null Beeld

Marc en Yanina Wickmayer na de schorsing

'Als je je moeder elke dag wat meer ziet aftakelen, krijg je niet de kans kind te zijn.' Het bewogen verhaal van Yanina Wickmayer en haar vader Marc.

Carl Huybrechts

U hebt er wellicht alles over gelezen en gehoord: toptennisster Yanina Wickmayer werd een jaar geschorst wegens het niet correct invoeren van haar whereabouts. Het mocht niet baten dat Stacey Allister, hoofd van de internationale tennisbond voor vrouwen, herhaaldelijk verklaard heeft dat haar organisatie zich verantwoordelijk stelt voor haar leden als ze zich in het buitenland bevinden en zélf controles uitvoert (twààlf bij Wickmayer de afgelopen tien maanden, allemaal negatief): Yanina moet en zal boeten voor de fouten en kinderziekten in de Vlaamse versie van het whereaboutsdossier. 'Je wordt er gek van als je in een vreemd land via het internet je verblijfsgegevens probeert door te geven. 'Indienen', staat er dan, je voert in, 'Indienen' komt er weer, tien keer na elkaar!' briest ze nog na.

Na het vreselijke vonnis heeft Yanina Wickmayer (20) welgeteld één nacht gehuild. Haar vader Marc Wickmayer (56) had haar om twee uur 's nachts in hun hotel in Bali het vreselijke nieuws gebracht. Ze brak. Maar om twaalf uur 's middags hing ze al met haar mentor en ex-coach An De Vries aan de lijn om het jaar dat ze geschorst zal worden in te vullen. Trainingsschema's, stages, werken. Dat is typisch voor de Wickmayers. Opstaan en opnieuw beginnen. En hopen dat verstandige mensen de straf terugbrengen tot acceptabele proporties. Want van één ding mag u zeker zijn: Yanina Wickmayer heeft nooit verboden middelen gebruikt. Ze staat overal in het tenniscircuit bekend als de hardste werkster van allemaal, ze zit altijd als eerste én als laatste in de gym, niemand begint eerder aan een opwarming. Ze wil vooruit: met eerlijke middelen, met hard labeur.

'Ik laat me dit niet zomaar afpakken,' zegt ze. 'Papa en ik hebben ergere dingen meegemaakt.'

Marc Wickmayer, een in Schaarbeek geboren Brusselaar, is het stilaan gewend van het leven de ene mokerslag na de andere te krijgen.

MARC WICKMAYER «Toen ik tien was is mijn oudere broer overleden aan kanker. Mijn ouders zijn daar nooit echt overheen gekomen. Vader was beroepsmilitair, moeder was kokkin. Om niet met het verdriet thuis geconfronteerd te worden, bleef mijn vader geregeld in de kazerne hangen en hij raakte aan de drank. Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan. Ze hadden eigenlijk geen tijd voor ons - dat hadden mijn zus en ik snel door. Op mijn vijftiende ben ik van huis weggelopen, ik wilde op mijn eigen benen staan. Ja, ik heb op straat geleefd en in tochtige, leegstaande panden geslapen. Ik ging ook niet meer naar school, want ik moest voor mijn eigen kost zorgen. Ik heb lang voor een aannemer gewerkt - dan kon ik tenminste in de werfbarak slapen, dat was al iets warmer.

»Ik heb het met Yanina weleens over die moeilijke jeugd. Toen zij zes jaar was, kregen we te horen dat haar mama ongeneeslijk ziek was, kanker. Enkele jaren later ben ik ook nog mijn zoon uit mijn eerste huwelijk kwijtgeraakt. Een auto-ongeluk. (tranen in de ogen) Maar ik heb geprobeerd er voor haar iets positiefs uit te halen. Ze heeft echt wel door dat je hard moet zijn voor jezelf als je er wil komen in het leven, keihard.. 't Is spijtig dat je het op die manier moet leren, maar ze heeft een enorm doorzettingsvermogen, ze kan àfzien.

»Ze wist heel snel wat ze wou bereiken in haar leven. Yanina heeft haar mama thuis achttien maanden lang zien aftakelen. Ze zag dagelijks dokters en verpleegster over de vloer komen, voor de palliatieve zorgen. Op die anderhalf jaar is ze vijf jaar rijper geworden.»

YANINA WICKMAYER «Ja, als je je moeder elke dag zieker ziet worden, krijg je de kans niet om gewoon een kind te zijn. Dat wordt je afgepakt. En al realiseer je je dat op die leeftijd misschien niet ten volle, dat besef is er toch, het zit in je kinderhoofdje. Ik ga nog altijd met veel tegenzin naar een ziekenhuis - een omgeving waar ik niet wil zijn. Ik wil me niet de witte jassen en de spuiten en de infusen herinneren. Ik wil me de mooie momenten voor de geest halen als ik aan mama denk. Ze noemde me 'drolleke'.»

U leest het volledige interview door Carl Huybrechts vanaf dinsdag 17 november in Humo 3611

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234