de redactie waar die voor dienden. ‘Welke kaarsen?’ vroegen ze. Allemaal ingebeeld. Niet gezond, maar we hebben er wel het concept van ‘Marathonradio’ aan overgehouden.»

HUMO Nu vormen jullie samen met Brahim een dj-trio.

Van den Steen «Maar het is nog zwaar, hoor. We nemen elk afwisselend een dag en een nacht voor onze rekening, waardoor je niet helemaal hebt kunnen recupereren voor je volgende shift. Na een tijdje lijkt elke dag om drie uur opstaan om het ochtendblok te presenteren zelfs niet meer zo erg (lacht).

»Vooral met de nachten heb ik het moeilijk: tegen acht uur ’s ochtends voel ik me zo vies als wat. Buiten zie ik dan studenten die na een nachtje uit naar huis waggelen, en op slag voel ik me ook zo.»

Van de Veire «Op zulke momenten merk je dat je lichaam niet is gemaakt om ’s nachts wakker te zijn. Daarom houden we tussen twee en vier uur ’s nachts een kleine pauze, zodat de dj toch even kan rusten. Zo geven we studenten ook het signaal dat ze absoluut even moeten rusten om hun examen goed te kunnen maken. Tegelijk is het de bedoeling dat wij afzien door dat ritme: je offert je op voor de studenten.»

HUMO Afzien is een vereiste om ‘Marathonradio’ te maken?

Van de Veire «Ik vind van wel, ja. Het is een vorm van solidariteit. Brahim doet bijvoorbeeld ook mee aan de ramadan, daarmee tonen de moslims zich solidair met diegenen die het met minder moeten doen. En wij tonen ons solidair met de blokkende medemens. Al is onze opoffering nog miniem in vergelijking met wat je als student moet doorstaan. Dat mis ik écht niet.»

Van den Steen «Ik anders wel.»

Van de Veire «Meen je dat nu?»

Van den Steen «Ja, hoor. Ik was vroeger de strever in de klas die het leuk vond om dingen bij te leren. Om acht uur stipt in de les zitten of je haar niet wassen tijdens de blok, ik mis dat toch. Ik was een echte kluizenaar tijdens de examenperiode. Door die ontberingen leek de buitenwereld ook mooier: het eten smaakte lekkerder, de buitenlucht rook beter... Op 30 juni was ik altijd verdrietig omdat het academiejaar erop zat.»

Van de Veire «Iets bijleren kan ik wel leuk vinden. Tijdens de vorige editie van ‘Marathonradio’ moest ik als opdracht ‘My Heart Will Go On’ van Céline Dion leren spelen op blokfluit. Het resultaat leek nergens op, maar ik had me wel geamuseerd. Maar het studentenleven? Ik zou het niet willen herbeleven. Als ik zie waar mijn dochters allemaal door moeten…»

HUMO Zijn de studenten van 2018 nog te begrijpen voor een dj van 46, Peter?

Van de Veire «Er is niet veel veranderd tegenover vroeger. Of het moet die laptop zijn: blijkbaar moet je vandaag studeren met een scherm voor je neus. Dat snap ik niet helemaal. Ik heb mijn dochters gevraagd of het niet makkelijker is om die cursusmateriaal af te drukken, maar blijkbaar is dat niet zo.»

Van den Steen «Laat me raden, in jouw tijd moest je nog naar een cybercafé?»

Van de Veire «Die bestonden toen nog niet.»

Van den Steen «Mijn God, hóé oud ben jij?»

Van de Veire «Een telefoon hadden we ook niet, trouwens: mijn vader wilde thuis niet gestoord worden (lacht). Behalve de technologie is er vrij weinig veranderd voor studenten. Het principe blijft hetzelfde: in korte tijd een pak leerstof proberen te onthouden om die op het juiste moment te kunnen reproduceren. Ik blijf het heel onnatuurlijk vinden, alsof je bij het ontbijt in plaats van twee sneetjes kaas plots een heel blok moet eten. Ik snap dat niet alles altijd leuk moet zijn, maar er moeten toch betere manieren bestaan om kennis te verwerven?»

HUMO Vandaag blokken studenten vaak in groep. Jullie ‘Marathonradio’ speelt daar handig op in.

Van de Veire (knikt) «Dat heeft hetzelfde effect als de sociale media: als je op Facebook ziet dat Wesley (voetballer bij Club Brugge, red.) net als jij tot een stuk in de nacht zit te blokken, dan voel je je meteen beter. In mijn tijd luisterde ik tijdens de blok naar ‘Het eenzame hartenbureau’ met Edwin Ysebaert. Als ik dan een vrouw hoorde die geregeld door haar vent in elkaar werd getimmerd, maar hem toch niet durfde te verlaten, dacht ik: er zijn toch nog mensen die slechter af zijn. (lacht) Troost, dat is volgens mij de essentie van ‘Marathonradio’.»

HUMO Moeten jullie soms studenten troosten?

Van de Veire «Vooral ’s nachts. Eén van de vreemdste verhalen was dat van een moeder die vertelde dat zij samenvattingen van de leerstof maakte voor haar kinderen. Ik vroeg haar waarom ze dat deed, want zo leren die natuurlijk nooit zelfstandig te studeren. ‘Omdat ze het zelf niet kunnen,’ zei ze. Tja, dat heeft wat weg van een vicieuze cirkel. Maar achter die uitleg schuilt wellicht een ander verhaal, misschien wel van een moeder die overbezorgd is omdat zij vroeger niet de liefde heeft gekregen die ze verdiende. Het is niet normaal hoeveel diepmenselijke problemen plots de kop opsteken als de examens eraan komen.»

Van den Steen «Ook een klassieker: studenten van wie het lief het heeft uitgemaakt tijdens de examens, en die via de radio de brokken willen lijmen.»

Van de Veire «We krijgen elk jaar ook veel volwassenen aan de lijn. Waarschijnlijk mensen die blij zijn dat er nog iemand wakker is op dat uur. Er is enorm veel eenzaamheid in de wereld, dat merk je meteen als je ’s nachts mensen uitnodigt om je te bellen.»

HUMO Vorig jaar belde een jongen die via de radio uit de kast wilde komen voor zijn ouders. Voel je op zo’n moment het gewicht van je woorden?

Van de Veire «Toen die sms binnenkwam, dacht ik eerst dat het een grap was. Maar toen we hem opbelden, bleek hij het te menen. Natuurlijk vielen zijn ouders niet uit de lucht, maar voor hem was het een gigantische stap. Dat is een goed voorbeeld van het momentum dat ‘Marathonradio’ creëert. Op een ander ogenblik zou die jongen nooit gebeld hebben. Daar ben ik van overtuigd.»

HUMO Zo krijgt een radioprogramma plots een maatschappelijke functie.

Van de Veire «En daar zijn we bij MNM heel trots op, ook al klinkt zoiets snel klef. Maar we leven in een tijd waarin je geen kerken en biechtstoelen meer hebt. En de pastoor neem je al helemaal niet meer in vertrouwen, want die blijkt de mol te zijn (lacht). Dus gaan mensen op zoek naar een andere plek waar ze troost en een gesprek kunnen vinden. Dat zijn wij dan.»

HUMO Vorig jaar bezocht de koning jullie studio in Leuven. Is hij al geboekt voor dit jaar?

Van den Steen «Dat bezoek kunnen we waarschijnlijk niet meer overtreffen. Toen bleek dat zijn kinderen ook naar MNM luisterden. Nu kun je wel opwerpen dat hij dat uit beleefdheid zei, maar ik geloof hem.»

HUMO Houden jullie er dit jaar rekening mee dat jullie hofleverancier zijn?

Van de Veire «Voor geen meter (lacht). Belangrijker vind ik dat we opnieuw met de studio in Leuven staan. Dichter bij je publiek kun je niet komen. De nachtelijke blote billen tegen je raam moet je er wel bij nemen.»

HUMO Vaak gezien vorig jaar?

Van den Steen «Héél vaak. En naarmate het einde van de examenperiode nadert, zijn het er steeds meer (lacht). Eén reet is me wel bijgebleven: op een zondagochtend was een kerel op het dak geklommen en daarna schoof hij met zijn blote kont tegen het glazen raam naar beneden, waarbij hij een flink spoor achterliet. Degoutant!»

HUMO En dan gedesillusioneerd naar huis?

Van de Veire «Welnee, wij deden ook zulke dingen toen we zo oud waren. Nu ja, dát misschien niet.»


Zie mij graag

HUMO De vorige keer dat we elkaar spraken, vertelde Julie dat ze moeite blijft hebben met het vroege opstaan. Kun jij er beter tegen na twaalf jaar ochtendradio, Peter?

Van de Veire «Nee, helaas. Het went echt nooit. Elke ochtend die ‘3.23’ op je wekker zien, dat blijft hard.»

Van den Steen «Waarom net 23?»

Van de Veire «Omdat ik die twee drieën zo mooi vind rond de twee. Het geeft een gevoel van geborgenheid dat ik wel weet te appreciëren op dat uur.

»Dat ritme gaat wel op je wegen aan het einde van het seizoen. Ooit ben ik eens wakker geworden na mijn middagdutje, dat ik elke dag doe om bij te tanken, en ik wist een paar seconden lang écht niet meer wie ik was. Vroeg opstaan: begin er niet aan. En toch is het ochtendblok het mooiste radiomoment van de dag.»

HUMO Volgens Linde Merckpoel ben je vandaag rustiger dan destijds bij Studio Brussel. Is dat dan ouder worden?

Van de Veire «Misschien wel. Berusten in sommige dingen, loslaten wat je niet kunt veranderen... De stress die bij de job komt kijken, die ben ik kwijt. Dat zal de ervaring zijn, zeker?

'Als ik op de radio een vrouw hoorde die door haar vent in elkaar werd getimmerd, dacht ik: er zijn toch nog mensen die slechter af zijn dan wij''

»Ik heb lang het gevoel gehad dat ik om de twee jaar iets totaal anders moest doen en mezelf opnieuw uitvinden. Die drang heb ik niet meer. Ik weet wat ik kan, en ik heb geleerd om af en toe iets uit handen te geven.»

HUMO Rust kan omslaan in laksheid.

Van de Veire «Mocht dat ooit gebeuren, dan zullen ze het mij wel komen zeggen. Ik vind mezelf alleszins nog alert genoeg. Vanmorgen bijvoorbeeld had Julie met de redactie het plan opgevat om me tijdens de uitzending iets te flikken met een cameraploeg. Ik wist er niets van, maar ik merkte al snel dat er iets niet klopte. Hier en daar was er iets veranderd, en ik had het meteen door. Je kunt dat controledrang noemen, maar het houdt me scherp genoeg om mijn job goed te doen. Niet onbelangrijk in een sector als de onze, waarin het van de ene dag op de andere gedaan kan zijn.»

HUMO En jij, Julie? Ben jij veranderd sinds je op je 21ste bij de radio begon?

Van den Steen «Sowieso. Vóór ik bij MNM aan de slag ging, was ik iemand die hard van het leven genoot: veel uitgaan, soms te veel drinken, nooit iets plannen... Nu is elk moment in mijn leven geregeld. Maar qua persoonlijkheid ben ik niet veel veranderd. Ik was toen heel onzeker, en dat ben ik op mijn 25ste nog altijd.»

HUMO Je mag er intussen toch wel van uitgaan dat je iets kunt?

Van den Steen «In de studio weet ik nu wel waar alle knoppen voor dienen. Maar ik ben er nog niet helemaal van overtuigd dat ik echt iets kan. Ik heb moeite met complimenten. Het is zoals tegen een vrouw zeggen dat haar gat niet te dik is: ik geloof het gewoon niet (lacht). Soms ben ik daardoor wat te streng voor mezelf, maar dat vind ik niet ongezond. Ik wil het altijd beter blijven doen en blijven bijleren.»

HUMO Wat is het belangrijkste dat je de voorbije jaren hebt geleerd?

Van den Steen «Dat ik kritiek van anderen moet aanvaarden. En kunnen relativeren. In het begin kon ik bij de minste kritiek uitvliegen, maar dat gaat al snel aan je vreten. In mijn eerste jaar op de radio ben ik vrijwel elke dag ongelukkig naar huis gereden omdat er een negatieve sms of een Facebookbericht was binnengekomen. Ik wilde dat iedereen me leuk vond, maar ik weet nu dat dat niet kan.»

Van de Veire «Je moet onthouden dat mensen vaak kwaad zijn op het momént, niet op jou. Toen ik voor het eerst ‘De afrekening’ presenteerde op Studio Brussel, kreeg ik het ook serieus te verduren: als mensen plots een nieuwe presentator horen, zijn ze in de war.»

Van den Steen «Het was toch heftig. Ik was 21 en kwam recht van de schoolbanken. Leuk, ik mag radio maken, dacht ik. Als je dan zo afgemaakt wordt, raakt het je, of het nu persoonlijk bedoeld is of niet.»

HUMO Helpt het dan niet dat Peter Van de Veire naast je staat, de man die zich nooit iets aantrekt van wat mensen denken?

Van den Steen «O, dat is niet waar, hoor!»

Van de Veire «Ik trek het me al veel minder aan dan vroeger, maar heel soms kan ik nog agressief worden van een bericht. Toen we onlangs voor Iedereen tegen Kanker ramen gingen lappen en 12.000 euro hadden opgehaald, kwam er op Facebook een reactie van iemand die zijn twijfels had. ‘Waar komt dat geld vandaan?’ bleef die maar vragen. Ik had het misschien beter niet gedaan, maar ik kon toen niet anders dan vragen of die persoon zelf wel iets had bijgedragen.

''In het begin wilde Peter zelfs tegen mij niet zeggen dat hij getrouwd is. Nu is hij daar al wat losser in.'' Julie Van den Steen

»Er is maar één sms nodig om iemand uit zijn lood te slaan, en dat weten zulke mensen natuurlijk. En als mediamensen zijn we sowieso gevoelig voor wat anderen van ons denken. Iedereen die op een podium staat, schreeuwt eigenlijk: ‘Zie mij graag!’ Dat is onze handicap.

»(Tot Julie) Telkens als er zo’n lelijk bericht binnenliep, bleef jij wel in de studio. Jaren geleden is mijn copresentatrice eens tijdens de uitzending huilend weggelopen omdat ze een gemene sms over zichzelf had gelezen. Compléét in paniek. Maar ik denk altijd: het is toch beter dat mensen boos zijn op mij, dan dat ze ruzie zoeken met hun buurman. Als ik op die manier kan helpen om de samenleving iets gezelliger te maken: graag.»

HUMO Julie, jij kreeg eind vorig jaar een exclusiviteitscontract bij de VRT. Is dat niet de ultieme bevestiging van je talent?

Van den Steen «Nee. Toen ik te horen kreeg dat ik dat contract zou krijgen, vroeg ik mijn baas zelfs: ‘Waarom willen jullie mij eigenlijk?’ Die schrok van mijn reactie, en zei snel dat ze het leuk vonden dat ik ‘jong en spontaan’ was. Daar werd ik alleen maar onzekerder van. ‘Spontaan zijn is geen talent,’ zei ik. ‘En jong ben ik over enkele jaren ook niet meer!’ (lacht) Mijn eerste reactie was: paniek. Ik voelde plots druk op mijn schouders, en ik ben er als de dood voor dat iemand iets van me verwacht wat ik niet kan geven.»

Van de Veire «Dát is Julie: zo kritisch voor zichzelf dat ze soms overdrijft en bedreigend overkomt. Daarom sloeg die man er natuurlijk iets uit als ‘jong en spontaan’, terwijl ze bij de VRT goed genoeg weten dat ze veel meer is dan dat. Anders zou ze destijds toch ook niet door de selectie geraakt zijn bij MNM?»

Van den Steen «Dat was een rare selectieproef: ik moest tegen de klok een dwerg zoeken. Ik had ’m bijna!»

Van de Veire «Dat was om te testen hoe inventief de kandidaten waren. Achteraf vroeg ik Julie waarom ik haar moest kiezen als nieuwe stem. ‘Omdat ik je doe lachen,’ zei ze. Ik kon niet anders dan haar gelijk geven. Ik had bij haar hetzelfde gevoel als bij Siska Schoeters toen die voor het eerst de studio binnenkwam. Spontaniteit is een vies modewoord geworden, maar dat was het wel. Julie is de Eyjafjallajökull van de radio: je weet niet wat eruit zal komen, maar het is altijd interessant.»

'Het klikt tussen ons, hè, Peter?' 'Ja. En ik ben te lui om iemand anders te zoeken.'

HUMO Julie, ongeveer een jaar geleden had jij een rubriek in ‘Typisch mensen’, het laatste programma van Freek Braeckman voor de VRT. Het werd vooraf je eerste echte tv-programma genoemd, maar de kritiek was niet bepaald positief. Heb je je dat aangetrokken?

Van den Steen «Die kon ik iets makkelijker naast me neerleggen omdat het in de eerste plaats het programma van Freek Braeckman was. Mijn rol was vrij beperkt. Het werd wel gezien als mijn eerste tv-programma, maar ik deed er weinig meer dan wat ik al had gedaan in ‘Bart & Siska’, waarin ik ook een rubriek had. En de reacties waren in mijn geval nog vrij positief – de kritiek op het programma vond ik vooral erg voor Freek.»

HUMO Hij vertrok niet lang na de laatste aflevering naar VTM, om daar het nieuws te lezen. Zoals Peter daarnet zei: het kan snel gaan in de media. Vincent Byloo is ook plots verdwenen bij Studio Brussel. Denken jullie al aan een leven na de radio?

Van den Steen «Ik heb me onlangs ingeschreven om opnieuw te gaan studeren, maar niet om die reden. Ik heb altijd beseft dat mijn carrière eindig is: toen ik bij MNM begon, kreeg ik een contract van twee jaar. En ik denk nog steeds dat Peter of iemand anders me elk moment kan buitengooien (lacht).»

HUMO Waarom is dat dan niet gebeurd na die eerste twee jaar?

Van den Steen «Omdat het klikt tussen ons. Niet, Peter?»

Van de Veire «Ja. En ook omdat ik te lui was om iemand anders te zoeken. Maar inderdaad, we lachen wat af samen. Ik heb één voorbeeld dat ik graag aanhaal om onze onderlinge chemie te illustreren.»

Van den Steen (smeekt) «Nee, niet wéér.»

Van de Veire «Jawel, het toont goed aan hoe wij werken. Je weet dat ik me graag verkleed? Wel, op een bepaald moment wilde ik de ochtend presenteren als Beyoncé en Jay-Z, met mij als Beyoncé en Julie als Jay-Z. Ik kwam toen als een overtuigende Beyoncé de studio binnen en daar zag ik een behoorlijk slechtgezinde Julie die zat te mokken – met wat schmink, een gouden ketting en een klak op het hoofd. Zoiets toch niet meer doen, dacht ik (lacht). Dat weerwerk van Julie houdt mij scherp. Mocht ze een dezeke geweest zijn, dan was ik al lang uitgekeken op haar. Ik heb iemand nodig die af en toe eens tegen mijn schenen schopt.»

HUMO Ben jij niet bezig met een exitstrategie, Peter? Je hebt ooit gezegd dat het beeld van een 50-jarige Peter Van de Veire bij MNM niet klopte voor jou.

Van de Veire «Dat denk ik nog altijd. Maar misschien maak ik mezelf wat wijs: ik word dit jaar 47, maar ik heb nog nooit voor zo’n jonge doelgroep gewerkt als vandaag.»

HUMO Ik zie je op je 50ste ook niet meteen naar Radio 1 verkassen.

Van de Veire «Ik zou Radio 1 wel aankunnen, daar ben ik van overtuigd. Maar misschien past Radio 2 mij iets beter. Zeg nooit nooit: van Jan Hautekiet had ook nooit iemand gedacht dat hij zou weggaan bij Studio Brussel, en nu gaat hij met pensioen bij Radio 1. En er zijn nog zenders in de wereld, hè. Mijn contract bij de VRT loopt nog twee jaar, ik zie wel wat er daarna gebeurt. Desnoods maak ik helemaal alleen mijn eigen radioprogramma, thuis met een paar boxen tegen de gevel. Dat lijkt me wel wat.»


Een schone vent

HUMO Hoe goed zijn jullie bevriend buiten de studio?

Van den Steen «We bellen elkaar alleszins niet vaak. (Tot Peter) Ik heb je graag, maar je bent een heel irritante beller omdat het altijd zo lang duurt. En omdat ik desondanks altijd het gevoel heb dat ik niet alles uitgelegd krijg. Je hangt altijd meteen op als je gezegd hebt wat je wilde zeggen.»

Van de Veire (snel) «Dat is omdat ik vaak bel vanuit de auto, en dat ingebouwde handsfree-systeem werkt zo.»

Van den Steen «Daar geloof ik geen hol van. Je hebt al drie verschillende auto’s gehad sinds we elkaar kennen! Je wilt altijd het laatste woord hebben, zoals op de radio.»

HUMO Ik wilde Julie nog vragen wanneer ze voor het laatst met haar ogen gerold had bij Peter, maar...

Van de Veire «Nu dus. En dat kwétst, Julie. Je hóórt het ook bijna, alsof er twee molenstenen over elkaar schuren.»

HUMO Nog even serieus: het succes van ‘Marathonradio’ moet dit jaar een opsteker worden voor MNM. Na enkele comfortabele jaren verloren jullie vorig jaar voor het eerst weer marktaandeel.

Van de Veire «De marketeer in mij wil er wel op wijzen dat dat niet per se komt omdat we luisteraars hebben verloren, integendeel zelfs. Het probleem is alleen dat die minder lang geluisterd hebben. Hoe dan ook, negatieve peilingen zijn nooit leuk. We gaan er niet onnozel over doen: natuurlijk zetten we zwaar in op ‘Marathonradio’, omdat we weten dat we daar veel luisteraars mee bereiken, die bovendien ook langer blijven luisteren. Maar dat zal nooit dé reden zijn. We zitten met MNM precies waar we moeten zitten: we hebben een heel jonge doelgroep die op de koop toe heel breed is. Waar andere zenders Jan, Piet en Pol als publiek hebben, zie je bij ons ook al eens een bericht van een Ibrahim binnenlopen. Daar zijn we best wel trots op, want we blijven een zender van de openbare omroep. We hebben een functie, kortom. Ook al staan we af en toe in vrouwenkleren met ons gat te schudden.»

HUMO Onlangs had je het er in ‘Nieuwe feiten’ op Radio 1 over dat veel mensen er vlot van uitgaan dat je homo bent. Je zocht de verklaring toen in je ‘bovengemiddelde hygiëne’.

Van den Steen «En niet in het feit dat hij zich graag als vrouw verkleedt? Of zo graag zijn gevoelens toont? Of vaak truien met een V-hals draagt?»

Van de Veire «Het zou ook aan mijn loopje kunnen liggen: sierlijk en elegant. Maar dat heb ik omdat ik ooit heb geturnd.»

Van den Steen (verslikt zich) «Je komt alleszins wel erg verzorgd over. Ik krijg opvallend vaak de vraag hoe oud je precies bent – ‘omdat hij nog altijd zo’n schone vent is’. Voor de duidelijkheid, het zijn vrouwen die me dat vragen.»

HUMO Zou het ook niet kunnen liggen aan het feit dat je je privéleven zo lang afgeschermd hebt, en mensen dan snel vermoeden dat daar iets achter schuilt?

Van den Steen «Nu ben je er wat losser in, hè? In het begin wilde je zelfs tegen mij niet zeggen dat je getrouwd bent, maar nu vertel je al eens over hoe het er thuis aan toegaat.»

Van de Veire «Ik heb het bewust jarenlang niet over mijn gezin gehad. Maar nu mijn dochters oud genoeg zijn om zelf te beslissen, laat ik ze volledig vrij in wat ze doen met al die aandacht. En ik moet zeggen: niets meer moeten verzwijgen werkt bevrijdend.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234